All Chapters of ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง: Chapter 1901 - Chapter 1910

เขายังไม่ตาย!“ขอบพระทัยรัชทายาท ขอบพระทัยพระชายารัชทายาทอย่างสูง! บุญคุณที่ช่วยชีวิตข้าไว้ครั้งนี้ จะขอจดจำไปชั่วชีวิต”เซียวเหวินยวนหมายจะหยัดกายขึ้นนั่ง แต่กลับพบว่าร่างกายของตนเองบัดนี้อ่อนแออย่างถึงที่สุด เพียงลุกขึ้นมานั่งได้ก็ล้มลงไปอีกครั้งทันทีซ่งรั่วเจินโบกมือ ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “ร่างกายของเจ้าอ่อนแอเกินไป เพราะหลายวันมานี้ไม่มีอาหารตกถึงท้อง เว้นเพียงดื่มน้ำไปเล็กน้อยเท่านั้น กอปรกับดวงวิญญาณเพิ่งคืนสู่ร่าง เจ้าควรจะพักผ่อนให้เต็มที่เสียก่อน”เซียวเหวินยวนเองก็เพิ่งเคยรู้สึกว่าตนเองอ่อนแอมากถึงเพียงนี้เป็นครั้งแรกเหมือนกัน จึงได้แต่เอ่ยตอบกลับไปว่า“ต้องขออภัยจริง ๆ ไว้ข้าหายดีแล้วเมื่อใด จะต้องไปกล่าวขอบคุณถึงที่ด้วยตนเองแน่นอน”เขารู้ หากครั้งนี้ตนเองมิได้บังเอิญพบพระชายารัชทายาท ก็คงเหลือเพียงหนทางสู่ความตายเท่านั้นแล้ว“คุณชายใหญ่เซียว เจ้าเองก็ลำบากมากแล้ว ไม่สู้ลองคิดดูว่าหลังจากกลับไปแล้วจะแก้ไขปัญหาอย่างไรต่อไปดีกว่าหรือ เรื่องนี้จัดการไม่ได้ง่าย ๆ หรอก”ซ่งรั่วเจินจินตนาการถึงภาพตอนที่เซียวเหวินยวนกลับเรือนสกุลเซียว ละครนี้จะต้องยอดเยี่ยมยิ่งใหญ่ถึงใจแน่นอน

“ไม่เพียงเท่านั้น ข้ายังให้คนไปสืบข่าวละแวกใกล้เคียงมาแล้วด้วย ดูว่ามีใครได้ช่วยชีวิตคนที่ร่วงตกจากหน้าผาบ้างหรือไม่ ปรากฏว่าไม่มีข่าวเลยไม่ว่า แต่ยังพบซากศพในจุดหนึ่ง เพียงแต่ซากศพนั้นถูกสัตว์ป่ากัดแทะจนไม่เหลือเค้าเดิมมองไม่ออกว่าเป็นใครเลย”“ส่วนผ้าชิ้นที่วางอยู่ด้านข้าง ก็เหมือนกับของพี่ใหญ่ในวันที่เกิดเรื่องไม่มีผิด ซึ่งพิสูจน์ได้ว่าคนที่ตายคือเขาอย่างแน่นอน จะเป็นไปได้อย่างไรว่าเขายังมีชีวิตอยู่?”ตอนนั้นเขาที่หาศพไม่พบก็ร้อนรุ่มกลุ้มใจอยู่ตลอด คิดเสมอว่าต้องเห็นซากศพกับตาตนเองให้ได้ก่อนถึงจะวางใจต่อมาเมื่อพบซากศพที่ใบหน้าผิดเพี้ยนจนจำไม่ได้ เขาก็เริ่มเชื่อขึ้นมา เพราะถึงอย่างไรก็คงไม่มีเรื่องที่บังเอิญเพียงนั้นเกิดขึ้นจริงหรอก“ต้องเป็นเพราะเจ้าไม่ได้ตรวจสอบให้ละเอียดแน่ ก่อนหน้านี้ข้าย้ำกับเจ้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ว่าต้องตรวจสอบให้ละเอียด หากเรื่องแดงขึ้นมา มันจะยิ่งวุ่นวายไปกันใหญ่”“แต่เจ้ากลับเอาแต่บอกว่าไม่มีผิดพลาด ไม่มีปัญหา ข้าถึงได้ทำตามเจ้าแบบนี้ แล้วตอนนี้ดูสิสภาพเป็นอย่างไรไปแล้ว?”หลูเฟยรีบคว้าเซียวเหวินเช่อเอาไว้ด้วยความร้อนรน ถึงแม้เซียวเหวินยวนจะนิสัยดีมากมาตลอด

“พวกเราอย่ามัวคุยกันข้างนอกเลย รีบเข้าไปข้างในเถิด”“ร่างกายท่านเพิ่งจะดีขึ้นเพียงเล็กน้อย หมอบอกว่าไม่ควรรับลม ด้านนอกนี้ลมแรงเกินไป”เซี่ยจือหลานรู้สึกปลาบปลื้มเต็มหัวใจ ทั้งตัวมีแต่ความพึงพอใจหาใดจะเปรียบเทียบได้ รอยยิ้มที่เต็มเปี่ยมชัดเจนบนใบหน้า ใครเห็นก็มองออกว่ากำลังดีใจเพียงใด“ดีเลย ทุกอย่างทำตามที่ฮูหยินว่าเถิด”เซียวเหวินยวนยิ้มรับ นับแต่เขาได้พบกับเซี่ยจือหลาน ทั้งสองได้หารือกันเรียบร้อยดีแล้วในเมื่อพวกเขาชอบลักขื่อเปลี่ยนเสาสวมรอยเก่งกันนัก เช่นนั้นไม่สู้แสดงละครตามน้ำพวกเขาไปเลยเป็นอย่างไรเซียวเหวินเช่อกล้าทำแบบนี้ ก็เพราะมั่นใจว่าเซียวเหวินยวนตายไปแล้ว และผลประโยชน์ของทั้งเรือนใหญ่และเรือนรองจะต้องตกมาที่เขา ดังนั้นถึงได้เลือกสวมรอยเปลี่ยนตัวตนเป็นอีกคนแบบนี้ทว่าบัดนี้เขากลับมาแล้ว เช่นนั้นก็ถือโอกาสนี้ยึดตัวตนของเจ้าน้องรองแทนเลยแล้วกันเขาเองก็อยากจะรู้นัก คนที่มีบุญวาสนาแต่ไม่รู้จักบุญวาสนาอย่างเจ้าน้องรองจะรู้สึกเสียใจหรือไม่ หากตระหนักได้ว่าสิ่งของทั้งหมดที่ควรจะเป็นของเขามาตั้งแต่แรกและเป็นสิ่งที่ทำให้ทุกคนพากันอิจฉาต้องถูกตนเองแย่งชิงไปภายหลังแบบนี้?แ

เซียวเหวินเช่อหน้าถอดสีในเสี้ยวพริบตา ไม่รอช้าก็รีบแก้ตัวทันใด “รัชทายาทเข้าใจผิดแล้ว กระหม่อมเพียงแค่รู้สึกตื่นตะลึงที่พระชายารัชทายาทมีความสามารถเก่งกาจปราดเปรื่องถึงเพียงนี้ จึงอดไม่ได้เผลอมองมากไปสองครา มิได้มีความหมายอื่นใดพ่ะย่ะค่ะ”“ก็ดีแล้วที่เจ้าเป็นเช่นนั้น” ฉู่จวินถิงแววตามืดครึ้ม ดวงหน้าหล่อเหลาคมคายไม่แฝงรอยยิ้มไว้แม้แต่น้อยซ่งรั่วเจินเหลือบสายตามองไปยังฉู่จวินถิงอย่างอดไม่ได้ คิดไม่ถึงว่าเขาจะพูดออกมาอย่างตรงไปตรงมาถึงเพียงนี้ไม่มีปิดบังแม้แต่น้อยฮูหยินผู้เฒ่าเซียวที่อยู่ด้านข้างเองก็ลนลานไม่ต่างกัน รีบเข้าไปคุกเข่าลง พร้อมเอ่ยว่า“รัชทายาท พระชายารัชทายาทได้โปรดประทานอภัย!”“เหวินเช่อ…เหวินยวนเขาเพียงดีใจมากเกินไปที่ได้เห็นน้องชายแท้ ๆ กลับมา เขาเป็นคนที่มักทำหน้าเคร่งขรึมอยู่เป็นนิจ ต่อให้เขาไปกินดีหมีหัวใจเสือมาก็ไม่กล้าคิดร้ายต่อพระชายารัชทายาทหรอกเพคะ!”เอ่ยพลาง ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวก็ยื่นมือออกไปดึงชายเสื้อของเซียวเหวินเช่อเบา ๆ แววตาสะท้อนแววตักเตือนออกมาก่อนหน้านี้ตอนเจ้าใหญ่ตาย นางไม่มีทางเลือก และในเมื่อเจ้ารองยืนกรานจะทำเช่นนี้แล้วนั้น ในฐานะมารดา นางเ

เซี่ยจือหลานพยักหน้า สีหน้าฉายแววไม่เข้าใจและจนใจ“ก่อนข้าจะออกเรือน ร่างกายข้าแข็งแรงดีมาตลอด แต่หลังจากนั้นไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น ร่างกายของยิ่งอ่อนแอลงทุกวัน”“ต้องลมนิดหน่อยก็เป็นหวัดแล้ว เดินไกลนิดหน่อยก็หอบเหนื่อย แผ่นหลังชุ่มเหงื่อเย็น ทั้งที่พบหมอแล้ว อีกทั้งยังบำรุงร่างกายตลอดไม่ขาด ทว่าจนตอนนี้อาการก็ไม่ดีขึ้นเลย”“หลังจากให้กำเนิดชูเสวี่ย ร่างกายก็ยิ่งแย่ลงถึงขีดสุด แม้แต่หมอยังชี้ขาดว่าร่างกายของข้า ต่อจากนี้ไม่สามารถตั้งครรภ์ให้กำเนิดบุตรได้อีกต่อไปแล้ว”เซี่ยจือหลานโศกเศร้าสุดดวงใจ แม้ว่าเงินที่นางถือในมือตอนนี้จะมากพอให้ใช้ชีวิตได้อย่างสุขสบาย แต่ถ้าเป็นเช่นนั้นแล้วมันจะมีประโยชน์อันใดกันเล่า?ร่างกายแบบนี้ แม้แต่นางยังกลัวว่าตนเองจะมีชีวิตอยู่ต่อได้อีกไม่นานด้วยซ้ำไป วันข้างหน้าคงดูแลชูเสวี่ยให้ดีไม่ได้แล้วเซียวเหวินยวนได้ยินคำพูดของเซี่ยจือหลานเช่นกัน ความจริงแล้วตลอดเวลาที่ผ่านมา เขารู้สึกว่าน้องสะใภ้คนนี้ของตนเองบริสุทธิ์ไร้เดียงสาเกินไป หลับหูหลับตาเชื่อฟังคำสั่งของมารดาและน้องรองอย่างไร้วิจารณญาณทั้งที่หลายเรื่องสามารถตัดสินใจด้วยตนเองได้แท้ ๆ แต่น