All Chapters of ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง: Chapter 2001 - Chapter 2010

“นี่มันหมายความว่าอย่างไร?” “ข้าโตมาในพระราชวังตั้งแต่เด็ก คนแต่ละประเภทก็เห็นมานักต่อนัก ความทะเยอทะยานของปู้ชิงเหยา แท้จริงแล้วล้วนประจักษ์อยู่บนหน้า” “อาจเป็นเพราะข้าคลุกคลีกับคนเช่นนี้มากเกินไป ข้าจึงไม่ได้สนใจนางไปโดยปริยาย กลับเป็นเจ้าเสียอีก ที่มักซื่อบื้อยิ่งนัก” หยางอ๋องนึกถึงทุกคราที่ได้พบเมิ่งชิ่นก่อนหน้านี้ นางมักจะถูกบิดามารดาชี้หน้าผากตำหนิอยู่เสมอ ทั้ง ๆ ที่เป็นสตรีนางหนึ่งแท้ ๆ ไม่รู้เรื่องงานของสตรีเลยแม้แต่น้อย เวลาที่นางถูกตำหนิ นางก็สามารถโต้กลับอย่างมีเหตุมีผลและมั่นใจได้ทุกครั้ง เขาเห็นแล้วมักสนใจเป็นพิเศษอยู่เสมอ ไม่เพียงเท่านั้น แม้กระทั่ง ทั้งสองอยู่ด้วยกันแล้วเกิดเรื่องขึ้น เด็กสาวคนนี้ก็ยังให้ความสำคัญ และมีน้ำใจต่อพวกพ้องเป็นอย่างมาก และไม่เคยทรยศเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว “หม่อมฉันเห็นว่าญาติผู้พี่ถูกพาตัวไปด้วย ก็ไม่รู้ว่าจะจัดการอย่างไร คิดว่าพรุ่งนี้ท่านแม่ต้องสอบถามเรื่องนี้แน่นอน…” “นางจะไม่เป็นอะไร” หยางอ๋องแสดงท่าทีให้เมิ่งชิ่นวางใจ “เกิดเรื่องแบบนี้ มีความเป็นไปได้สูงที่นางจะถูกส่งเข้าไปที่จวนเหลียงอ๋อง แต่คิดจะเป

ตอนนี้เมิ่งชิ่นแน่ใจแล้วว่าสิ่งที่รั่วเจินพูดนั้นไม่ผิด หยางอ๋องไม่เคยมีนิสัยเช่นนั้นมาเลย ที่เกิดการเปลี่ยนแปลงมากเช่นนี้ ล้วนเป็นเพราะถูกผีสาวเข้าสิง! เมื่อคิดถึงภาพที่ตนเห็นก่อนหน้านี้ ประกอบกับเมื่อคืนที่นำยันต์ไปแปะไว้ที่หน้าประตู ท่านอ๋องก็สามารถพักผ่อนได้อย่างราบรื่นตลอดทั้งคืน นางก็แน่ใจเป็นอย่างยิ่ง แต่ในเมื่อนางนำยันต์ออกมาแล้ว คิดว่าผีสาวตนนั้นก็น่าจะรู้แล้ว ไม่รู้ว่าจะแก้แค้นพวกเขาตรง ๆ หรือไม่ หากเป็นคน ที่คิดจะทำร้ายพวกเขา นางยังพอว่าจะรับมืออย่างไร แต่เมื่อเป็นภูตผีอาละวาด นางก็ไม่รู้จริง ๆ ว่าควรรับมืออย่างไร หยางอ๋องเห็นว่าเมิ่งชิ่นเป็นห่วงตนถึงเพียงนี้ หัวใจก็อบอุ่นขึ้นเช่นกัน จึงกล่าวว่า “ข้ารู้ว่าเจ้าห่วงใยข้ามาก แต่โรคของข้านี้ หมอหลวงมากันหลายคนแล้ว ต่างก็จนปัญญา” “บัดนี้พี่สะใภ้ตั้งครรภ์แล้ว ให้นางมารักษาอาการให้ข้าเวลาเช่นนี้ เกรงว่าจะไม่เหมาะสม…” เขาย่อมรู้ถึงความเก่งกาจด้านการแพทย์ของพี่สะใภ้ แต่เขาก็ได้ยินมาว่าพี่สะใภ้ตั้งครรภ์แฝดสาม บัดนี้พระพี่สะใภ้จึงเป็นคนที่สำคัญที่สุดของราชวงศ์พวกเขา ไม่อาจให้มีอะไรผิดพลาดได้แม้เพียงเล็

หลังจากมารดาของเมิ่งชิ่นได้ฟังทุกอย่างที่เมิ่งชิ่นพูด สีหน้าก็เปลี่ยนจากความกังวลในตอนแรก กลายเป็นความรังเกียจ “ข้ารู้ว่าชิงเหยาเด็กคนนี้นิสัยเอาแต่ใจอยู่บ้าง แต่หน้าตานางดี ท่านลุงกับท่านป้าของเจ้าก็ชอบนาง” “สตรีจะเอาแต่ใจบ้างก็ไม่เป็นไร แต่ข้าไม่คิดเลยว่า นางจะหยิ่งผยองถึงเพียงนี้ และยังยอมรับทุกอย่างอย่างมั่นใจเช่นนี้!” “นึกย้อนไปตอนแรก หยางอ๋องก็ไม่เคยชอบญาติผู้พี่ของเจ้าเลย” “ท่านป้าของเจ้าก็มีความคิดจะจับคู่ ข้าเองก็มองออก แต่ข้าก็มองออกว่าหยางอ๋องไม่สนใจแม้แต่น้อย ดังนั้นในเรื่องนี้ข้าจึงไม่พูดอะไรเลย” “เสด็จแม่ของหยางอ๋องสนิทสนมกับข้ามาก ตอนที่ข้าเข้าไปในวัง ก็เคยได้ยินนางพูดถึงเรื่องการแต่งงานของหยางอ๋อง” “นางบอกว่าเคยถามหยางอ๋อง ว่าเขาคิดอย่างไรกับชิงเหยา หยางอ๋องก็ปฏิเสธทันที จึงทำให้นางเลิกล้มความคิดนี้ไป” “ไม่คิดเลยว่าเรื่องที่ยังไม่เป็นเรื่องเป็นราว เด็กคนนั้นกลับยืนยันว่าเจ้าแย่งคู่ครองของนางไป?” มารดาของเมิ่งชิ่นนึกถึงเรื่องที่ตนถูกพี่สะใภ้ตำหนิโดยไม่รู้สาเหตุในเช้าวันนี้ เพราะไม่เข้าใจสถานการณ์ แม้แต่คำโต้แย้งก็ยังพูดไม่ออก ในใจเรียกได้ว

“ข้ากับพระชายามีใจตรงกัน”ฉู่จวินถิงกุมมือซ่งรั่วเจินไว้ นับแต่แต่งงานกันมา เขารู้สึกว่าชีวิตราบรื่นขึ้นทุกวันชาติที่แล้วเขาเป็นเพียงคนเดียวดาย ไม่มีสิ่งดึงดูดใจ ไม่เหมือนตอนนี้ เพียงเห็นของดี ก็อยากนำมามอบให้ฮูหยินตนความรู้สึกที่ในใจมีใครสักคนให้ห่วงหา นับเป็นความสุขอย่างหนึ่ง โดยเฉพาะเมื่อได้เห็นสีหน้ายินดีของฮูหยินตน เขากลับรู้สึกชื่นใจยิ่งกว่าตนเองได้รับของขวัญเสียอีกซ่งรั่วเจินยิ้มพลางพิงอ้อมอกฉู่จวินถิง บัดนี้ความสุขทั้งปวงล้วนจับต้องได้ ชีวิตที่สงบ เรียบง่าย และอบอุ่นเช่นนี้ นางเพียงหวังว่าจะดำเนินต่อไปได้ตลอดเมื่อทั้งสองเดินทางไปถึงจวนหยางอ๋อง ผู้ที่ออกมาต้อนรับเป็นคนแรกกลับไม่ใช่เมิ่งชิ่น หากแต่เป็นหยางอ๋องเอง“เสด็จพี่ พี่สะใภ้ เหตุใดจึงมาที่นี่หรือ?”ในดวงตาของหยางอ๋องฉายแววประหลาดใจ แม้ชิ่นเอ๋อร์จะบอกว่าจะเชิญเสด็จพี่กับเสด็จพี่สะใภ้มา แต่เห็นชัดว่ายังมิได้ส่งคนไป เหตุใดทั้งสองท่านจึงเสด็จมาด้วยตนเองแล้วเล่าฉู่จวินถิงมองเพียงปราดเดียว ก็สังเกตเห็นสีหน้าซีดเผือดของหยางอ๋อง หัวใจเขาหนักอึ้ง ดูท่าเห็นทีสิ่งที่พระชายากล่าวไว้ มิได้คลาดเคลื่อนแม้แต่น้อย“หยางอ๋อง ช

“ก่อนหน้านี้ข้าเคยเตือนญาติผู้พี่ว่าเหวินเมี่ยวจูนิสัยใจคอไม่ดี ไม่ควรคบหาอย่างลึกซึ้ง”“แต่ญาติผู้พี่กลับไม่เชื่อ ทั้งยังคิดว่าข้าซุบซิบนินทา จงใจทำลายความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขา”“คิดไม่ถึงเลยว่าพอเกิดเรื่องขึ้นจริง นางกลับซัดทอดเหวินเมี่ยวจูออกมาเสียเอง?”เมิ่งชิ่นแทบไม่รู้จะกล่าวสิ่งใดไปชั่วขณะ รู้สึกเพียงว่าชวนอับจนคำพูดยิ่งนักเมื่อแรกนางยังเคยคิดว่าญาติผู้พี่ช่างไร้เดียงสา กังวลว่าจะถูกเหวินเมี่ยวจูวางกลอุบาย บัดนี้ดูแล้ว ทั้งคู่แท้จริงเป็นคนประเภทเดียวกัน ไม่ต่างอันใดเลยเรื่องของปู้ชิงเหยาครั้งนี้เอิกเกริกใหญ่โต เมื่อเหวินเมี่ยวจูถูกซัดทอดออกมา ชื่อเสียงก็พังทลายโดยสิ้นเชิงไม่ว่าความจริงจะเป็นเช่นไร ผู้ใดที่คิดจะมาสู่ขอ ก็จะรู้ว่านางมีจิตใจอำมหิตดุจงูพิษ เป็นถึงคุณหนูตระกูลใหญ่ แต่กลับเต็มไปด้วยเล่ห์กล ย่อมต้องถอยหนีอย่างไม่คิดลังเลสำหรับหญิงสาวที่ยังไม่ออกเรือน นี่นับเป็นการโจมตีที่ร้ายแรงถึงชีวิตคิดหวังอยากแต่งงานกับตระกูลสูงศักดิ์อีกครั้ง น่ากลัวว่าเป็นไปไม่ได้แล้ว“เดิมทีเหวินเมี่ยวจูก็ไม่ใช่คนดี เจ้าเล่ห์ช่างวางแผน โหงวเฮ้งก็ดูเป็นคนแข็งกระด้างใจคอคับแคบ!”นายห