All Chapters of One Night Stand With The Mysterious Billionaire : Chapter 211 - Chapter 220

"Of course." At talagang hindi ito tumanggi! Walanghiya talaga! "Why are you so quite?" Tahimik na napairap si Sierra. Sobrang walang hiya niya; hindi na niya kayang makipagtalo pa. "If you don't have anything else to say, then let's do it." *** Makalipas ang isang linggo, natapos na ring kunan ang mga eksena sa bansang iyon. Napag-book na rin ng flight pauwi ng Pilipinas. Naisip ni Sierra na kailangan niyang tawagan si Marco upang ipaalam na uuwi na siya. "Uuwi na ako bukas. Kailan ka uuwi? " "Okay." Sagot nito. "May iba pa bang gusto mong sabihin?" "Wala na." Pagkatapos noon ay ibinaba na ng kausap ang tawag. Pinipisil ni Sierra ang kanyang mga labi. Si Marco ay ang tipikal na uri ng tao na parang hindi ka nakikilala pagkatapos gumawa ng mga bagay na iyon. Hindi na niya ito nakita mula noong araw na iyon. Minsan siyang pumunta sa ospital ngunit wala ito roon. Dalawang beses niya itong tinawagan at si Carlos ang sumasagot sa bawat isa. Bagama't ang kanyang pag-aalala r

Lumabas ang isang malamig na ngiti sa mga labi ni Sierra. "Sa tingin mo ba natatakot ako sa iyo?" "Magkaalaman na lang tayo!" Lumingon si Adriana kay Senyora Estrella. "Sa tingin mo ba talagang makakialam siya sa iyong mga problema? Just keep on dreaming, Lola! Sinabi ko na ang lahat ng kailangan kong sabihin. Kung magbago man ang iyong isip, feel free to call." Pagkatapos ay mayabang itong naglakad paalis. Mula sa mga sinabi ni Adriana, napagtanto ng Senyora Estrella na hindi rin madali ang buhay ni Sierra sa pamilyang Montezides, "Hija, salamat sa iyong pagtatanggol sa isang matandang katulad ko." Puno ng emosyon niyang sinabi. "Ngunit hindi mo na kailangang sakta siya para sa akin. Kung ang kapalit niyon ay ang paghihirap mo sa pamilya ng asawa mo." Uminit ang dibdib ni Sierra roon. "Huwag po kayong mag-alala sa akin, lola. Masama na talaga ang timpla ng babaeng iyon sa akin noon pa. Kahit na hindi nangyari ang mga bagay na ito ngayon, hindi rin mababago ang kanyang ugali sa aki

Galit pa rin si Beatriz. "I was detained, my engagement was broken off, at nawalan pa ako ng trabaho, lahat ng iyon ay dahil lang sa babaeng iyon. Sinira niya ang buhay ko! Paano ko siya basta lang hahayaan? Thank you for helping me, but I am not going to apologize. Over. My. Dead. Body."Mahinahong tiningnan ni Shanaia si Beatriz. "Madali lang naman mamatay. Tumalon ka sa dagat, tumalon ka mula sa pinakamataas na building, uminom ka ng maraming sleeping pills o 'di kaya ay pumagitna ka sa kalsada at magpasagasa sa rumaragasang truck. Matatapos iyon sa isang minuto lang. What kind of death would you prefer?"Nawalan ng kulay ang mukha ni Beatriz habang iniisip ang mga paraang iyon ng pagkamatay. "Hindi...hindi ko gustong mamatay.""Sa tingin ko ay gusto mo talagang mamatay." Diin ni Shanaia."No, I don't want to!""Then what are you doing here?""That Sierra the bitch, she...""Then you are here to die. " Malamig na sabat ni Shanaia. "Sa tingin mo ba talaga ay nagkataon lamang ang kas

Lumingon si Sierra sa lalaking may peklat sa noo. "Teka, huwag muna, ipakita ninyo muna sa akin ang anak ko. Ibibigay ko sa inyo ang hinihingi ninyo, kahit na anong halaga pa." "Sa mundo ng mga gangster, ang katapatan ang pinakamahalaga. Sa tingin mo ba ay tatanggapin namin ang pera mo?" Ngumisi ang lalaki. "Hayaan mo na lang silang itali ka ng maayos nang sa ganoon ay hindi ka na masaktan pa." Kalmadong pinagmamasdan ni Sierra ang paligid, tahimik na kinakalkula kung ano ang tsansa niyang talunin ang taong ito at makatakas kasama ang anak niya. "Alam kong medyo marunong kang lumaban, pero kaya mo bang talunin ang taong ito?" Sabi ng lalaking may peklat sa noo habang inilalabas ang isang baril mula sa baywang niya, iniharap ito sa likuran ni Sierra. Lumundag ang puso ni Sierra. Alam pala nila na marunong siyang makipaglaban, mukhang hindi lamang basta dumukot ng bata ang nagawa ng mga ito, kundi ay nagawa ring manaliksik tungkol sa kanya. Kapag nasa disadvantage kang sitwasyon,

Para bang walang narinig, ihinagis ni Sylvio ang ginamit na table napkin sa mesa at tumayo para umalis.Agad na namula ang mga mata ni Vior sa kaba at mabilis na tumayo para harangan ang daanan nito, biglang naging malambot ang kanyang tono. "Don't go please, I will eat. I'll eat it now."Bahagyang kumunot ang noo ni Sylvio, "you won't gonna throw a tantrums anymore like some spoiled brat?" Bagama't kalmado ngunit tumatak iyon sa dibdib ni Vior.Nanguso si Vior, nakaramdam siya ng matinding sama ng loob. Hindi naman siya nagwawala; gusto lang niyang huwag siya balewalain at tingnan siya ng may pagpapahalaga. Sa labas ay tumango siya at nagsabi, "Hindi na ako magwawala. Kakain na ako ng maayos."Muling bumalik sa kanyang upuan si Sylvio at inilapay ang hiniwang foie gras sa harap ng babae. "Eat."Agad na ngumiti si Vior, ang mga mata ay puno pa rin ng luha ngunit may kagalakan sa mga ito. Inumpisahan niyang kumuha ng isang piraso ng foie gras at sinubo. "Wow, this tastes good! This is