All Chapters of One Night Stand With The Mysterious Billionaire : Chapter 731 - Chapter 740

Madilim at maaliwalas ang gabi, walang bituin o buwan na makita. Tunog ng pagkadyak at pag-ungol ng wheelchair habang dumadaan sa mga damo. Habang itinutulak ni Dunio si Stephano patungo sa inabandunang pabrika, sinabi niya, "Wala man lang kaming narinig na ingay buong araw. Baka naman talagang walang tumutulong sa young master?" "Sabi mo ang dokumentong naglalaman ng katotohanan sa aksidente ay ipinadala sa kanyang email ng ibang tao, ngunit hindi mo mahanap ang IP address ng nagpadala. Sa ganitong uri ng teknolohiyang nagtatago sa paghahanap, sa tingin mo ba ay karaniwang tao lang iyon?" "Ibig ninyong sabihin, ang nagpadala ng email sa kanya ay siya ring tumutulong sa kanya?" "Malalaman din natin iyan kapag nakausap na natin siya." Itinulak ni Dunio si Stephano pataas sa rampa na ginagamit noon para sa pagbubuhat ng mga kalakal patungo sa ikalawang palapag. Nakasandal si Elliott sa upuan, nakapikit para magpahinga. Nang makarinig ng ingay, idinilat niya ang kanyang mga mata a

Matapos maghintay ng ilang sandali, may sumigaw, "Pinuno, nahanap na namin ang switch. Bubuksan ko na po ba ang ilaw?" Sinulyapan ng pinuno ang isang madilim na bahagi at sinabing, "Buksan ang mga ilaw." Isang malakas na tunog, na tila hudyat. Sa isang iglap! Sa sandaling bumukas ang mga ilaw. May tumalon mula sa gilid at sinipa ang braso ni Dunio na may hawak na baril. Mahusay sa pakikipaglaban si Dunio, at lalo pa siyang naging alerto nang ibaba sila. Bagaman napayanig ang kanyang braso at nahulog ang baril, at napaatid siya ng dalawang hakbang sa gilid, ang kanyang kabilang kamay na mahigpit na nakahawak kay Elliott ay hindi bumitaw. Kaya hawak pa rin niya si Elliott—mula sa paghawak ay naging pagsakal agad ito habang naguguluhang tumingin sa paligid: "Huwag kayong lalapit, o mamamatay siya ngayon din!" Ang mga ilaw sa pabrika ay malalakas na ilaw panghanap. Nang buksan ang mga ito, maliwanag na maliwanag ang buong unang palapag. Nasa ilalim na ng kontrol ng mga pulis si

"Elliott told you about it, isn't?" Tumango si Stephano at inamin, "Ako ang nagpagawa nito, ngunit tila langgam na sumusunod sa kuliglig nang hindi alam na may ibong nag-aabang sa likuran." Agad na naintindihan ni Sylvio na ang ibig sabihin ni Stephano ay ang pagkawala niya ay inayos ni Ericka, ngunit si Stephano naman ang nag-utos na pigilan siyang makauwi sa bansa at pati na rin ang tangkang pumatay sa kanya. "Kung gayon, bakit ikaw pa ang nagkunwaring langgam na nag-aabang? Noon, wala namang ginawang masama sa iyo ang pamilya Montezides." "Nasagot ko na ang isa mong tanong. Pangalawa na ito. Hindi ba dapat sagutin muna ni Mr. Narvaez ang pangalawa kong tanong?" Tumigil sandali si Sylvio at nagsabi, "because I am Marco." Nanlaki ang mga mata ni Stephano; marami na siyang naisip na mga posibilidad. Halimbawa, binigyan ni Marco ng malaking pakinabang si Sylvio sa pamamagitan ng pagbibigay ng bahagi sa Montezides Group.. O kaya naman, iniligtas ni Marco ang buhay ni Sylvio at na

Wala nang maalala si Marco. Tama, ang kasal niya ay inayos lahat ni Senyora Elizabeth. Noong panahong iyon, ay nakaratay pa siya at walang malay. Siguradong nasa pangangalaga iyon ng matanda. "Tanungin mo si Auntie Anita, dapat alam niya iyon.""Sige po."Ibinitin ni Marco ang tawag at tumingin kay Audrey. "Maniniwala ka na kapag nakita mo na ang marriage certificate natin."Tinitigan siya ni Audrey nang may pagdududa sandali. "Lumayo ka muna sa akin hangga't hindi ko nakikita ang pagkakakilanlan mo." Itinuro niya ang sofa sa malayo. "Umupo ka diyan."Bumagsak ang mga balikat ni Marco."Umalis ka, o papapuntahin ko ang mga nars para paalisin ka?" Ginawa ni Audrey ang hakbang para pindutin ang intercom sa nurse station.Tinitigan siya ni Marco nang may pagtatampo, ngunit sumunod din at umupo sa sofa.Sa tanghali, dumating si Carlos sa ospital bitbit ang isang lalagyan ng pagkain. Pagpasok sa silid, bumati siya kay Audrey, "ma'am, ito po ang tanghalian na ginawa ni Alea. Ipinakuha niya

Parang hindi sapat ang tusok ng mga karayom, at may dagdag pang sugat.Isang bahid ng kirot ang dumaan sa mga mata ni Marco, at agad na nagdilim ang kanyang tingin."Hindi ako aalis." Umupo si Rianna sa gilid ng kama at hinagod ang kamay ni Audrey para pakalmahin ito. "Matulog ka na, dito lang ako sa tabi mo."Nakahinga nang maluwag si Audrey at ipinikit ang kanyang mga mata.Makalipas ang ilang sandali, narinig na ang mahinahong paghinga nito.Dahan-dahang binawi ni Rianna ang kanyang kamay at ipinatong ang kamay ni Audrey sa ilalim ng kumot. Alam niyang may gustong itanong si Marco, kaya itinuro niya ang pinto na hudyat na lumabas muna sila para mag-usap.Sabay silang lumabas ng silid at tumungo sa isang tahimik na bahagi ng pasilyo.Hindi na nagpatumpik-tumpik pa si Marco at agad na nagtanong. "Kailan ka niya naalala?""Ikinuwento ko sa kanya ang lahat tungkol sa kanya, tapos ay nakatulog siya saglit. Pagkagising niya, naalala niya ako." Nang makita ang malungkot na mukha ni Marco,