บทที่ 2007

“ข้ากับพระชายามีใจตรงกัน”

ฉู่จวินถิงกุมมือซ่งรั่วเจินไว้ นับแต่แต่งงานกันมา เขารู้สึกว่าชีวิตราบรื่นขึ้นทุกวัน

ชาติที่แล้วเขาเป็นเพียงคนเดียวดาย ไม่มีสิ่งดึงดูดใจ ไม่เหมือนตอนนี้ เพียงเห็นของดี ก็อยากนำมามอบให้ฮูหยินตน

ความรู้สึกที่ในใจมีใครสักคนให้ห่วงหา นับเป็นความสุขอย่างหนึ่ง โดยเฉพาะเมื่อได้เห็นสีหน้ายินดีของฮูหยินตน เขากลับรู้สึกชื่นใจยิ่งกว่าตนเองได้รับของขวัญเสียอีก

ซ่งรั่วเจินยิ้มพลางพิงอ้อมอกฉู่จวินถิง บัดนี้ความสุขทั้งปวงล้วนจับต้องได้ ชีวิตที่สงบ เรียบง่าย และอบอุ่นเช่นนี้ นางเพียงหวังว่าจะดำเนินต่อไปได้ตลอด

เมื่อทั้งสองเดินทางไปถึงจวนหยางอ๋อง ผู้ที่ออกมาต้อนรับเป็นคนแรกกลับไม่ใช่เมิ่งชิ่น หากแต่เป็นหยางอ๋องเอง

“เสด็จพี่ พี่สะใภ้ เหตุใดจึงมาที่นี่หรือ?”

ในดวงตาของหยางอ๋องฉายแววประหลาดใจ แม้ชิ่นเอ๋อร์จะบอกว่าจะเชิญเสด็จพี่กับเสด็จพี่สะใภ้มา แต่เห็นชัดว่ายังมิได้ส่งคนไป เหตุใดทั้งสองท่านจึงเสด็จมาด้วยตนเองแล้วเล่า

ฉู่จวินถิงมองเพียงปราดเดียว ก็สังเกตเห็นสีหน้าซีดเผือดของหยางอ๋อง หัวใจเขาหนักอึ้ง ดูท่าเห็นทีสิ่งที่พระชายากล่าวไว้ มิได้คลาดเคลื่อนแม้แต่น้อย

“หยางอ๋อง ช