Lahat ng Kabanata ng Seducing My Hot Ninong Everett: Kabanata 921 - Kabanata 930

Ahva POVAla una ng hapon. Nakatambay ako sa may manggahan, naglalakad kasi pinayo na ng doctor ko na maglakad-lakad kasi kabuwanan ko na.Mainit ang sikat ng araw sa labas, pero malamig ang hangin dito sa ilalim ng mangga kung saan kami nakaupo ni Eryx.Hawak ko ang isang baso ng fresh mango juice habang nakasandal sa lounge chair.Malaki na ang tiyan ko. Halos siyam na buwan na.“Ayaw mo bang pumasok sa loob?” tanong ni Eryx habang nagbabasa ng ilang documents sa tablet niya.“Presko ang hangin dito, saka sinisipag pa akong maglakad-lakad,” sagot ko.Sa totoo lang, gusto ko lang ma-enjoy ang katahimikan.Naka-ready na ang lahat. May doctor, may nurses, at kumpleto sa kagamitan kasi alam namin ni Eryx na anytime ay lalabas na ang baby boy namin.Sabi niya ayaw niyang ipagsapalaran na kailangan pa kaming bumiyahe kapag dumating ang araw.Humigop ako ng juice. Tapos, tumingin lang sa kaniya. Alam niya kasing nalulungkot ako. Paano kasi, nang-iinggit sina Cael, Penumbra, Nyra, Kara at R

Lumi POVHapon na. Maingay na ang buong bahay namin dito sa Astrid Street. Bukas ang gate, may mga nakaparadang motor sa gilid, at mula sa kusina hanggang sa sala ay puno ng tawanan at kuwentuhan ng mga bisita.Nandiyan na ang mga kumpare ni Tatay Atlas, mga kaibigan niya at ilang kapitbahay na matagal nang malapit sa pamilya namin.Sa lamesa, nakahain na ang kung anu-anong pulutan. May sisig na kumukulo pa sa sizzling plate, may litson na ulo ng baboy na pinagtutulungan nang hiwain ng mga matatanda, may tofu na may matamis at maanghang na sawsawan, nilagang mani, at siyempre ang paborito kong chicharong bulaklak.Sa gilid naman ng lamesa ay nakahilera na ang mga bote ng beer. Halos parang fiesta.Pero kahit ganoon ay may kulang pa rin. Kanina pa ako nakaupo sa may bintana sa sala. Kunwari nakikinig ako sa kuwentuhan ng mga bisita, pero ang totoo ay kanina pa ako pasilip-silip sa labas. Paminsan-minsan ay tumatayo ako at tumitingin sa gate. Baka sakaling may humintong motor. O kahit a

Lumi POVTinignan ko ang buong paligid, malinis na at halos ni mumo ay wala na sa sahig. Sinara ko na ang gate, pinto, at mga bintana. Pagkatapos ay isa-isa ko na rin sinara ang mga ilaw. Sa sala, dining area at pati sa kusina. Ang tanging tinira ko lang ay ang ilaw ng altar.Hindi ko rin pinatay ang ilaw sa hallway kasi baka magising si Tito Sorin at pumunta siya sa kusina para uminom ng tubig. Nahinto ako sa paglalakad. Tama, baka need niya ng tubig kasi lasing siya.Mabuti pa ay ikuha ko na rin siya ng tubig.Bumalik ako sa kusina. Kumuha ako ng isang pitcher na tubig sa fridge. Kumuha na rin ako ng baso.Naglakad ako at dinala ko iyon sa kuwarto niya. Nung una, kumatok muna ako. Tatlong beses iyon para hindi siya magulat. Pero hindi siya sumagot. Tila tulog na kaya nagpasya akong pumasok na sa loob at iiwan na lang dapat ang pitcher sa table na tabi ng kama niya pero pagpasok ko sa loob, nagulat ako dahil walang nakahiga sa kama.Tumingin ako sa buong paligid. Wala, walang Tito So

Sorin POVParang may martilyong paulit-ulit na tumatama sa ulo ko. Iyon ang unang bagay na naramdaman ko nang magising ako nung umagang iyon.Napangiwi ako habang dahan-dahan kong dinidilat ang mga mata. Sobrang liwanag ng kuwarto, kaya napapikit ulit ako sandali.“Damn,” mahina kong sabi. Sobrang sakit talaga ng ulo ko. Ang lala ng hangover ko.Dahan-dahan akong bumangon mula sa kama habang hinahawakan ang sentido ko. Parang umiikot pa ang mundo kahit nakaupo lang ako.Napatingin ako sa paligid. Hindi ito ang kuwarto ko. Malinis ang kama, maayos ang mga unan, at malamig ang hangin dahil sa aircon. May mahinang tunog din ng humidifier sa gilid ng lamesa.Ilang segundo akong nakatitig sa kisame habang sinusubukang alalahanin kung nasaan ako.Pagkatapos, unti-unting bumalik ang alaala ko.“Aah…” napabuntong-hininga ako. Nasa bahay nga pala ako ni Atlas dahil birthday niya kahapon.At syempre, gaya ng dati, kapag nalalasing ako, dito na ako nagpapalipas ng gabi dahil malayo pa ang uuwian

Lumi POVHindi ko akalain na ganito kalayo ang biyahe papunta sa city. Kanina pa ako nakaupo sa likod ng motor ni Tito Sorin habang mahigpit akong nakahawak sa gilid ng jacket niya. Hindi naman ako sanay sa ganitong kalayuang biyahe sa motor, pero hindi ako nagreklamo.Sa totoo lang, wala na akong pakialam kung mapagod man ako. Basta kasama ko siya.Paminsan-minsan ay tinatamaan ng hangin ang mukha ko habang bumibilis ang takbo ng motor sa highway. Nakikita ko ang mga gusali sa gilid ng daan, mga tindahan, mga billboard, at mga sasakyang mabilis na dumadaan.Ito ang city. Mas maingay. Mas magulo. Mas buhay.Iba ito sa tahimik na probinsya namin sa Astrid Street.Hindi ko alam kung gaano na kami katagal nagbiyahe nang biglang bumagal ang takbo ng motor.Napatingin ako sa harap. May malaking gate.Sobrang laki. Parang gate ng isang exclusive subdivision o kung anong private property.Hindi ko agad naintindihan kung bakit doon papasok si Tito Sorin.Hanggang sa bumukas ang gate. Diretso