All Chapters of My Wife's Tears: Chapter 51 - Chapter 59

Chapter 50: Revelation No.2, Aurora’s childrenPAGDATING ko sa destinasyon ko ay hinanap ko si Arjana, hindi naman ako nahirapan dahil siya agad sumalubong sa akin.“Baby!” tawag nito, at nagmamadaling lumapit sa kinaroroonan ko. Parang wala siyang inaalala, ah. Kung makatakbo ay akala mo hindi buntis. Hindi ko alam kung paanong nagalit ako sa reaksyon niyang iyon, pero aminado akong hindi ko nagustuhan.Nang akma siyang hahalik sa ’kin ay mabilis akong umiwas, at hinawakan siya sa palapulsuhan.“Why do you keep going out, Ariana? You don’t act like you’re pregnant when you run like that,” malamig na sabi ko. Sumimangot naman siya.“Galit ka? Naiinis ka ba, dahil palagi akong lumalabas ha? Malapit na akong manganak! Baka matatagalan bago ako—”“Shut it. Hindi ako nagagalit sa palagi mong paglabas, but act like you’re pregnant and stay at home. That’s what you need, Arjana.”Naalala ko ang sinabi kanina ng asawa ko, natatakot akong malaman ang katotohanan. Dahil sa pagiging gago ko ay

Chapter 51: Revelation no. 3/Funeral “W-WHAT? John Reyes Merced?” tanong ng asawa ko sa lalaki, pero sa mahinang boses lang, na sapat na upang marinig naming lahat. “Yes, sweetheart,” sagot ng lalaki, may ngiti pa sa labi nito. Mas lalo akong nakaramdam ng inis. “I don't know who you are,” malamig na sambit ng asawa ko. “Oh? That's bad, sweetheart, nakalimutan mo na ako agad?” ani ng lalaki, na umakto pa siyang na nasaktan sa narinig. What’s wrong with this man? Naguguluhan na ako sa kaniya. Puwede ba siyang palayasin na lang? Tsk! “Mommy, I'm Johnrey po!” sambit naman ng batang lalaki. Napaatras ako nang makita ko ang mukha ng bata. Umawang pa nang bahagya ang aking labi, at dinig na rinig ko na agad ang malakas na kabog sa aking dibdib. No... No, it can’t be! P-parang...little version ko lang ang batang lalaki. Paanong nangyari ito? Bulag lang ang hindi makakapansin sa bagay na ito. Oh, God... This is fucking crazy. “I don't have a son named Johnrey,” umiiling n

Chapter 54 Sinulyapan ko ang lalaki, nakaupo siya sa ’di kalayuang sofa. Nasa tapat niya si Margarita at nakasimangot na nakatingin sa amin. I’m really sorry baby, not now please... I'm so sorry. Babawi naman ako sa ’yo. “Mommy...” “How are you, baby?” malambing kong tanong. Hinaplos ko ang matambok niyang pisngi. Habang pinagmamasdan ko ang maamo niyang mukha ay dahan-dahang kumunot ang noo ko. Bakit kaya parang kahawig niya ang anak ko? Aakalain mong maliit na bersiyon niya ang aking anak. Ngayon ko lang ito napansin, dahil baby pa siya noon nang mahiwalay sa akin. “Do you believe na po na anak niyo ako, mommy?” I nodded. Lumapad ang ngiti niya, at inabot ang aking pisngi. “I’m fine po, mommy and I’m happy to meet you po. Puwede po bang huwag ka nang mawawala mommy? At tayo na lang ni daddy ang magkasama?” munting kahilingan niya, at napangiti ako. “Sure baby...” sambit ko at niyakap siya ulit. Palihim na kinapa-kapa ko ang kaliwang kamay niya. Bumilis ang pintig n

Chapter 54Sinulyapan ko ang lalaki, nakaupo siya sa ’di kalayuang sofa. Nasa tapat niya si Margarita at nakasimangot na nakatingin sa amin.I’m really sorry baby, not now please... I'm so sorry. Babawi naman ako sa ’yo.“Mommy...”“How are you, baby?” malambing kong tanong. Hinaplos ko ang matambok niyang pisngi. Habang pinagmamasdan ko ang maamo niyang mukha ay dahan-dahang kumunot ang noo ko. Bakit kaya parang kahawig niya ang anak ko? Aakalain mong maliit na bersiyon niya ang aking anak. Ngayon ko lang ito napansin, dahil baby pa siya noon nang mahiwalay sa akin. “Do you believe na po na anak niyo ako, mommy?” I nodded. Lumapad ang ngiti niya, at inabot ang aking pisngi. “I’m fine po, mommy and I’m happy to meet you po. Puwede po bang huwag ka nang mawawala mommy? At tayo na lang ni daddy ang magkasama?” munting kahilingan niya, at napangiti ako.“Sure baby...” sambit ko at niyakap siya ulit. Palihim na kinapa-kapa ko ang kaliwang kamay niya. Bumilis ang pintig ng puso ko, dah

Chapter 54 Sinulyapan ko ang lalaki, nakaupo siya sa ’di kalayuang sofa. Nasa tapat niya si Margarita at nakasimangot na nakatingin sa amin. I’m really sorry baby, not now please... I'm so sorry. Babawi naman ako sa ’yo. “Mommy...” “How are you, baby?” malambing kong tanong. Hinaplos ko ang matambok niyang pisngi. Habang pinagmamasdan ko ang maamo niyang mukha ay dahan-dahang kumunot ang noo ko. Bakit kaya parang kahawig niya ang anak ko? Aakalain mong maliit na bersiyon niya ang aking anak. Ngayon ko lang ito napansin, dahil baby pa siya noon nang mahiwalay sa akin. “Do you believe na po na anak niyo ako, mommy?” I nodded. Lumapad ang ngiti niya, at inabot ang aking pisngi. “I’m fine po, mommy and I’m happy to meet you po. Puwede po bang huwag ka nang mawawala mommy? At tayo na lang ni daddy ang magkasama?” munting kahilingan niya, at napangiti ako. “Sure baby...” sambit ko at niyakap siya ulit. Palihim na kinapa-kapa ko ang kaliwang kamay niya. Bumilis ang pintig ng puso