All Chapters of ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง: Chapter 2021 - Chapter 2030

ทีแรกตอนที่คุณชายหลี่รับนางเข้ามาอยู่ในเมืองหลวง ตอนนั้นนางดีใจมากจริง ๆนางไม่เคยแม้แต่คิดฝันว่าวันหนึ่งตนเองจะสามารถมีเรือนของตนเองในเมืองหลวงได้จริง ๆ และเด็กหนุ่มที่นางชื่นชอบมาตั้งแต่เยาว์วัยกำลังจะได้เป็นแม่ทัพ และมารับนางไปเข้าพิธีวิวาห์เป็นภรรยาตอนนั้น คุณชายหลี่บอกกับนางอย่างหนักแน่น ว่าเหตุผลที่เขาเอาจริงเอาจังในสมรภูมิรบถึงเพียงนั้น ก็เพราะอยากมอบชีวิตที่ดีกว่าให้นางเสื้อผ้าที่บรรดาขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองเหล่านั้นสวมใส่ เขาก็อยากให้หว่านเอ๋อร์ของเขาได้สวมใส่ด้วยเช่นกันนางเชื่อคุณชายหลี่สุดดวงใจ ดังนั้นนางจึงไม่ยอมจากไป และเลือกที่จะอยู่ต่อต่อมาคุณชายหลี่ต้องกลับเข้าสมรภูมิอีกครั้ง นางก็รออยู่ในจวนคอยเขากลับมาแต่ใครจะคิดภายหลังเมื่อทราบข่าวว่าคุณชายหลี่เสียชีวิตในสนามรบ เหยาเจี้ยนชิงก็ส่งคนมาทุบตีทำร้ายนางทันทีเมื่อตอนนั้นนางปวดหัวใจสาหัสไม่รู้คลาย ทว่านางก็หาได้แยแสต่อความเจ็บปวดเหล่านั้นที่เกิดขึ้นบนร่างกายไม่ ทว่าภายหลังต่อมาครั้งหนึ่งขณะที่นางออกไปซื้อของด้านนอก ก็บังเอิญพบเหยาเจี้ยนชิงเข้าเหยาเจี้ยนชิงก่นด่านางอย่างไร้เหตุผลทั้งกล่าวหาว่านางเป็นดาววิปโยค พราก

เมิ่งชิ่นพรูลมหายใจเฮือกยาวเหยียดออกมา “ช่างน่าเสียดายจริง ๆ”ซ่งรั่วเจินเงียบไปครู่หนึ่ง ความเสียดายในอดีตเป็นสิ่งที่พวกเขามิอาจเข้าไปมีส่วนร่วมได้อยู่แล้ว บัดนี้บังเอิญได้พบพวกเขา ก็ถือว่าได้ชดเชยความรู้สึกผิดนั้นไปได้บ้างแล้วสิ่งที่น่าเสียดายในโลกนี้มีมากมายเหลือเกิน อะไรที่พวกเขาพอจะทำได้ก็แค่ทำให้เต็มที่และดีที่สุดเท่านั้น“ในเมื่อตอนนี้หว่านเอ๋อร์ก็ตามแม่ทัพหลี่ไปแล้ว พวกเราก็ถึงคราวต้องคิดหาหนทางรักษาอาการป่วยของหยางอ๋องกันแล้ว”ได้ยินเช่นนั้น ทุกคนจึงค่อยได้สติกลับมา“จริงสิ อาการป่วยของหยางอ๋องก็จำเป็นต้องเร่งรักษาเช่นกัน”นายหญิงเมิ่งพยักหน้าอย่างร้อนใจ สีหน้าของบุตรเขยตนเองย่ำแย่เกินทนมองแล้วจริง ๆ หากยังไม่เร่งรักษาอีกตอนนี้ ปล่อยทิ้งไว้จนกลายเป็นโรคเรื้อรังขึ้นมาจะยิ่งยุ่งยากไปกันใหญ่ซ่งรั่วเจินจดตำรับยาแผ่นหนึ่งแล้วยื่นให้หยางอ๋อง “บัดนี้หว่านเอ๋อร์จากไปแล้ว เท่านี้ตอนกลางคืนท่านสามารถพักผ่อนได้อย่างเต็มที่แล้ว ที่ข้ามีโอสถเม็ดหนึ่ง ให้ท่านกินก่อน จะได้ประคองพลังชีวิตในร่างกายของท่านให้มั่นคง”“หลังจากนี้ก็ให้กินยาตามตำรับยาของข้าให้ตรงเวลาทุกวัน ส่วนยามปกติจะกิ

ปู้ชิงเหยาเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโกรธจัด ความโกรธนี้ไม่ว่าอย่างไรนางก็กลืนมันลงไปไม่ได้จริง ๆเพียงแต่ พอคิดถึงสถานการณ์ของตนเองตอนนี้แล้ว ในใจยิ่งรู้สึกทุกข์ตรมอัดอั้นอย่างบอกไม่ถูกยามนี้โอกาสเพียงหนึ่งเดียวของนางคือต้องอาศัยช่วงที่เรือนหลังของท่านอ๋องยังไม่มีสตรีอื่นอย่างตอนนี้ คิดหาหนทางพิชิตใจท่านอ๋องให้ได้เท่านั้นตราบใดที่หัวใจของท่านอ๋องอยู่กับนาง เช่นนั้นนางก็ยังพอมีความหวัง“ท่านอ๋องถูกลงโทษกักบริเวณเป็นเวลาสามปี ดังนั้นภายในสามปีนี้ภายในเรือนหลังคงจะไม่มีสตรีอื่นใดเป็นแน่แท้ ตราบใดที่ข้าสามารถคว้าโอกาสช่วงเวลานี้ไว้ได้ ทำให้ท่านอ๋องหลงใหลชมชอบข้า และให้กำเนิดบุตรกับท่านอ๋อง แค่เท่านี้ก็สามารถรักษาตำแหน่งของข้าเอาไว้ได้แล้ว”พอคิดถึงจุดนี้ ปู้ชิงเหยาก็ลงมือทำอาหารว่างด้วยตนเอง ก่อนจะยกไปที่เรือนของเหลียงอ๋องเวลานี้เหลียงอ๋องขังตนเองอยู่ในห้องลำพัง เขาในตอนนี้ไม่อยากพบหน้าผู้ใดทั้งสิ้นเขาไม่เข้าใจทั้งที่ตอนแรกคิดคำนวณแผนการอย่างรอบคอบทุกย่างก้าว และทุกอย่างก็เป็นไปตามที่เขาคิดเอาไว้ แต่สุดท้ายเหตุใดผลลัพธ์ถึงกลับกลายเป็นเช่นนั้นไปได้“กักบริเวณสามปี…ทั้งที่เสด็จพ

“หากรู้อย่างนี้ตั้งแต่แรก ข้าอยู่ที่จวนคังอ๋องต่อไปยังดีเสียกว่า”อยู่ที่จวนคังอ๋อง อย่างมากก็แค่ถูกสั่งกักบริเวณ ออกไปข้างนอกไม่ได้ก็เท่านั้น แต่อยู่ที่จวนเหลียงอ๋อง นางรู้สึกว่าหากตนเองพลาดพลั้งแม้เพียงนิดเดียวก็อาจต้องเอาชีวิตไปทิ้งทันที“เป็นเช่นนี้ไปได้อย่างไร…”เห็นคนของเหลียงอ๋องโยนร่างปู้ชิงเหยาออกมาราวกับซากสุนัขตายแบบนั้น อูเยว่เอ๋อร์ถึงกับตกใจวิ่งหนีทันทีในค่ำคืนนี้ ทุกครั้งที่นางหลับตามิเพียงเห็นภาพราชางู แต่ยังมองเห็นเหลียงอ๋องที่โหดเหี้ยมราวกับอสรพิษร้ายด้วย………ซ่งรั่วเจินและฉู่จวินถิงเพิ่งกลับถึงที่พักได้เพียงไม่นาน ก็ได้รับรายงานว่าเซียวอ๋องแวะมาเยี่ยม“เสด็จพี่ใหญ่มาหรือ?”ฉู่จวินถิงได้ยินประโยคนี้ ก็ทอดสายตามองไปยังซ่งรั่วเจินทันใด หากไร้เรื่องร้อนใจคงไม่ถ่อไปวัด เหตุผลที่เสด็จพี่ใหญ่อุตส่าห์ถ่อมาในเวลาแบบนี้คงมีเพียงอย่างเดียวนั่นคือมาพบฮูหยินของตนเอง“ฮูหยินช่างเก่งกาจปราดเปรื่องเสียจริง บัดนี้ใครต่อใครที่มาต่างมีจุดมุ่งหมายคือฮูหยินทั้งสิ้น”ซ่งรั่วเจินผินศีรษะมองฉู่จวินถิง นัยน์ตาฉายแววครุ่นคิด ก่อนจะจงใจยั่วเย้าด้วยวาจา“หากมิใช่เพราะเห็นแก่หน้าท่านพ

“ดูท่าทางคุณหนูอวิ๋นท่านนี้จะเป็นคนฉลาดเฉลียวยิ่งนัก”ซ่งรั่วเจินกระตุกมุมปากเล็กน้อย นางรู้ว่าหากอยู่ในตระกูลต่อไปไม่มีวันได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขแน่ ดังนั้นถึงได้เริ่มวางแผนให้ตนเองเอาไว้เสียแต่เนิ่น ๆหากได้เป็นพระชายาเซียวอ๋อง นั่นเป็นทางออกที่ดีเกินกว่าจะหาสิ่งใดมาเปรียบเทียบได้แล้ว ทว่าหากไม่ได้เป็น เช่นนั้นก็ต้องขอร้องให้เซียวอ๋องช่วยเลือกคู่ครองกำหนดพิธีวิวาห์ให้ตนเองไม่ว่าทางใด แต่สุดท้ายก็สามารถหลุดพ้นจากการควบคุมของตระกูลออกมาได้อย่างราบรื่นไร้อุปสรรค มองจากมุมของนาง นี่เป็นความคิดที่ชาญฉลาดอย่างถึงที่สุดแล้วฉู่จวินถิงเองก็รู้สึกว่าแม่นางคนนี้ฉลาดเฉียบแหลมยิ่งนัก เทียบกับพวกคนที่ดื้อรั้นอย่างหนักแน่นแข็งขั้นถึงขั้นยอมกระแทกศีรษะจบชีวิตเหล่านั้นแล้ว การเตรียมทางถอยให้ตนเองแบบนางต่างหาก ถึงจะเรียกว่าดีที่สุด“เสด็จพี่ เช่นนั้นแล้วที่ตอนนี้ในใจท่านรู้สึกกลัดกลุ้ม ก็เพราะว่าแม่นางคนนี้ไม่ได้คิดว่าจะต้องแต่งแก่ท่านให้ได้เท่านั้นใช่หรือไม่?”ฉู่จวินถิงเดาความคิดของพระเชษฐาตนเองได้ไม่ยากเลยสักนิด ถึงอย่างไรหลายปีที่ผ่านมาเขาก็เคยชินกับการใช้ชีวิตอย่างสุขสบายหรูหรามั่งคั่ง