All Chapters of ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง: Chapter 1911 - Chapter 1920

เซี่ยจือหลานอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน นางคิดว่าเพราะยามที่ตนตั้งครรภ์ ร่างกายอ่อนแอ ตอนที่ชูเสวี่ยอยู่ในครรภ์ของตนจึงพาโรคมาด้วย ทำให้ไม่แข็งแรงตั้งแต่เด็ก เพราะหลังจากที่ให้กำเนิดบุตรีแล้วไม่ได้ตั้งครรภ์อีก เดิมทีก็ถูกแม่สามีรังเกียจอยู่แล้ว ประกอบกับร่างกายของชูเสวี่ยก็ไม่แข็งแรง ดังนั้นคำเล่าลือจากในจวนก็ยิ่งไม่น่าฟัง เซียวเหวินยวนมองดูท่าทางของเซี่ยจือหลานที่แทบจะล้มทั้งยืน ก่อนจะเอ่ยว่า “ตามความเห็นของข้า เซียวเหวินเช่อแม้จะเลวทราม แต่เขาก็ไม่น่าจะถึงขั้นลงมือกับลูกแท้ ๆ ของตนเองได้” แม้ว่าเพิ่งผ่านการถูกทรยศจากพี่น้องร่วมสายโลหิต และรู้ดีว่าเซียวเหวินเช่อเลวทรามไร้ยางอายเพียงใด แต่เขาก็รู้ว่าเซียวเหวินเช่อให้ความสำคัญแก่ทายาท ฉะนั้นไม่ว่าอย่างไรก็ไม่มีทางลงมือกับเซี่ยจือหลานที่กำลังตั้งครรภ์ การฆ่าเซี่ยจือหลาน ไม่มีประโยชน์แก่เซียวเหวินเช่อเลยแม้แต่น้อย ไม่เช่นนั้น เขาก็คงไม่เปลี่ยนสถานะ และคิดหาวิธีทำให้เซี่ยจือหลานอยู่ในจวนสกุลเซียว เซี่ยจือหลานชะงักเล็กน้อย หันศีรษะมองไปยังเซียวเหวินยวน แม้จะบอกว่านางแต่งเข้าสกุลเซียวมาหลายปี และพบเจอเซียว

ซ่งรั่วเจินคาดเดาอาการคร่าว ๆ ของเซียวชูเสวี่ยไว้ก่อนหน้านี้แล้ว บัดนี้เพียงจับชีพจร ก็เป็นไปดั่งที่นางคาดไว้แทบทั้งสิ้น นางมีโรคอ่อนแรงติดออกมาจากในครรภ์มารดา เพียงแต่ว่าอาการคงจะหนักยิ่งกว่าตอนแรกอยู่บ้าง “ยาที่นางกินในยามปกติ เกรงว่าก็มีปัญหาด้วย” ซ่งรั่วเจินกดเสียงต่ำ ใช้เสียงที่มีเพียงคนสองคนสามารถได้ยิน เมื่อพูดเช่นนี้ออกมาแล้ว ม่านตาเซี่ยจือหลานก็หดตัวทันที เผลอกำมือของเซียวชูเสวี่ยแน่นโดยไม่รู้ตัว “ท่านแม่ ท่านดึงข้าจนเจ็บแล้ว…” เซียวชูเสวี่ยเจ็บมาก จึงอดไม่ได้ที่จะตะโกนออกมา ตอนนี้เซี่ยจือหลานถึงได้สติกลับมา รีบปล่อยมือทันที ก็เห็นเพียงว่าแขนขาวนวลบอบบางของเซียวชูเสวี่ยแดงไปแล้ว “ชูเสวี่ย ขอโทษนะ แม่ทำให้เจ้าตกใจแล้ว” เซียวชูเสวี่ยส่ายหน้าอย่างรู้ความ เห็นดวงตาเซี่ยจือหลานแดงก่ำ นางจึงรีบเอ่ยว่า “ท่านแม่ ข้าไม่เป็นไร จริง ๆ แล้วก็ไม่เจ็บเท่าไหร่หรอก” เซี่ยจือหลานเห็นบุตรีรู้ความถึงเพียงนี้ ก็ยิ่งปวดใจนัก ฉู่จวินถิงและเซียวเหวินยวนที่อยู่ข้าง ๆ แม้ไม่ได้ยินคำพูดของซ่งรั่วเจิน แต่เพียงเห็นสีหน้าของเซี่ยจือหลาน ก็เดาได้ไม่ยากว่าพู

ซ่งรั่วเจินตั้งใจฝังเข็มให้เซี่ยจือหลานอย่างแน่วแน่ในเรือน จำต้องกล่าวว่า จำนวนครั้งที่นางฝังเข็มในช่วงนี้ ยิ่งมากขึ้นเท่าไหร่ ฝีมือการฝังเข็มก็เหมือนจะพัฒนาขึ้น “ชำนาญจนเชี่ยวชาญ เป็นความจริงที่ไม่เปลี่ยนแปลงมาแต่โบราณจริง ๆ” หลายวันก่อน นางฝังเข็มให้ไทเฮาอยู่ตลอด เพราะไทเฮาอายุมาแล้ว ร่างกายก็ไม่ค่อยดี พอรักษาขึ้นมา จึงยากไม่น้อย ครั้งแรกที่ลงเข็มก็ใช้พลังจนหมดสิ้น ทว่าพอได้ฝังเข็มหลาย ๆ ครั้ง ก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าพลังของตนค่อย ๆ เพิ่มขึ้นทีละน้อย จะว่าไป หากไม่ได้ตั้งครรภ์ นางคิดว่านี่เป็นโอกาสดี เพียงแต่บัดนี้ในครรภ์มีบุตรอยู่สามคน ตัวนางจำต้องดูแลร่างกายให้ดี ไม่สามารถใช้แรงมากเกินไปได้ เซี่ยจือหลานใช้โอกาสที่ซ่งรั่วเจินฝังเข็มให้ชูเสวี่ย แอบไปยังห้องเก็บของ หยิบสิ่งที่ท่านพ่อทิ้งไว้เมื่อหลายปีก่อนออกมา ตอนที่ซ่งรั่วเจินเก็บเข็ม ก็เห็นของที่เซี่ยจือหลานยื่นมาให้ จึงอดสงสัยไม่ได้ “นี่คือ?” “พระชายารัชทายาท นี่คือของที่ท่านพ่อข้าทิ้งไว้ก่อนหน้านี้ เขาเคยบอกว่าเป็นของของไต้ซือสำนักวิชาเต๋า เขาหวงแหนมาตลอด” “ตั้งแต่เขาจากไป ของสิ่

เมื่อซ่งรั่วเจินได้ยินเช่นนั้น ก็ประหลาดใจอย่างแท้จริงเสด็จแม่กังวลอาการของนาง นี่ไม่ใช่เรื่องแปลกเลย อย่างไรเสียตั้งแต่รู้ว่านางตั้งครรภ์ ท่าทีของเสด็จแม่ก็ชัดเจนอย่างมากต่อให้พักอยู่ที่จวนฉู่อ๋อง แต่เสด็จแม่ก็ให้คนผลัดกันนำของบำรุงมาให้ มากมายหลายอย่างสลับกันไปราวกับกังวลนางจะเบื่อ ดังนั้นจึงเปลี่ยนรถชาติหลากหลายอย่าง ทำให้ซ่งรั่วเจินได้รู้ซึ้งถึงฝีมือล้ำเลิศของครัวหลวง“เสด็จพ่อให้ความสำคัญกับเจ้ามากอยู่แล้ว ตอนนี้เจ้ามีลูกสามคนอยู่ในครรภ์ นี่เป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นในราชวงศ์มาก่อน”“ภายนอกล่ำลือกันว่าคือนิมิตหมายอันดี หากคลอดออกมา ก็คือสัญญาณดียิ่งใหญ่”ฉู่จวินถิงหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่ได้ “ก่อนหน้านี้อวี๋นกุยอาศัยว่าน้องสะใภ้ตั้งครรภ์ก่อนมาคอยว่าข้าเรื่องนี้สู้เขาไม่ได้ เจ้าไม่รู้ว่าตั้งแต่เขารู้เจ้าท้องลูกแฝดสาม สีหน้าของเขาช่างน่าดูยิ่งนัก”ซ่งรั่วเจินนึกขึ้นได้ว่าก่อนนี้ฉู่อวิ๋นกุยเคยพูดเรื่องนี้ต่อหน้าพวกเขาอยู่บ่อยครั้ง หนำซ้ำยังคอยพูดให้ฉู่จวินถิงพยายามให้มากขึ้นอีกต่างหากไม่เพียงเท่านั้น เขาถึงขั้นทำท่าเหมือนเป็นผู้มีประสบการณ์ต้องการจะถ่ายทอดความรู้ให้ฉู่จว

“สกุลหลิ่ว?”ซ่งรั่วเจินสงสัย นางไม่ได้ยินข่าวของสกุลหลิ่วมานานจนแทบลืมคนกลุ่มนี้ไปแล้วเมื่อแรกนับตั้งแต่กู้อวิ๋นเวยตาย สกุลหลิวก็ล่มสลาย หลังจากนั้นก็แทบไม่เห็นเงาของพวกเขาในเมืองหลวง ต่อมานางได้ยินมาว่าพวกเขาเคยมาขอความช่วยเหลือ แต่นางคร้านแม้แต่จะชายตาแล“ตอนนี้พวกเขามาอ้อนวอนท่านหรือ?”ซ่งรั่วเจินขมวดคิ้วเรียวงามดุจกิ่งหลิ่ว ในสายตานาง สกุลหลิ่วต้องเผชิญกับผลลัพธ์เช่นนี้ ก็ล้วนเป็นกรรมที่พวกเขาก่อทั้งสิ้นเพื่อให้ลูกสาวของตนได้มีชีวิตที่ดี ยังไม่ต้องพูดว่าพวกเขาลอบสลับตัวเด็ก ตลอดหลายปีที่ผ่านมายังปฏิบัติต่อมารดานางอย่างโหดร้ายหากไม่ใช่เพราะมารดาเข้มแข็งพอ ทั้งยังโชคดีได้พบกับสามีที่ดีอย่างบิดา ได้หลุดพ้นจากความทุกข์ แต่งงานไปแล้วยังถูกสูบเลือดเนื้อไปตลอดชีวิต น่ากลัวว่ามีเพียงไม่กี่ครอบครัวที่สามารถทนได้ ถึงตอนนั้นก็ต้องถูกไล่ออกจากบ้านหากถูกไล่ออกจากบ้านสามีแล้วกลับไปยังสกุลหลิ่ว ชีวิตของมารดาคงลำบากยิ่งกว่าเดิมกู้หรูเยียนเห็นท่าทีของซ่งรั่วเจินเปลี่ยนไป จึงเอ่ยขึ้นว่า “เจินเอ๋อร์ แม่เข้าใจความคิดของเจ้า”“ก่อนหน้านี้เจ้าก็บอกแม่ไว้แล้ว ทำกรรมใดไว้ก็ต้องรับผลกรรมนั้น