All Chapters of ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง: Chapter 1611 - Chapter 1620

ซ่งรั่วเจินดื่มด่ำอยู่ในการบำเพ็ญ ไม่รับรู้การล่วงเลยของเวลา จากความไม่คุ้นเคยในตอนแรก หลังจากขับเคลื่อนวงรอบหนึ่งได้สำเร็จก็ค่อย ๆ เริ่มเปลี่ยนเป็นคุ้นเคยขึ้นมา และในระหว่างนั้นนางก็ค่อย ๆ มีปัญญาญาณเพิ่มขึ้นเล็กน้อย “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้...” ซ่งรั่วเจินพลันตระหนักได้ว่า เคล็ดวิชาที่ตัวเองบำเพ็ญเพียรมาก่อนหน้านี้เป็นเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น ยังมีอีกส่วนหนึ่งที่ไม่สมบูรณ์นัก จึงมีข้อผิดพลาดอยู่บ้าง บัดนี้ครั้นขับเคลื่อนเคล็ดวิชานี้แล้ว จึงรู้ว่าวงรอบใหญ่รอบหนึ่งมีรูปแบบเช่นไร หาได้เหมือนวงรอบเล็กที่นางขับเคลื่อนในเมื่อก่อนไม่ “หากตอนแรกสิ่งที่ข้าเริ่มบำเพ็ญคือเคล็ดวิชานี้ ความสำเร็จของวันนี้ย่อมดีกว่าเป็นแน่!” ซ่งรั่วเจินในใจมีความตื่นเต้นที่ห้ามไม่ได้ ข้ามชาติมานานขนาดนี้ บัดนี้นับว่าพบสิ่งที่ทำให้นางสนใจที่สุดแล้ว จนกระทั่งนางคืนสติจากการบำเพ็ญเพียร ก็รู้สึกว่าทั้งร่างกายโล่งสบาย นางอดที่จะบิดขี้เกียจสักรอบไม่ได้ ก่อนจะมองไปยังนอกประตู “บัดนี้ยามใดแล้ว?” หลังจากที่นางเปิดประตูห้อง ก็เห็นรอยดำใต้ตาที่ลึกโบ๋เช่นนั้นของเฉินเซียง ก็อดที่จะตกใจไม่ไ

ซ่งรั่วเจินมองเหลียงอ๋องที่อยู่เบื้องหน้า แววตาสะท้อนความประหลาดใจ “เหลียงอ๋อง เหตุใดท่านจึงอยู่ที่นี่? ข้าได้ยินมาว่าพระชายาเหลียงอ๋องถูกทำลายรูปโฉมไปแล้ว ส่วนชายารองที่ยังไม่ได้เข้าจวนก็กลับกลายเป็นทาสไปเสียแล้ว ท่านยังมีกะจิตกะใจออกมาเที่ยวเล่นได้อีกหรือ?” เหลียงอ๋องเดิมทีกำลังรอดูเรื่องน่าขันของซ่งรั่วเจิน ไม่ว่าสตรีนางใดเผชิญเหตุอันตรายถึงเพียงนี้ ย่อมขวัญผวาเป็นแน่ ใครจะไปคิดว่าซ่งรั่วเจินดูแล้วไม่เพียงแต่ไร้ซึ่งความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เพียงเอ่ยปากก็ยังมีเจตนาที่เย้ยหยันเขาอีก! “ไม่คิดเลยว่าพระชายาฉู่อ๋องจะใส่ใจต่อเรื่องของข้าถึงเพียงนี้” เหลียงอ๋องเอ่ยพลางแย้มยิ้มอย่างไร้ความจริงใจ “อย่างไรเสีย เกิดเรื่องวุ่นวายใหญ่โตปานนี้ คิดที่จะไม่ถูกคนสนใจก็คงยาก อีกอย่าง ผู้ที่พวกเขาสมคบคิดกลั่นแกล้งก็เป็นญาติผู้น้องของข้าเอง!” ซ่งรั่วเจินเลิกคิ้วเล็กน้อย แววตาอันงดงามแฝงรอยยิ้มจาง ๆ แต่ในใจกลับโกรธเคือง ไอ้สารเลวนี่ กล้าวางอุบายเช่นนี้แก่นาง!” ผู้ใดมาสร้างศึก แล้วไม่สนองตอบ ย่อมเป็นการเสียมารยาท คนสารเลวผู้นี้คอยดูนางเถิด นางย่อมไม่ปล่อยให้เขาอ

อูเยว่เอ๋อร์ตั้งแต่แต่งงาน ความสัมพันธ์กับคังอ๋องก็ไม่ดีนัก คังอ๋องครั้นแต่งงานกับนางแล้ว ทั้งสองก็อยู่แยกห้องมาตลอด ในวันปกติ แม้จะทานอาหารก็ไม่ทานร่วมกัน นางเองก็นับว่าได้ลิ้มรสเมินเฉย สองคำนี้อย่างแท้จริง เสด็จพี่พาคนกลับไปตั้งนานแล้ว บัดนี้มีแต่นางกำนัล และสินเดิมที่นางนำมาอยู่จวนคังอ๋อง เรื่องนี้สำหรับนาง ช่างเป็นความอัปยศใหญ่หลวงนัก! ทั้ง ๆ ที่แต่ก่อนคังอ๋องตามเกี้ยวอยู่หลังบั้นท้ายนางตลอด เอาใจนางทุกแห่งหน ท่าทีอบอุ่นนั้นไม่เหมือนเป็นการแสร้งทำออกมา คิดไม่ถึงเลยว่าเพียงเพราะนางขายหน้า ท่าทีของคังอ๋องก็สามารถเปลี่ยนไปได้ถึงเพียงนี้ นี่มันก็ไม่จริงใจตั้งแต่แรกแล้ว! ซ่งรั่วเจินเห็นอูเยว่เอ๋อร์ก็จะตามไปดื่มชาด้วย จึงรู้สึกได้แค่ว่าสตรีนางนี้โง่เขลาจริง ๆ แต่ทว่า...มีตัวสร้างปัญหาเช่นนี้อยู่ก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้าย “หากพวกเจ้าไม่กล้าให้ข้าไปด้วย นั่นก็เป็นเพราะพวกเจ้ากลัว!” อูเยว่เอ๋อร์อวดดี ตนเองตกอยู่ในสภาพเช่นทุกวันนี้ ทั้งหมดล้วนเป็นเพราะซ่งรั่วเจินที่มอบให้ นางย่อมไม่ปล่อยให้ซ่งรั่วเจินมีความสุข! ซ่งรั่วเจินเหลือบมองไปทางเหลียงอ๋อง “ดูท่

เหลียงอ๋องสบมองอูเยว่เอ๋อร์อย่างเฉยเมย “เจ้าแน่ใจหรือว่าคังอ๋องสามารถช่วยได้?”“เหลียงอ๋อง นี่ท่านหมายความว่าอย่างไร?”“ข้าหวังว่าเจ้าจะรู้จักตนเองบ้าง”สีหน้าเหลียงอ๋องเรียบเฉยเย็นชา เขารู้ความแปลกของอูเยว่เอ๋อร์สตรีผู้นี้มาก่อนแล้ว เกิดเป็นองค์หญิง กลับไม่เข้าใจการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์เลยแม้แต่น้อย ไม่ตระหนักแม้แต่ฐานะของตนหากรู้จักตนเองสักเล็กน้อย ก็น่าจะรู้ว่าจะทำให้เกิดประโยชน์สูงสุดเช่นไร ทว่ากลับกลายเป็นเหมือนก้อนหินในส้วม ผู้คนต่างพากันรังเกียจซ่งรั่วเจินในยามนี้เพียงนั่งอุทานอยู่เงียบๆ ภายในใจรู้สึกตกใจอย่างอดไม่ได้ คิดไม่ถึงเลยว่าวาจาหยาบคายของเหลียงอ๋องจะไม่ไพเราะถึงเพียงนี้“พวกเจ้าหาคนไม่เจอ ข้าเพียงแค่อยากช่วยเท่านั้น เหตุใดข้าไม่รู้จักตนเองไปได้เล่า?”อูเยว่เอ๋อร์โมโหแทบแย่ แม้ก่อนหน้านี้เพราะเรื่องของฉีชิงอี ทำให้นางและเหลียงอ๋องมีปัญหากันอยู่บ้าง แต่ก็เป็นเพียงการเจอกันครั้งเดียวเท่านั้นนางได้ยินมาว่าตอนนี้ฉีชิงอีเสียโฉมไปแล้ว หนำซ้ำยังมีเรื่องกับถังเสวี่ยหนิงอีกด้วย นั่นก็พิสูจน์แล้วว่าครั้งก่อนเป็นเพราะฉีชิงอีสร้างเรื่องเอง ไม่เกี่ยวกับนางมากนักดีชั่วอย่

เพียงสิ้นเสียงของซ่งรั่วเจิน ฉู่จวินถิงและฉู่อวิ๋นกุยก็สบตากันแวบหนึ่ง สีหน้าทั้งคู่กลับกลายเป็นสนใจใคร่รู้ขึ้นมา“ราชวงศ์ฉาวโฉ่?”ฉู่จวินถิงนึกถึงข่าวที่เคยได้ยินก่อนหน้านี้ เหตุใดเหลียงอ๋องต้องก่อความวุ่นวายครั้งนี้ ภายในใจเขารู้ดียิ่งนัก ส่วนการปรากฏตัวของอูเยว่เอ๋อร์เป็นเรื่องที่คาดไม่ถึง“ไม่ใช่สิ่งที่ข้ากำลังคิดหรอกกระมัง?” ฉู่อวิ๋นกุยนึกถึงความเป็นไปได้บางอย่าง ทว่าเพียงคิดๆ ดูก็คิดว่าไม่น่าเป็นไปได้ ด้วยอุปนิสัยของเหลียงอ๋อง นี่เหลือจะเชื่อเกินไปผู้อยู่ใต้อาณัติของเหลียงอ๋องทางด้านข้างคิดไม่ถึงเลยว่าซ่งรั่วเจินจะวิ่งออกมาอย่างกะทันหัน เพราะก่อนหน้านี้ท่านอ๋องเคยสำทับไว้แล้ว ไม่มีคำสั่งห้ามเข้าไปอย่างเด็ดขาด ดังนั้นต่อให้ตอนนี้แปลกใจ ทุกคนกลับไม่กล้าวู่วามเข้าไป“ตึก ตึก ตึก”เสียงฝีเท้าถี่กระชั้นดังขึ้นมาระลอกหนึ่ง จากนั้นมองเห็นเงาร่างเร่งรีบของคังอ๋อง“เสด็จพี่ พี่สะใภ้ ข้าได้ยินมาว่าวันนี้อูเยว่เอ๋อร์ก่อเรื่อง ยังใส่ร้ายคนส่งเดชอีกด้วย นี่จึงรีบเดินทางมา”คังอ๋องมองทางซ่งรั่วเจินด้วยสีหน้ารู้สึกผิด “แต่ไรมานิสัยของนางก็ไม่ดี หนำซ้ำยังชอบพูดจาส่งเดช ต่อให้ข้าสอนนางก็