All Chapters of ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง: Chapter 2011 - Chapter 2020

ที่แท้ทุกสิ่งล้วนไม่ใช่ภาพลวงตา!น่ากลัวว่าในช่วงเวลานี้ชิ่นเอ๋อร์ไม่ได้มองเขาเป็นบุรุษเลยแม้แต่น้อย กลับมองเขาเป็นสหายหญิงที่ดีเสียด้วยซ้ำ!มิน่าเล่า!หยางอ๋องไม่รู้จะกล่าวสิ่งใดดี ไม่พูดไม่ได้ว่าชิ่นเอ๋อร์คิดว่าเขาเป็นเช่นนั้น แต่ยังคงช่วยเก็บงำความลับไว้อย่างเงียบ ๆ นับว่าดีเหลือเกินจริง ๆ!เพียงแต่เมื่อนึกถึงว่าเขาเผยภาพลักษณ์ของสตรีต่อหน้าฮูหยินที่ตนหลงรักมาโดยตลอด ก็ยิ่งรู้สึกอับอายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนขายหน้าไปชั่วชีวิตแล้ว!เขาแทบไม่กล้าจินตนาการภาพยามค่ำคืนที่ตนเองลอบสวมอาภรณ์สตรี นั่งแต่งหน้า หวีผมอยู่หน้าคันฉ่องตามลำพัง ช่างน่ากลัวเหลือเกิน!“เรื่องทั้งหมดนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ข้าไม่รู้เลยว่ากลางคืนข้าทำเรื่องเหล่านี้ลงไป”หยางอ๋องดึงสติกลับมา บัดนี้ไม่ใช่เวลาจะมัวติดใจเรื่องเสียหน้าอีกต่อไป สิ่งสำคัญยิ่งกว่าคือต้องรู้ให้ได้ว่าเหตุใดเรื่องทั้งหมดจึงเกิดขึ้น และเหตุใดตัวเขาเองจึงไม่รับรู้อะไรเลย!“เพราะท่านโดนผีสาวสิงกาย” ซ่งรั่วเจินเอ่ย“ช่วงนี้ท่านรู้สึกอ่อนล้ามากขึ้นเรื่อย ๆ ร่างกายไร้เรี่ยวแรง ง่วงงุนอยู่ตลอด เป็นเพราะท่านเข้าใจว่าตนเองได้พักผ่อนแล้ว แต่

ซ่งรั่วเจินเพ่งมองห้องตรงหน้า ไม่นานก็รับรู้ได้ถึงที่ซ่อนของวิญญาณคนอื่น ๆ ในยามนั้นก็รู้สึกได้เช่นกันว่า ห้องนี้ชวนให้หนาวเย็นผิดปกติ ทั้งที่เป็นวันแดดจ้า กลับไม่เพียงไม่มีแสงอาทิตย์ส่องเข้ามา ยังแผ่ไอเย็นเยียบออกมาเป็นระลอกอีกด้วยความรู้สึกเช่นนี้…ราวกับสถานที่ที่ไม่เคยต้องแสงตะวันมานานแสนนานนายหญิงเมิ่งเผลอถูแขนตนเองโดยไม่รู้ตัวแม้นางจะไม่รู้เรื่องอาคมสิ่งลี้ลับ แต่ยามนี้ก็ยังสัมผัสได้ถึงความผิดปกติไม่ควรเลย ช่างไม่สมเหตุสมผลจริง ๆ!“หยางอ๋อง เหตุใดเรือนหลังในจวนของท่านจึงมีที่ซึ่งไม่เห็นแสงอาทิตย์ตลอดวันเช่นนี้?” นายหญิงเมิ่งอดถามไม่ได้โดยทั่วไปแล้ว การปลูกเรือนย่อมคำนึงถึงทิศรับแดด แม้จะไม่หันเข้าหาแดด อย่างน้อยในหนึ่งวันก็ควรมีแสงส่องถึงบ้างแต่เรือนตรงหน้านี้กลับทั้งเย็น ทั้งชื้น ไม่ใช่สถานที่ที่คนธรรมดาจะพึงใจอยู่อาศัยเลยหยางอ๋องขมวดคิ้ว ตอบว่า “ตั้งแต่ตอนที่เสด็จพ่อพระราชทานจวนนี้ให้ ก็มีเรือนหลังนี้อยู่แล้ว ข้าเลือกอยู่ในลานที่ถูกใจที่สุด ส่วนที่อื่น ๆ ก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก”“ข้าจำได้ว่า ครั้งแรกที่ข้ามาที่นี่ก็รู้สึกไม่ชอบสถานที่แห่งนี้แล้ว ภายหลังจึงแทบไม่เคยมา

ซ่งรั่วเจินมองดวงวิญญาณที่อ่อนแรงตรงหน้า นางถูกความยึดติดกักขังอยู่ในพื้นที่แห่งนี้ เดิมทีควรไปเกิดใหม่ตั้งนานแล้ว แต่กลับฝืนยื้อไว้จนถึงตอนนี้ วิญญาณแทบจะแตกสลายแล้วการสิงกายก็เพื่อประคองดวงวิญญาณของนางไว้ หาไม่แล้ว ป่านนี้วิญญาณคงสลายไป“รั่วเจิน นางคงอยากพบแม่ทัพหลี่ใช่หรือไม่?” เมิ่งชิ่นเอ่ยถามเมื่อรู้ตัวตนของสตรีผู้นี้แล้ว ในเมื่อแม่ทัพหลี่ยังมีชีวิตอยู่ สิ่งที่ผีสาวต้องการคืออะไร อันที่จริงก็ไม่ยากจะคาดเดาเลยซ่งรั่วเจินพยักหน้าแผ่วเบา “ในเมื่อพวกเจ้าบอกว่าจนถึงวันนี้แม่ทัพหลี่ยังไม่แต่งงาน คาดว่าคนที่อยู่ในหัวใจของเขาก็น่าจะเป็นสตรีผู้นี้”“ไม่สู้ส่งคนไปสอบถามที่จวนแม่ทัพหลี่ดู บางทีเขาเองก็คงอยากพบเช่นกัน”หากแม่ทัพหลี่แต่งงานมีบุตรไปแล้ว การพบกันอีกย่อมไม่จำเป็น แต่เห็นได้ชัดว่าหัวใจของแม่ทัพหลี่ยังคงผูกพันกับนางไม่เสื่อมคลายเมื่อมาถึงขั้นนี้การพบกันก็เป็นเพียงครั้งสุดท้าย หากมองจากมุมของทั้งสองฝ่าย ย่อมเป็นความยินยอมทั้งนั้นฉู่จวินถิงเข้าใจในทันที จึงเอ่ยว่า “ข้าจะส่งคนไปจวนแม่ทัพหลี่เดี๋ยวนี้”เมื่ออวิ๋นหยางรีบรุดไปยังจวนแม่ทัพหลี่ บรรยากาศภายในห้องก็แฝงความหวัง

เมื่อแม่ทัพหลี่มาถึงก็พบว่าภายในจวนหยางอ๋องมีผู้คนมารวมตัวกันมากมาย ไม่เพียงมีองค์รัชทายาทและหยางอ๋องเท่านั้น แม้แต่นายหญิงเมิ่งก็ยังอยู่ด้วย“คารวะรัชทายาท คารวะหยางอ๋อง”“แม่ทัพหลี่ไม่ต้องมากพิธี วันนี้ที่เชิญเจ้ามา แท้จริงแล้วเป็นเพราะเรื่องเก่าเรื่องหนึ่ง”ฉู่จวินถิงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน เพื่อคลายความสงสัยให้แม่ทัพหลี่ “พวกเราได้ยินมาว่า ในคราวที่เรือนของแม่ทัพหลี่เกิดไฟไหม้ มีสตรีผู้หนึ่งเสียชีวิตอยู่ในนั้น ไม่รู้ว่าสตรีผู้นั้นคือหญิงคนรักของแม่ทัพหลี่หรือไม่?”เพียงคำพูดนี้หลุดออกมา แม่ทัพหลี่ก็ชะงักไปทันที ภายในดวงตาฉายแววตื่นตระหนกวูบหนึ่ง“รัชทายาททรงทราบเรื่องนี้ได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?”หลังจากเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้น นอกจากสหายสนิทไม่กี่คน เขาไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ผู้ใดฟังอีกเพราะเขารู้สึกว่าหว่านเอ๋อร์จากไปอย่างน่าเวทนาเกินพอแล้ว เขาไม่อยากขุดคุ้ยเรื่องนี้ขึ้นมาอีก และยังตัดสินใจแน่วแน่ว่าชีวิตนี้จะไม่แต่งงานอีกต่อไปบังเอิญในช่วงนั้นฮ่องเต้มีพระราชประสงค์จะทรงจัดการสมรสให้เขา เขาจึงปล่อยข่าวออกไปภายนอกว่าตนบาดเจ็บจากสนามรบ จนไม่อาจปฏิบัติหน้าที่สามีได้ ไม่อยากไปถ่วงชีวิต

นายหญิงเมิ่งหันไปมองหยางอ๋อง เอ่ยว่า “หยางอ๋องร่างกายไม่แข็งแรงนัก น่ากลัวว่าจะรับความตกใจเช่นนี้ไม่ไหว ไม่สู้ออกไปพักผ่อนก่อนดีหรือไม่?”“ท่านแม่พูดถูกแล้ว ท่านอ๋อง ท่านรีบออกไปพักผ่อนเถิด”เมิ่งชิ่นพยักหน้ารัว ๆ ถึงขั้นจะเรียกคนมาพาหยางอ๋องออกไป เมื่อก่อนนางได้แต่ฟังเรื่องทำนองนี้เป็นเรื่องเล่า บัดนี้มีโอกาสได้เห็นกับตา ช่างเป็นโอกาสทองเสียจริง!ต่อให้ภายหน้าหยิบไปเล่าที่ใด ก็พอจะอวดได้ไปทั้งชีวิต!หยางอ๋องเห็นท่าทีเร่งร้อนของเมิ่งชิ่น เห็นชัดว่านางไม่แม้แต่จะอยากส่งเขาออกไปด้วยตนเอง กลัวว่าเขาจะถ่วงเวลา จนทำให้นางพลาดการได้เห็นผีสาวกับตาของนางเอง“ข้าไม่ออกไป ร่างกายข้ายังทนไหว”เมิ่งชิ่นไม่พอใจ “ท่านอ๋อง ต้องคำนึงถึงร่างกายเป็นสำคัญ ช่วงนี้ท่านก็ไม่สบายอยู่แล้ว หากตกใจจนฝันร้ายขึ้นมา นั่นจะดีได้อย่างไร?”“ข้ายังไม่ขี้ขลาดไม่มีแม้แต่ความกล้าเลยสักนิดเช่นนั้น!”หยางอ๋องเองก็เริ่มร้อนใจ ฮูหยินตนกับนายหญิงเมิ่งยังอยู่ที่นี่ สตรีสองคนยังไม่หวาดกลัว แล้วเขาเป็นบุรุษจะให้หลบออกไปในยามนี้ นี่นับเป็นอะไรกัน?หากข่าวแพร่ออกไป เขาคงถูกหัวเราะเยาะไปทั้งเมือง!“ผีสาวตนนั้นสิงอยู่บนตัว