Semua Bab Seducing My Hot Ninong Everett: Bab 901 - Bab 910

Ahva POVHindi ko na maalala kung paano kami nakauwi.Parang ang bilis ng lahat, pero kasabay no’n, parang napakabagal. Ang tunog lang na malinaw sa akin ay ang sirena ng emergency cart sa loob ng hacienda.At ang mabigat na paghinga ni Cael.Pagdating ng convoy, hindi na kami naghintay. Binuksan agad ang likod ng sasakyan. Si Cael—wala na talagang malay, duguan, halos hindi na gumagalaw—binuhat siya nina Amon at Ramil papunta sa mini hospital sa loob ng hacienda.“Tabi! Tabiiii!” sigaw ng nurse.Hindi ko maramdaman ang mga paa ko habang sumusunod ako. Nanginginig ang kamay ko. Hindi dahil sa pagod sa laban, kundi dahil sa takot.Takot na hindi ko inamin kanina.Takot na hindi ko pinayagang lumabas habang nakikipagbarilan kami.Pero ngayong wala na ang putukan ng baril, ngayong wala na ang kalaban, ito na.Ito ang tunay na laban.Maliwanag ang loob ng mini hospital. Amoy disinfectant. Puting-puti ang paligid. Parang napakalinis para sa dugong nakadikit sa mga kamay namin.“Injury repo

Ahva POVHindi ko na maalala kung kailan ako huling natulog nang maayos. Ang alam ko lang, halos dalawang araw kaming gising. Dalawang araw na puro adrenaline, puro iyak, puro takot.Sa huli, si Eryx na tuloy ang nagsabing matulog na muna kami.“Matulog muna kayo, please. Pati kasi kayo ay maputla na,” sabi niya sa mga kaibigan ko.“Ayoko,” agad kong sagot sa kaniya. Kasi gusto naming magbantay kay Cael.Hindi ko kayang ipikit ang mata ko habang nakahiga si Cael sa pagitan ng buhay at kamatayan.Pero hinawakan ni Eryx ang balikat ko.“Ako muna ang magbabantay sa kaniya.”At sa paraan ng pagkakasabi niya, alam kong kailangan naming sundin dahil utos niya.Isa-isa silang sumunod. Isa-isa nilang akong iniwan hanggang sa kami na lang ni Eryx ang natira. Nung maramdaman kong parang naliliyo na ako, ako na rin ang tuluyang sumuko.Hindi ko akalaing makakatulog ako. Pero pagdating ko sa kuwarto, parang may nagpatay ng switch sa katawan ko. Hindi ko na nagawang magpalit ng damit. Hindi ko na

Ahva POVHindi pa kami nakakalayo sa shoreline nang biglang sumabog ang mga putukan ng baril.Pfft! Pfft! Pfft!Suppressor shots agad ang sumalubong sa amin.“SNIPER! EAST RIDGE!” sigaw ng isa sa Gamma team sa comms. Agad akong dumapa habang sumabog ang buhangin sa tabi ng ulo ko.“Shields up!” utos agad ni Eryx.Dalawang student ang mabilis na naglatag ng portable ballistic cover. Sunod-sunod ang tama ng bala roon.“Thermal lock. Tatlo sa ridge,” sabi naman ni Ramil.“Beta team, clear them. Silent if possible. Dead if necessary,” utos ko naman.“Copy.”Sa gilid ng paningin ko, nakita kong kumilos si Kara kasama ang limang elite students. Ang galing, halatang gigil ang kaibigan kong matapos ang final mission namin.Pero hindi lang sniper ang problema. Mula sa likod ng mga bato sa kanan ay lumabas ang unang wave.Mga armadong lalaki naman. Hindi mukhang basta bodyguards lang. Lean. Mabilis. Coordinated.Saka, parang mga Koreano. May hawak na compact SMGs.“Contact! 2 o’clock!” sigaw ni

Ahva POVHindi ko akalaing darating ang araw na makikita ko si Giapson na nakagapos. Hindi sa likod ng mga anino. Hindi sa likod ng mga tauhan niya, kundi sa sahig ng sarili naming sasakyan habang duguan, nanginginig, at tahimik.Habang tinatahak ng convoy ang daan pabalik sa hacienda ni Eryx, hindi ako nagsasalita. Nakaupo ako sa tapat niya sa loob ng armored van. Nakaposas ang mga kamay niya sa likod. May bakal na kadena sa paa. May dugo sa gilid ng labi niya. Pero buhay pa naman siya. Kung ako lang, gusto ko na siyang patayin. Gusto ko na siyang barilin sa gitna ng noo habang nakatingin siya sa akin.Pero hindi. Hindi pa namin puwedeng gawin iyon.Pagbukas ng malaking gate ng hacienda, sumalubong ang malamlam na ilaw ng umaga. Hindi pa sumisikat ang araw, pero ramdam ko na ang pagod ng lahat. Nasa likod namin ang sampung malalaking truck na lulan sa maraming nakasama ko sa huling mission. Lahat naman ay buhay, may mga sugatan lang talaga.Lahat ng mga nakasama ko ay ang mga batang

Ahva POVDumating bigla si Ramil sa hacienda para magbalita sa amin. Kasabay nun, may dala-dala pa siyang milktea para sa aming magkakaibigan, kasama na rin si Eryx.Wala na siyang paligoy-ligoy pa.“Ahva… may update akong nalaman mula sa dating school ninyo.”Akala ko noong una, tungkol lang iyon sa mga student na nakauwi na, pero hindi pala.Isa-isa niyang binanggit ang mga pangalan.Si Selene Navarro, Aeries Dela Noche, at Lucian Talibong.Natatandaan ko sila. Sila rin ‘yung ilan sa mga nasa top ten nung nag-aaral pa lang kami.“Anong update sa kanila?” tanong ko, kahit may hinala na ako sa isasagot niya.“Wala na sila. Mga hindi nakaligtas noong nakakulong pa sa mga kulungang ginawa ng mga tauhan ni Giapson.”Napanganga at napatulala sina Kara, Amon, Nyra at Penumbra.Bago ako dumating sa school, sila na talaga ang palaging laman sa top ten. Sila nila Kara at Amon ang mas nakakakilala sa mga iyon. Ako kasi, hindi, dahil hindi ko sila nakasama ng matagal. Si Kara, oo, kasi mga team