All Chapters of ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง: Chapter 1621 - Chapter 1630

“ขอเพียงเรื่องในวันนี้สำเร็จ ย่อมมีประโยชน์ต่อเขา”ฉู่จวินถิงพูดประโยคสุดท้าย มือกำหมัดแน่น บัดนี้เพื่อชัยชนะ ไม่ว่าวิธีการต่ำช้าอันใดเหลียงอ๋องก็ทำได้ทั้งนั้น!ทีแรกฉู่อวิ๋นกุยคิดไม่ถึงเลยว่าเรื่องราวจะซับซ้อนเพียงนี้ เพียงคิดว่าอูเยว่เอ๋อร์หาเรื่องใส่ตัว ยังลากเหลียงอ๋องเข้าไปพัวพันอีกด้วย วันนี้พวกเขานับว่าได้รับชัยชนะครั้งใหญ่ทว่าบัดนี้รับรู้ได้ถึงความนัยอันลึกซึ้งที่อยู่เบื้องหลัง เขาก็รู้สึกแผ่นหลังเยียบเย็น“มิน่าเล่าเสด็จพี่ถึงได้โมโหเพียงนี้ เหลียงอ๋องคนนี้ช่างไร้ยางอายโดยแท้!”หลายปีมานี้เสด็จพี่ชอบเพียงพี่สะใภ้คนเดียว เห็นนางดุจดั่งสมบัติล้ำค่า หากเกิดเรื่องพรรค์นี้จริง เขาไม่กล้านึกถึงผลลัพธ์ที่ตามมาซ่งรั่วเจินสังเกตเห็นความผิดปกติของฉู่จวินถิง นางคล้องแขนของเขาแล้วพูดว่า“ท่านวางใจเถอะ หม่อมฉันฉลาดมากนัก ไม่ว่าหม่อมฉันวางแผนจะทำเช่นไรก็จะแจ้งท่านล่วงหน้า ทำให้พวกเขาไม่มีโอกาสลงมือ!”ฉู่จวินถิงมองคนข้างกาย พูดยิ้มๆ “เจ้าฉลาดที่สุดแล้ว”เพียงแต่ ซ่งรั่วเจินยังสังเกตเห็นว่าแม้ฉู่จวินถิงจะแย้มยิ้มยามพูดจา แต่เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ไม่เป็นเช่นนั้น ทว่าชายผู้นี้ไม่ยอมพูด

“ตอนนั้นพี่สี่ข้าดีต่อเจ้ามากนัก แต่เจ้าทำเช่นไรกับเขาเล่า?”“เจ้าก็ให้เพียงความหวังแต่ไม่ไยดีเขามาโดยตลอด อันที่จริงเจ้าดูเบาเขาที่ค้าขายตั้งแต่แรก เจ้าอยากแต่งกับผู้มีอนาคตในเส้นทางขุนนาง”“ทุกคนล้วนมีสิทธิ์เลือกของตน เจ้าชอบเช่นนี้ก็ไม่ใช่เรื่องผิด แต่เจ้าไม่ควรใช้ประโยชน์จากเขา ทั้งๆ ที่เจ้าไม่ชอบพี่สี่ของข้า!”“เขาทำทุกอย่างเพื่อเจ้า พิสูจน์ได้ว่าเขาเคยจริงใจต่อเจ้ามากเพียงใด เพียรพยายามทุ่มเทเพื่อคนรักมากเพียงใด ทั้งหมดนี้ก็คือเครื่องพิสูจน์ความดีของเขา แต่เจ้าไม่คู่ควรกับความดีของเขา”“ต่อให้ความทรงจำของพี่สี่ข้ายังไม่ฟื้นคืนกลับมา แต่รอบกายเขามีคนมากเพียงนั้นก็ย่อมได้รู้มาก่อนแล้ว กระนั้นเขากลับไม่ไปหาเจ้า นี่ก็พิสูจน์แล้วเขารู้เรื่องทั้งหมดนี้ดี”“ไม่ว่าเรื่องใดก็อย่าได้คิดว่าได้หรือไม่ แต่ต้องคิดว่าตนเองคู่ควรหรือไม่!”ซ่งรั่วเจินจับมือฉู่มู่เหยา “ภายภาคหน้าท่านก็คือพี่สะใภ้สี่ของข้า ไม่ต้องสนใจคนพรรค์นี้ ตอนยังเยาว์ใครบ้างไม่เคยตาบอดมาก่อน?”ฉู่มู่เหยาหัวเราะเบาๆ นึกถึงอดีตซ่งรั่วเจินเองก็ทุ่มเทเพื่อหลินจือเยว่มากมาย พูดได้เพียงว่าคนสกุลซ่งนิสัยดีมาก พวกเขาไม่เคยทำผิด

“อันที่จริงข้าและญาติผู้พี่ไม่สนิทสนมกันมากนัก ครั้นยังเด็กกลับได้พบกันในงานเลี้ยงบ่อยๆ แต่ต่อมานับตั้งแต่เกิดเรื่องกับนางก็ได้พบหน้านางน้อยครั้ง”“ต่อให้ครั้งก่อนได้พบกันก็ยังจำได้ แต่อย่างไรเสียก็ไม่ได้ติดต่อกันมานานหลายปี ข้าเองก็ไม่กล้าบุ่มบ่ามไปหานาง”ฉู่มู่เหยาผายมือ “จิ่งเซินเองก็ใส่ใจเรื่องนี้มาก ข้ายังคิดอยู่เลยว่าจะหาโอกาสไปดูที่จวนอ๋องดีหรือไม่”ซ่งรั่วเจินเข้าใจแล้ว “ไม่รีบ แม้ว่าพี่สามหม่อมฉันไม่เปิดใจมาโดยตลอด แต่ตอนนี้หลังจากเปิดใจแล้ว ตัวเขาย่อมใส่ใจต่อเรื่องนี้”“พี่สะใภ้ เจ้าทำนายได้ไม่ใช่หรือ? ไม่สู้เจ้าทำนายดู?”ฉู่มู่เหยาแปลกใจอย่างอดไม่ได้ หากทำนายออกมาได้ พวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องกังวลถึงเพียงนี้แล้วซ่งรั่วเจินส่ายหน้า “เรื่องของความรู้สึก มักเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอด โดยเฉพาะเรื่องนี้ยังไม่มีเค้าลางเลย”“บนโลกนี้ทั้งหมดล้วนขึ้นอยู่กับคำว่าวาสนา บางคนเกิดรักแรกพบ หากมีคนเป็นฝ่ายก้าวออกมาก่อน ความสัมพันธ์นี้ก็ย่อมมีบทสรุป”“แต่บางคนเกิดรักแรกพบ กลับไม่ยอมก้าวขึ้นไปเพราะความลังเล สุดท้ายก็ไม่มีบทสรุป”“ก่อนหน้านี้หม่อมฉันทำนายให้ท่านและพี่สี่ก็ไม่แน่นอน ทว่านับตั้ง

กู้หรูเยียนเผยสีหน้าชมชอบมีความสุข บัดนี้ชีวิตของนางมีความสุขปลอดโปร่งโล่งใจมาก ลูกชายทั้งสองคนแต่งงานแล้ว ลูกสะใภ้ดียิ่งนัก ครอบครัวลูกสะใภ้เองก็ดีเช่นเดียวกันเจ้าสี่ทำงานยุ่งทุกวัน บัดนี้มีวาสนาองค์หญิงมาชมชอบ นางกลับกังวลว่าฝ่าบาทและฮองเฮาจะไม่เห็นด้วย กระนั้นเจินเอ๋อร์ก็พูดว่าไม่มีปัญหาหากงานแต่งนี้สำเร็จ ไม่รู้นางจะดีใจมากเพียงใด!ทีแรกไม่รู้ว่าเจ้าสามจะเปิดใจยามใด คิดไม่ถึงเลยว่าบัดนี้เปิดใจแล้ว ถึงขั้นชมชอบสตรีที่ดีถึงเพียงนี้ นางเพียงคิดว่าเมื่อก่อนตนเองกังวลเกินไป!ลูกชายของนางฉลาดมากนัก!“รอพี่สามพี่สี่แต่งงาน ท่านแม่คงวางใจได้แล้วกระมัง?” ซ่งรั่วเจินเอ่ยเย้ากู้หรูเยียนส่ายหน้า “นั่นยังหรอก บัดนี้พี่ใหญ่เจ้าใกล้จะมีลูกแล้ว พวกเจ้าเองก็ต้องเร่งมือหน่อย”“ข้าคิดว่าถึงตอนปีใหม่ ทั่วทั้งจวนล้วนเต็มไปด้วยเด็กๆ นั่นครึกครื้นมากเพียงใด!”ภายในสมองของซ่งรั่วเจินนึกถึงภาพนี้ขึ้นมา ครู่ต่อมาหดคอลง “นั่นไม่เอะอะเกินไปหน่อยหรือเจ้าคะ”“เจ้าเด็กคนนี้ยังเยาว์นัก ย่อมคิดว่าสถานการณ์เช่นนี้เอะอะเกินไป รอจนอายุเท่าแม่ ก็จะรู้ว่าความชุลมุนวุ่นวายนี้ล้ำค่ามากเพียงใด”ซ่งรั่วเจินนึก

“จริงหรือ?”ซ่งจืออวี้เห็นน้องสาวตนไม่ได้หัวเราะเยาะตนเอง ทันใดนั้นโล่งใจขึ้นมาช่วงนี้เขากลัดกลุ้มเรื่องนี้อยู่ตลอดเวลา ทั้งยังคิดว่าตนเองช่างโง่เขลา อยากขอคำปรึกษากับเจ้าสี่ เจ้าสี่ก็ทำท่ากวนประสาททุกครั้ง คราวนี้ได้น้องหญิงห้าพูดกับเขา กลับทำให้มีข้ออ้างระบายความอัดอั้นตันใจออกมา“ย่อมเป็นเช่นนั้น แต่พี่สาม ท่านก็เป็นบุรุษ จะเกี้ยวพาสตรีที่ชมชอบก็ต้องเป็นฝ่ายออกตัวก่อนบ้าง”“อันที่จริงบุรุษคนหนึ่งไม่ทำดีต่อสตรีนางใดโดยไร้เหตุผล จะต้องเป็นเพราะชมชอบ แม่นางชิงหลีเป็นคนฉลาด ย่อมรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว”“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าว่าไม่สู้ท่านตรงไปตรงมาสักหน่อย แต่ยังต้องรู้จักรุกถอย อย่าบุ่มบ่ามจนทำให้นางตกใจ”พูดไป จู่ๆ ซ่งรั่วเจินพลันดีดนิ้ว ดวงหน้าเผยแววตื่นเต้นออกมาในทันใด“พี่สาม ตอนนี้ท่านออกจากประตูใหญ่ไปแล้วเดินไปทางทิศตะวันออก วันนี้ก็คือโอกาสอันดีให้ท่านได้เป็นวีรบุรุษช่วยสาวงาม!”ซ่งจืออวี้ชะงัก ครู่ก่อนน้องหญิงห้ายังวางแผนให้เขา ครู่ต่อมาก็ไล่เขาออกจากบ้านแล้วหรือ?“ได้ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้เลย!”ได้เห็นซ่งจืออวี้ไม่เอ่ยถามก็ไปทำตามที่นางบอก ซ่งรั่วเจินคิดว่าเชื่อฟังก็เป็นข