บททั้งหมดของ One Night Stand With The Mysterious Billionaire : บทที่ 221 - บทที่ 230

Lumingon si Sierra at malamig na tiningnan si Beatriz. "Bitawan mo ako..."Naramdaman ni Beatriz ang lamig mula sa tingin ni Sierra na parang tumagos sa kanyang buto-buto, ngunit matibay ang pagnanais niyang mabuhay, kaya hindi niya ito binibitawan.Umiling si Beatriz, umiiyak habang humihingi ng tawad. "Paki-usap Sierra, iligtas mo ako. Ayaw kong ibenta! Mas lalong ayaw kong mapunta sa mga kamay nila. I know I made a huge mistake, I promise, I will change. Hindi na kita guguluhin, isama mo lang ako..."Nanatiling walang pakialam si Sierra ay hindi man lang naantig sa mga luha ni Beatriz. Ang babaeng ito ang nanloko sa kanya kung bakit siya napunta sa kalagayang iyon, ginamit pa nito ang kanyang inosenteng anak. She even encourage those men to do inhumane things to her.Hindi na mahalaga sa kanya kung anong mangyayari kay Beatriz, she did this to herself. Kaya harapin niya ang kung anong kahihinatnan. Maging iyon man ay malupit o hindi.Bukod pa roon, baka kung pa siya makalabas kung

Napapahiyang bumalik si Sierra sa kanyang sariling upuan.Nakahain na ang lamusal sa lamesa.Kumuha siya ng ilang bacon, itlog at toasted bread at saka sinimulan iyong kainin ng tahimik. Narinig niyang may kausap si Marco sa telepono. "Deion, are you on duty yet?"It turned out, si Deion pala ang tinawagan ni Marco. Nakahinga ng maluwag si Sierra roon."Hmm... I just got back... Sierra's not feeling well, so tell Shanaia to not go to work for the following days..."Huli na nang napagtanto ni Sierra na siya ang pinag-uusapan ni Marco, kaya agad siyang tumayo mula sa upuan para kunin ang telepono nito.Mabilis na hinuli ni Marco ang pulso ni Sierra, lumingon siya at patuloy na nakapag-usap kay Deion. "She doesn't want to take a leave, she's afraid to interrupt the schedule of the shoot."Sinubukan ulit kunin ni Sierra ang telepono gamit ang bakanteng kamay.Dahil hindi makalaya ang mga kamay ni Marco, hinila na lang niya ito papunta sa kanyang bisig, ang kanyang malalaking kamay ay haw

Agad na tumuwid ng tayo ang mga impeyado at nagsibalikan sa kani-kanilang upuan. Pumasok si Julian at naupo sa pinakamataas na upuan. Tumingin siya sa kanyang sekretarya at tinanguan ito. "Simulan na natin."Nang handa nang simulan ng sekretarya ang pagpupulong, may boses na narinig mula sa pintuan, "Hindi pa lahat ay narito, paano natin sisimulan?"Lahat ay tumingin sa pintuan, kung saan nakatayo si Robert Corado, ang field manager.Hindi agad pumasok si Robert Corado. Sa halip ay lumingon siya sa gilid, tinignan ang lalaking nasa likuran niya, at magalang na sinabi, "President Montezides, please..."Lumitaw si Marco sa harapan ng lahat. Nakasuot ito ng puting kamiseta at itim na pantalon, panatiliyang tuwid ang kanyang tindig at kasing lakas pa rin ng dati ang kanyang aura. Sa sandaling lumitaw ang matapang nitong mukha, lahat ay nakaramdam ng pagkasindak. Nang makita ni Julian na biglang lumitaw si Marco sa pintuan ng conference room, gulat siyang biglang napatayo mula sa kanyan

Biglang nagbago ang ekespresyon ni Julian, ngunit mabilis din nitong ibinalik ang pagiging kalmado at saka seryosong sinabing, "even if I did wrong in promoting him, that doesn't mean I am going to get down from my position. Hindi ba?""Huwag kang magmadali." Binigyan ni Marco si Robert Corado ng isang tango bilang hudyat.Agad na nagtipa si Robert Corado sa kanyang laptop at nagpaliwanag, "Ito ang ebidensya ng pandarambong at suhol ni Jacob Sta. Ana nitong nakaraang anim na buwan, pati na rin ang mga detalye ng pagkalugi na dulot niya sa kumpanya, direkta man o hindi."Kumuha siya ng dalawanpung milyong piso sa loob ng anim na buwan. Ilang proyektong kanyang pinirmahan ay tinigil sa gitna dahil sa mga problema sa kalidad o iskedyul, na nagdulot ng pagkalugi sa kumpanya na mahigit 28 milyong piso.Nang makita ng mga shareholder ang huling datos na ipinakita sa screen, agad silang nainis at dinuro ang mukha ni Jacob habang binabatikos siya na hindi lang sinungaling kundi isang parasito

"Talagang pinaghandaan mo ng maigi ang dinner na ito?" "Well, alam mo, nag-aayos ang mga babae para sa mga taong mahalaga sa kanila. Para naman kahit papaano ay presentableng tingnan kapag magkasana tayong dalawa, 'di ba?" Matamis na ngumiti si Sierra. "Do I look good?" Muli niyang tanong. Bahagyang kumibot ang manipis na labi ni Marco. "Anong gusto mong kainin?" Talagang wala man lang ka-romantic-romantic sa katawan ang lalaking 'to! Ano bang masama kung sabihin nitong maganda siya? Tss! Gusto niyang pagaanin ang loob nito at ihanda ang sasabihin niya, pero hindi ito nakikipagtulungan. "Kumain tayo sa isang pribadong restaurant," sabi ni Sierra kapagkuwan, saka tumingin kay Carlos na nasa driver's seat at sinabing. "Sa Saavedra Street tayo, Carlos." "Okay." Pinaandar ni Carlos ang kotse. Ka-uupo pa lamang ni Marco sa kopanya at talagang naging abala siya buong araw, sumandal siya sa malambot na sandalan at marahang hinilot ang kanyang noo. Mabilis iyong napansin ni Sierra k