All Chapters of ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง: Chapter 1991 - Chapter 1998

บรรดาคนสกุลอวิ๋นครั้นเห็นเซียวอ๋องอุ้มอวิ๋นเหลิ่งอวี้ออกไปแบบนั้น แต่ละคนต่างก็ยืนอึ้งแน่นิ่งอยู่กับที่ ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไปดี“ท่านพ่อ ตอนนี้ทำอย่างไรดีเจ้าคะ?”อวิ๋นอีอวี้ร้อนรนจนอดทนต่อไปไม่ไหว นางหมายตาเซียวอ๋องอยู่แล้ว และตอนนี้ก็เป็นโอกาสดีที่นางจะได้เป็นพระชายาเซียวอ๋อง!หากได้เป็นพระชายาเซียวอ๋อง ฐานะย่อมพุ่งทะยานดังยามน้ำขึ้นเรือสูง การสมรสกับเหล่าทายาทตระกูลเก่าแก่ร่ำรวยย่อมเทียบไม่ติด ยิ่งไปกว่านั้นฐานะของสกุลอวิ๋นตอนแรกก็มิได้นับว่าสูงส่งอยู่แล้ว ดังนั้นแล้วนี่จึงเป็นโอกาสเพียงหนึ่งเดียว!บัดนี้เซียวอ๋องพาพี่หญิงกลับจวนไปเพื่อรักษา หากข่าวนี้แพร่ออกไป เกรงว่าทุกคนจะต้องเชื่อมั่นอย่างแรงกล้าว่าพี่หญิงคือพระชายาเซียวอ๋องแล้วเป็นแน่ถึงตอนนั้น ตนเองจะยังมีโอกาสอยู่อีกหรือ?นายหญิงอวิ๋นครุ่นคิดแล้วกล่าวว่า “นายท่าน นิสัยของเหลิ่งอวี้พวกเราต่างทราบดี วันนี้ไม่รู้ไปเดินเหยียบโชคขี้หมาอะไรมา ถึงได้ทำให้เซียวอ๋องมองนางด้วยความชื่นชมขนาดนั้น”“ทว่าขอแค่รอให้เซียวอ๋องเห็นธาตุแท้ของนางก่อนเถิด ถึงตอนนั้นไม่เพียงนางจะถูกเซียวอ๋องรังเกียจ ทว่าทั้งตระกูลของพวกเราจะพลอยได้ร

สาวใช้ที่ยืนอยู่ด้านข้างได้ฟังคำพูดของอวิ๋นอีอวี้แล้ว ก็รู้สึกว่ามีเหตุผลยิ่งนัก“คุณหนูฉลาดปราดเปรื่องเป็นที่สุด บ่าวเชื่อว่าท่านไม่ผิดอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ!”อวิ๋นอีอวี้กระหยิ่มยิ้มย่อง “แน่นอนอยู่แล้ว เดี๋ยวเจ้าก็ติดตามข้างกายข้าต่อไปแบบนี้ ข้าให้เจ้าไปทำอะไร เจ้าก็ทำตามคำสั่งข้า”“ไว้ข้าได้เป็นพระชายาเซียวอ๋อง ข้าจะตกรางวัลให้เจ้าอย่างงามเลย!”“รับทราบเจ้าค่ะ คุณหนู”ทันใดนั้น พ่อบ้านประจำจวนเซียวอ๋องก็เดินออกมา“คุณหนูสี่อวิ๋นเชิญเข้ามาข้างในเถิดขอรับ”อวิ๋นอีอวี้กระตุกมุมปาก เป็นจริงอย่างที่คาดเดาไว้ไม่มีผิด นางรู้อยู่แล้วว่าเซียวอ๋องไม่มีทางปฏิเสธตนเองแน่ขณะเดียวกันอวิ๋นเหลิ่งอวี้ค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมา รู้สึกแค่ว่าตอนนี้ปวดศีรษะอย่างรุนแรงเท่านั้นนางมองปราดเดียวก็เห็นว่าอาภรณ์ของตนเองเปลี่ยนไป ก่อนจะค้นพบอีกว่าสถานที่ซึ่งตนเองอยู่ตอนนี้ดูแปลกตายิ่งนัก ภายในห้องอันหรูหรานี้ แม้แต่เครื่องเรือนเครื่องตกแต่งล้วนเป็นของชั้นเลิศทั้งสิ้นนางอดตะลึงงันไม่ได้ ก่อนจะนึกย้อนถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนตนเองหมดสติไปขึ้นมาในทันที“ข้าคงไม่ได้ถูกพามาที่จวนเซียวอ๋องหรอกกระมัง?”อวิ๋นเหลิ่

อวิ๋นเหลิ่งอวี้เห็นสีหน้าของอวิ๋นอีอวี้ และได้ยินถ้อยคำของเซียวอ๋อง ก็ตระหนักได้ทันทีว่าอวิ๋นอีอวี้อาจมิได้ถูกเซียวอ๋องพาเข้ามา ทว่านางมาด้วยตนเองดูเหมือนว่า…ตนเองจะเข้าใจเซียวอ๋องผิดไปแล้วกระมัง?เซียวอ๋องย่อมสังเกตเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของอวิ๋นเหลิ่งอวี้ ก็นึกขำขึ้นมาในใจ แม่นางผู้นี้เข้าใจเสียที“พ่อบ้าน ไปแจ้งด้านนอก สั่งให้รถม้าของสกุลอวิ๋นจอดรอเอาไว้ก่อน”“พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง”อวิ๋นอีอวี้เห็นทั้งสองคนพร้อมใจกันไล่ตนกลับไป ก็รู้สึกเพียงสมองว่างเปล่าขาวโพลนไปหมดนี่มันเรื่องอะไรกัน?ไหนว่ากันว่าเซียวอ๋องรักหยกถนอมบุปผามิใช่หรือ?ตนเองในฐานะน้องหญิง ดึกดื่นกังวลใจพี่หญิง อุตส่าห์รีบมาหาด้วยความเป็นห่วง ผลสุดท้ายถูกอวิ๋นเหลิ่งอวี้ตำหนิสาดเสียเทเสียไม่ว่า เซียวอ๋องยังช่วยนางขับไล่ไสส่งตนเองอีกแรงด้วย?เซียวอ๋องโปรดปรานคนนิสัยเช่นนี้จริงหรือ?“ยังไม่ไปอีก? หรือต้องให้ข้าเชิญเจ้าออกไป?” เซียวอ๋องเอ่ยเสียงขรึมอวิ๋นอีอวี้เห็นเซียวอ๋องสีหน้าเย็นชา หัวใจพลันกระตุกวูบ ตกใจกลัวจนไม่รู้ว่าควรตอบสนองอย่างไร“เซียวอ๋อง วันนี้พี่หญิงหม่อมฉันได้รับบาดเจ็บ สภาพจิตใจไม่สู้ดี คำพูดจึงไม่

อวิ๋นเหลิ่งอวี้ได้ยินคำพูดของเซียวอ๋อง ก็เริ่มไม่มั่นใจขึ้นมาทันทีความจริงตั้งแต่เล็กจนโตมา ตลอดเวลาที่อาศัยในเรือนสกุลอวิ๋น ทุกคนล้วนลำเอียงเข้าข้างอวิ๋นอีอวี้เสมอ นางไม่เคยเป็นคนที่ถูกเลือกเลยสักครั้งแม้ว่านางจะพยายามปลอบใจตนเองตลอด ทำหน้าที่ของตนเองอย่างดีที่สุด สิ่งที่ท่านอาจารย์สอนนางก็ตั้งใจเรียนรู้ทำตาม แค่เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว ทว่าในใจของนางกลับยังคงรู้สึกไม่มั่นใจอยู่ตลอด“ศิลปะสี่แขนงหม่อมฉันก็ทำได้ไม่เลว ตรวจบัญชีดูแลเรือนส่วนในหม่อมฉันล้วนเรียนรู้มาแล้วทั้งสิ้น ก่อนหน้านี้ท่านอาจารย์ที่อบรมสั่งสอนหม่อมฉันยังเคยชื่นชมว่าหม่อมฉันเรียนรู้ได้ดีมาก”อวิ๋นเหลิ่งอวี้เอ่ยพลาง ก็ปล่อยตนเองจมดิ่งในความเงียบงันไปโดยไม่รู้ตัว “ท่านอ๋องไม่เลือกหม่อมฉันย่อมมิใช่ปัญหา ถึงอย่างไรตอนอยู่ในจวนหม่อมฉันก็มิได้เป็นที่ชอบพอโปรดปรานของผู้ใดอยู่แล้ว ไม่อาจทำประโยชน์ช่วยเหลือท่านอ๋องในด้านใดได้ทั้งสิ้น”นางฉุกคิดขึ้นได้ ข้างกายเซียวอ๋องมีดรุณีหน้าตางดงามเพริศพริ้งมากมายไม่เคยขาด ชาติกำเนิดสูงส่งกว่านางก็มีอยู่ไม่น้อยส่วนทักษะที่นางร่ำเรียนมา ดรุณีจากตระกูลบุญหนักศักดิ์ใหญ่ล้วนทำได้ทั้งสิ้น