Semua Bab ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง: Bab 1981 - Bab 1990

“รั่วเจิน เจ้าว่าท้ายที่สุดปู้ชิงเหยาจะถูกจัดการอย่างไร?”สายตาเมิ่งชิ่นฉายแววซับซ้อน เรื่องวันนี้หากแพร่ออกไป สกุลปู้จะเกิดความปั่นป่วนไม่น้อย น่ากลัวว่าราวกับฟ้าถล่มลงมาเพราะอย่างไรเสีย ท่านลุงกับท่านป้าล้วนคาดหวังให้ปู้ชิงเหยาได้แต่งเข้าบ้านดี ๆ ทั้งที่อายุถึงวัยออกเรือนแล้วแต่กลับยังไม่กำหนดคู่ครอง ปล่อยให้นางเลือกเองตามใจ ก็เพราะเอ็นดูปู้ชิงเหยายิ่งนักบัดนี้วุ่นวายจนเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ไม่ต้องคิดก็พอเดาได้ว่าท่าทีตอบสนองของพวกเขาจะเป็นอย่างไรหลังกลับไป น่ากลัวว่ามารดาของนางจะรีบถามไถ่เรื่องนี้กับตนทันที แต่สุดท้ายจะจัดการ นางกลับไม่มีคำตอบอยู่ในใจเลย“เรื่องนี้ ตัวปัญหาที่แท้จริงคือเหลียงอ๋องกับอูเยว่เอ๋อร์ แม้การกระทำของปู้ชิงเหยาจะไร้ยางอาย แต่กลับไม่สำคัญนัก”“ข้าเห็นว่า นางคงต้องเข้าไปอยู่ในจวนเหลียงอ๋องแน่ เพียงแต่ตำแหน่งพระชายาเหลียงอ๋องนั้น คาดว่าหมดหวังแล้ว”ซ่งรั่วเจินยักไหล่ เส้นทางที่ตนเองเลือก ต่อให้ต้องคุกเข่า ก็ต้องเดินไปให้สุด“ตอนนี้ทุกอย่างต้องดูว่าเสด็จพ่อจะจัดการเหลียงอ๋องอย่างไร ก่อนหน้านี้เหลียงอ๋องก็เคยก่อความผิดจนถูกกักบริเวณ วันนี้ทรงผ่อนปรนให้

“เสด็จพ่อ อย่างไรเสียอูเยว่เอ๋อร์ก็ตั้งครรภ์ลูกของเหลียงอ๋องอยู่แล้ว อีกทั้งนางยังย้ำอยู่ตลอดว่าพวกเขาต่างมีใจให้กัน พูดกันตามตรงเรื่องนี้แทบไม่เกี่ยวข้องกับลูกเลย”“ไม่ว่าอย่างไร ลูกก็ไม่คิดจะพาอูเยว่เอ๋อร์กลับไปอีกแล้ว สู้ไม่ให้เหลียงอ๋องรับนางกลับจวนไปจะดีเสียกว่า”“บัดนี้นางกำลังตั้งครรภ์ลูกของเหลียงอ๋อง หากกลับไปกับลูก แล้วเกิดเด็กในท้องเป็นอะไรขึ้นมา ถึงตอนนั้นจะไม่กลายเป็นว่าลูกจงใจทำร้ายหรือ?”“ความรับผิดชอบเช่นนี้ ลูกแบกรับไม่ไหว และก็เพื่อไม่ให้มีผู้ใดตั้งใจใส่ร้ายลูก!”แม้คังอ๋องจะไม่ได้เอ่ยชื่อออกมาตรง ๆ แต่ทุกคนต่างรู้ดีว่า คำพูดนี้พุ่งเป้าไปที่เหลียงอ๋องคังอ๋องมองใบหน้าซีดเผือดราวกับผีของอูเยว่เอ๋อร์ ก็ยิ่งมั่นใจว่าตนต้องสลัดสตรีผู้นี้ทิ้งให้ได้!แค่เห็นใบหน้าเช่นนี้ ก็ไม่รู้ว่านางจะมีชีวิตอยู่ได้นานเพียงใด มองอย่างไรก็เหมือนคนที่ใกล้หมดอายุขัยเต็มที“เสด็จพ่อ ลูก…”เหลียงอ๋องอดเอ่ยปากไม่ได้ เขาเองก็รู้สึกว่าอูเยว่เอ๋อร์เป็นภาระแค่นางอยู่นอกจวนก็ยังสร้างหายนะให้เขาได้ถึงเพียงนี้ หากนางเข้ามาอยู่ในจวนเหลียงอ๋องจริง ๆ เขาแทบไม่กล้าคิดถึงผลลัพธ์เลยด้วยซ้ำ!“เจ้าย

หลิ่วกุ้ยเฟยรังเกียจปู้ชิงเหยาเหลือเกิน โชคดีที่เซียวอ๋องเจอความผิดพลาดครั้งหนึ่งแล้วได้บทเรียน สายตาและการเลือกคนจึงดีกว่าเดิมมากหาไม่แล้ว หากเซียวอ๋องเผลอไปหลงสตรีผู้นี้เข้า นั่นคงเป็นหายนะอย่างแท้จริงฮองเฮาย่อมมองอ่านความคิดของหลิ่วกุ้ยเฟยออก หากเป็นแต่ก่อน ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับหลิ่วกุ้ยเฟยไม่ค่อยราบรื่น ก็ย่อมพูดจาเย้ยหยันกันสักสองประโยคทว่าในระยะนี้นางกลับสัมผัสได้ว่าหลิ่วกุ้ยเฟยตั้งใจผูกไมตรี แทนที่จะมีศัตรูเพิ่มอีกคน ไม่สู้มีผู้ช่วยเพิ่มอีกคนย่อมดีกว่า นางกลับเห็นว่าเป็นเรื่องไม่เลวเลย“บัดนี้เจ้าได้กลายเป็นคนของเหลียงอ๋องแล้ว หนทางเดียวของเจ้าก็คือเข้าไปอยู่ในจวนเหลียงอ๋อง”“กลับไปแจ้งครอบครัวของเจ้าเสียก่อน พรุ่งนี้ก็เก็บข้าวของแล้วย้ายไปจวนเหลียงอ๋อง” ฮองเฮาเอ่ยปู้ชิงเหยาพยักหน้ารับอย่างหวาดหวั่น ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นแม้ยามปกตินางจะถือตัวไม่น้อย แต่อยู่ต่อหน้าฮองเฮาและหลิ่วกุ้ยเฟย นางกลับไม่มีความมั่นใจแม้แต่น้อย“ฮองเฮา ถ้าอย่างนั้นหม่อมฉันเข้าไปอยู่ในจวนเหลียงอ๋อง…จะมีฐานะใดเพคะ?”ปู้ชิงเหยาเอ่ยอย่างร้อนรน เดิมทีนางตั้งใจจะเข้าไปอยู่ในจวนเซียวอ๋อง แต่

เมื่อเซียวอ๋องรู้ว่าเกิดเรื่องขึ้นกับอวิ๋นเหลิ่งอวี้ ก็พลิกตัวขึ้นม้าอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย ฟาดแส้แล้วควบจากไปทันที“คังอ๋อง เสด็จพี่ข้าขอตัวไปก่อน”คังอ๋องยังไม่ทันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ก็เห็นเซียวอ๋องรีบร้อนจากไป เขาตะโกนตามหลังไปอย่างมึนงงว่า“เสด็จพี่ ท่านจะไปที่ใด พาข้าไปด้วย!”“วันนี้ข้าหลุดพ้นได้อย่างยากลำบาก อารมณ์กำลังดี ยังคิดจะให้เสด็จพี่ใหญ่มาดื่มกับข้าสักจอกนะ เหตุใดเขาหนีไปแล้วเล่า?”คังอ๋องเบ้ปากอย่างอดไม่ได้ เขารู้สึกว่าวันนี้ในที่สุดก็ได้เงยหน้าขึ้นอย่างเต็มภาคภูมิแล้ว อยากดื่มให้เมามาย ยังคิดให้เสด็จพี่ใหญ่มานั่งดื่มเป็นเพื่อนด้วย ผลสุดท้ายคนกลับหนีไปเช่นนี้?“รีบร้อนเสียขนาดนี้ คนไม่รู้ยังคิดว่าเรือนหลังเขาเกิดไฟไหม้เสียอีก”คังอ๋องถอนหายใจ ก่อนจะสั่งบ่าวให้ไปตามบรรดาเพื่อนกินเพื่อนเที่ยวทั้งหมดมา คืนนี้ไม่เมาไม่เลิก!จวนสกุลอวิ๋น“เหลิ่งอวี้ คืนนี้ตอนงานเลี้ยง เจ้าเองก็หายตัวไปช่วงหนึ่ง เจ้าไปที่ใดมา?”“หรือว่าจะเป็นอย่างที่น้องสาวเจ้าพูดจริง ๆ สมองไม่แจ่มใสเหมือนปู้ชิงเหยา คิดจะใช้วิธีสกปรกเช่นนั้น?” ใต้เท้าอวิ๋นเอ่ยซักถามอวิ๋นเหลิ่งอวี้ขมวดคิ้ว “ข้าไปเข้

อวิ๋นเฮ่อเห็นว่าบิดาโกรธจัดจนคว้าแส้ขึ้นมา สายตาก็ฉายแววซับซ้อน เขาเผลอคิดจะอ้าปากพูด แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดนั้นกลับลงไปช่วงนี้เหลิ่งอวี้ช่วงนี้ยิ่งดื้อรั้นขึ้นเรื่อย ๆ บางทีหากได้ถูกสั่งสอน นางอาจคิดได้ ภายภาคหน้าจะไม่วุ่นวายเช่นนี้อีกอวิ๋นอีอวี้เห็นดังนั้น ก็รีบเอ่ยว่า “ท่านพ่อ พี่สาวคงรู้ว่าตนผิดไปแล้ว ท่านอย่าตีนางเลย”“เสแสร้งสิ้นดี” อวิ๋นเหลิ่งอวี้หัวเราะเยาะใต้เท้าอวิ๋นได้ยินดังนั้น ก็สะบัดแส้ลงไปทันที“เพี๊ยะ!”แส้ยาวฟาดลงบนไหล่หยกของอวิ๋นเหลิ่งอวี้อย่างไม่ปรานี ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่างอวิ๋นเหลิ่งอวี้ไม่เปล่งเสียงแม้แต่น้อย นางยอมถูกตี ยังดีกว่าต้องเสแสร้งเอาใจคนพวกนี้หลังจากค่ำคืนนี้ ความผูกพันระหว่างพวกเขานับว่าขาดสะบั้นอย่างสิ้นเชิงถึงเวลานั้นนางจะหาทางแต่งงานออกไป หากโชคดี เซียวอ๋องชมชอบนาง นางได้เป็นพระชายา ก็ย่อมไม่ต้องใส่ใจคนเหล่านี้อีกแต่หากเซียวอ๋องไม่เลือกนาง นางก็จะหาทางแต่งไปยังเมืองอื่นขอเพียงอยู่ไกลมากพอ ก็ไม่ต้องไปมาหาสู่ อยู่ห่างจากคนพวกนี้ให้มากที่สุด!อย่างไรเสีย นางไม่อาจอยู่ต่อไปในจวนสกุลอวิ๋นแห่งนี้ได้อีกแม้แต่วันเดียว!“หยุดเดี๋ยว