Lahat ng Kabanata ng ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง: Kabanata 1631 - Kabanata 1640

สีหน้าเลี่ยวเหวินเจี๋ยเปี่ยมความเย่อหยิ่งโอหัง สุ้มเสียงเจือความเวทนาอยู่รางๆ“แม้ครั้งก่อนข้าสอบตก แต่ก็ใกล้เข้าร่วมการสอบขุนนางอีกครั้งแล้ว ครั้งนี้ข้าจะต้องสอบติดแน่!”“ตอนนี้ข้ายังเต็มใจจะแต่งกับเจ้า เจ้ารีบตอบตกลงเสียเถิด หาไม่แล้วรอให้ข้าสอบติด วันนั้นเจ้าอยากแต่งกับข้า ข้าก็อาจไม่เต็มใจแต่งกับเจ้า!”ฉู่ชิงหลีโกรธจนกำหมัดแน่น “ข้าไม่เคยพูดเลยสักครั้งว่าจะยอมแต่งกับเจ้า แต่ก่อนก็ไม่ ปัจจุบันก็ไม่ อนาคตก็ไม่มีวันแต่ง!”“ส่วนโอกาสนี้ เจ้าเก็บไว้ให้คนอื่นเถอะ ข้าไม่ต้องการ!”ฉู่อิ้งเมิ่งน้องสาวของฉู่ชิงหลีทางด้านข้างเองก็โกรธจนควันแทบออกหู “พี่หญิงข้าแต่งกับใครก็ไม่แต่งกับเจ้า! เจ้าไม่ลองดูตนเองบ้างเล่าว่าเป็นคนเช่นไร เหตุใดกล้าพูดคำพวกนี้ออกมาได้อย่างไม่อายปาก?”“ฉู่อิ้งเมิ่ง ข้าพูดผิดที่ใดกัน?”“เหตุใดทุกวันนี้พี่หญิงเจ้าถึงยังไม่ได้แต่งงาน หรือภายในใจเจ้าไม่รู้?”“แม่ทัพน้อยผู้เก่งกาจปานนั้น ยังถูกดวงชะตาของนางคร่าชีวิตไปได้ เจ้าลองคิดดูสิ นอกจากข้าแล้ว ยังมีใครกล้าแต่งกับนางอีกหรือไม่?”“หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ยังไม่ต้องพูดว่านางจะไม่มีทางได้แต่งงาน แม้แต่เจ้าก็จะไม่มีใค

ภายในแววตาเลี่ยวเหวินเจี๋ยเปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยัน “องครักษ์ของตระกูลข้าไม่ใช่พวกไร้ประโยชน์ ซ่งจืออวี้ ต่อให้เจ้าวิชายุทธ์สูงส่งเพียงใด แต่จะต่อกรกับพวกเขาทั้งกลุ่มได้หรือ?”“ข้าคิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าก็หมายตาฉู่ชิงหลีเหมือนกัน ในเมืองหลวงนี้มีสาวงามมากมายให้เจ้าเลือก เหตุใดต้องมาแย่งกับข้าด้วย?”“ข้าชี้แนะเจ้ากลับไปถามพ่อแม่ของเจ้าดี ๆ เถอะ ก่อนหน้านี้เคยมีไต้ซือทำนายไว้แล้วว่านางเกิดมาพร้อมดวงกินผัว!”สีหน้าของฉู่ชิงหลีพลันเผือดซีดขึ้นมา เพราะแท้จริงแล้วก่อนที่แม่ทัพน้อยจะจากไป ไต้ซือผู้นั้นก็เคยพูดเช่นนี้ เพียงแต่ในตอนนั้นไม่มีใครเก็บคำพูดนี้มาใส่ใจ ต่างก็คิดว่าเป็นเพียงคำพูดเหลวไหลเท่านั้นบิดาของนางเองก็เกิดโทสะเพราะเรื่องนี้ สั่งให้ลากตัวผู้นั้นไปโบยแม้แต่ครอบครัวของแม่ทัพน้อยเองก็ยังปลอบใจพวกนางบอกว่ามีคนริษยา จงใจหาคนมาปล่อยข่าวลือที่ไร้สาระ งานหมั้นก็ยังคงจัดขึ้นตามเดิมในตอนนั้นแม้นางจะตื่นตระหนก แต่เพราะท่าทีของครอบครัวแม่ทัพน้อย นางจึงยังรู้สึกโล่งใจอยู่บ้างทว่าหลังจากข่าวการตายของแม่ทัพน้อยในสนามรบถูกส่งกลับมา ทุกสิ่งทุกอย่างก็เปลี่ยนไปในชั่วพริบตาสีหน้าบิดามารดาขอ

“ผัวะ ผัวะ ผัวะ!”กำปั้นกระแทกใส่เลี่ยวเหวินเจี๋ยอย่างต่อเนื่องจนเขาทรุดลงคุกเข่าอ้อนวอนขอชีวิต“ซ่งจืออวี้ ข้าไม่กล้าแล้ว ข้าไม่กล้าอีกแล้ว เจ้าปล่อยข้าไปเถอะ!”เลี่ยวเหวินเจี๋ยน้ำตาไหลพราก เลือดกำเดาทะลักไม่หยุด ภายในใจเต็มไปด้วยความเสียใจอย่างที่สุด เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าซ่งจืออวี้จะลงมือหนักถึงเพียงนี้ ราวกับจะชกเขาให้ตายคามือจริง ๆ!“คุกเข่าอ้อนวอนข้าไม่มีประโยชน์! เจ้าทำผิดต่อใครก็ไปขอโทษคนนั้นเสีย!” ซ่งจืออวี้ตวาดเสียงดังเลี่ยวเหวินเจี๋ยจึงหันไปมองฉู่ชิงหลีทางด้านหลัง เอ่ยขอร้องเสียงสั่นเครือ “คุณหนูฉู่ ที่ผ่านมาล้วนเป็นคำพูดเหลวไหลของข้าเอง ข้าขอร้องเจ้าอย่าได้ถือสาข้าเลย ยกโทษให้ข้าสักครั้งเถิด!”ได้เห็นเลี่ยวเหวินเจี๋ยผู้เคยเย่อหยิ่งโอหัง ตอนนี้กลับคุกเข่าอ้อนวอนราวสุนัขรับใช้อยู่แทบเท้า ฉู่ชิงหลีพลันรู้สึกสะใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก“การขอโทษเป็นสิ่งที่เขาควรทำ หากเจ้าไม่อยากให้อภัยก็ไม่จำเป็นต้องให้อภัย คนเช่นนี้เดิมทีก็ไม่สมควรได้รับการให้อภัยอยู่แล้ว” ซ่งจืออวี้พูดฉู่ชิงหลีถึงกับชะงักไปเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่นางรู้สึกได้ถึงการให้เกียรติเช่นนี้ทั้ง ๆ ที่นางแ

สิ่งที่ซ่งจืออวี้พูดล้วนพูดด้วยความจริงใจ แต่ก่อนเขาก็ไม่เคยเชื่อคำพูดทำนองนี้เลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึง หลังจากที่ได้รู้จักกับเถียนเฉียงและเถียนซูเลย เขาเข้าใจจากปากพวกเขาไม่น้อยเลยทีเดียว แม้หนังสือที่เขาร่ำเรียนจะเทียบพี่ชายรองไม่ได้ แต่ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน สตรีกี่คนที่ต้องแบกรับคำด่าโดยไร้ความผิด เขากลับเคยได้ยินมาไม่น้อย กล่าวได้แค่ว่า หนังสือที่พวกเลี่ยวเหวินเจี๋ยร่ำเรียนนั้นล้วนลงท้องสุนัขไปสิ้น ฉู่ชิงหลีมองบุรุษร่างสูงใหญ่ข้างกายอย่างตะลึง ริมฝีปากแดงอ้าออก แต่กลับไม่รู้ว่าควรเริ่มพูดอย่างไร นางคิดว่าตัวเองผ่านประสบการณ์มามากขนาดนี้ หัวใจก็คงสิ้นหวังไปเนิ่นนานแล้ว แต่ท่านพ่อท่านแม่ไม่ยอมตัดใจให้นางออกบวช อยู่ในจวนก็เป็นตัวสร้างปัญหา จึงคิดว่าอนาคตอาจจะแต่งงาน ส่วนจะแต่งกับใคร นางก็ไม่ได้ตั้งความหวังไว้นานแล้ว ขอแค่ไม่เป็นภาระแก่ในจวน ก็เป็นผลดีที่สุดแล้ว แต่ทว่า ในยามนี้ หัวใจของนางเกิดระลอกคลื่นขึ้นมาอีกครั้ง ถึงขั้นมีความคาดหวังเพียงน้อยนิดอย่างไม่อาจควบคุมได้ ทั้งดีใจทั้งซาบซึ้ง แต่ส่วนลึกลงไปกลับแอบซ่อนด้วยความกลัว “ให้ข้าส่งพวกเจ้ากลับหรือ

“ชิงหลี เจ้าเพิ่งรู้จักกับคุณชายซ่งท่านนี้ในวันนี้กระนั้นหรือ?” ฉู่ชิงหลีมองท่าทางหยั่งเชิงถามของท่านแม่ ก็รู้ความคิดนั้นทันที จึงกล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่า “ท่านแม่ ความจริงแล้ว คราวก่อนที่ข้าเผชิญอันตราย ก็เป็นคุณชายซ่งที่ยื่นมือช่วยไว้” ตอนนั้นเมื่อนางกลับมา ท่านแม่ก็สังเกตได้ว่านางมีปัญหา นางเห็นว่าปิดไม่มิด จึงยอมรับว่าเผชิญอันตราย แต่ถูกคนใจดีช่วยไว้ ส่วนคนที่ช่วยนางเป็นใครกันแน่ นางก็ไม่ได้เอ่ยบอก เพราะนางเองก็ไม่รู้เช่นกัน ความปลื้มปีติบนใบหน้าพระชายากงชินอ๋องยิ่งชัดเจนขึ้น “ที่แท้คนที่ช่วยเจ้าไว้ตอนนั้นก็คือคุณชายสามสกุลซ่ง วันนี้ก็ช่วยเจ้าอีก ดูท่าพวกเจ้าจะมีวาสนาต่อกัน!” “ไม่ใช่แค่มีวาสนา ที่มีนั่นหาใช่วาสนาธรรมดาไม่!” ฉู่อิ้งเมิ่งกะพริบตา นางแทบอยากจะเล่าทุกอย่างให้ท่านแม่ฟังจริง ๆ ทางที่ดีคือหาทางผลักดันการแต่งงานนี้ให้สำเร็จ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา พี่หญิงใช้ชีวิตไม่ง่ายเลย บุรุษพวกนั้นที่พบเจอล้วนชวนให้ขยะแขยง มีเพียงคุณชายสามแห่งสกุลซ่ง ที่เห็นได้ชัดว่าในใจพี่หญิงก็ชอบพอเช่นกัน พระชายากงชินอ๋องสัมผัสได้ถึงสัญญาณของบุตรสาว หัวใจก็พลันพลุ