ซ่งรั่วเจินเข้าใจแล้ว ที่แท้ปัญหาอยู่ตรงนี้เอง“ท่านแม่กังวลว่าท่านยายจะใจอ่อน อยากให้กู้ชิงเจ๋อกลับมา แต่หากเอ่ยปากกับท่านตา ด้วยอุปนิสัยของท่านตาจะต้องโมโหแน่ ถึงตอนนั้นน่ากลัวว่าจะมีเรื่องยุ่งยากตามมา?”พูดไปแล้วนางก็นึกได้ว่าตอนที่ท่านแม่ถูกพากลับมาท่านลุงใหญ่กับท่านลุงรองต่างก็ดีใจมาก มีเพียงกู้ชิงเจ๋อคนเดียวที่ไม่พอใจท่านแม่ ลำเอียงเข้าข้างหลิ่วอวิ๋นเวยแม้ภายหลังทุกคนจะประกาศจุดยืนอย่างชัดเจนแล้ว แต่กู้ชิงเจ๋อก็ยังคิดถึงความผูกพันที่เติบโตมาด้วยกันกับหลิ่วอวิ๋นเวย ไม่ใส่ใจไยดีท่านแม่ ถึงขั้นคิดว่าการปรากฏตัวของท่านแม่ทำให้หลิ่วอวิ๋นเวยต้องทุกข์ใจอันที่จริงนางมองออก คนเช่นนั้นอย่ากลับมาจะดีที่สุดเพียงแต่มองในมุมของท่านยาย ไม่มีวันหักใจทอดทิ้งลูกชายของตนได้ นี่เข้าใจได้ไม่ยากเลยสักนิด“อันที่จริงแม่ไม่เคยโกรธกู้ชิงเจ๋อเลย เมื่อก่อนข้าเองก็อาศัยอยู่ในสกุลหลิ่วมาโดยตลอด”“เขาไม่ผูกพันกับข้า อันที่จริงข้าก็ไม่มีความรู้สึกอะไรกับเขา ก็แค่คนแปลกหน้าเท่านั้น เขาเป็นอยู่อย่างไร กลับมาหรือไม่ ข้าไม่ใส่ใจเลย”“เพียงแต่เดิมทีร่างกายของท่านตาเจ้าก็ไม่แข็งแรงอยู่แล้ว เพิ่งจะฟื้นดีขึ
Read more