บททั้งหมดของ THE BILLIONAIRES SWEET VENGEANCE(Franco at Isabelle): บทที่ 51 - บทที่ 60

"ARE YOU SURE?" Pasigaw na saad ni Sabrina habang ikinukumpas ang kamay sa hangin. Nang walang makuwang reaksyon kay Isabelle, hinarap nito ang kapatid sabay lagay ng dalawang braso sa dibdib. "Sigurado ka ba sa desisyon mo?" ulit na tanong nito. Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ni Isabelle. Binitawan niya ang paintbrush na hawak at tsaka tumayo sa kinauupuan at hinarap ang kapatid. "Yes, Sab. I'm sure with my decision," tipid na sagot niya. "What!" Lalong lumakas ang boses nito at nagsalubong ang mga kilay. "Come on, Sabrina. Don't look at me like that," kunot-noong wika niya. "Paanong hindi, eh wala ka na sa matinong pag-iisip," inis na saad ng kapatid. "Look, there's nothing wrong if I allow Franco to visit the twins and to be the father." Hinubad niya ang suot na apron at sinipat-sipat ang muwebles na kanyang pinipinturahan. It's a finishing touch. Kapag handa na ang mga furniture for delivery ay sa kanya muna idinadaan bago dumaan sa quality control.

Nilibot niya ng tingin ang buong paligid ng mansyon. Hanggang ngayon ay hindi pa rin makapaniwala si Isabelle sa kanyang nakikita. Everything turns into a new beginning seeing the old-new mansion. She took a step and got inside the mansion. Her eyes widened in surprise because of the familiar things and stuff inside—from the sofa, tables, and even the paintings that her stepmom hung on the wall. The pictures of them, the pictures of Olivia and Sabrina, were there too. Hinawakan niya ang isa sa paborito niyang litrato—ang litrato ng mga bata pa sila. Hindi niya ito makakalimutan dahil espesyal ang okasyon na ito. Pareho silang honor student ni Olivia; ito ang araw na pinaramdam ng Daddy niya sa kanya na pwede rin siyang ipagmalaki katulad ni Olivia. Ibinalik niya ang litrato sa pagkakabit at bumaling kay Franco. "I don't know how you did this, but honestly, it makes me feel happy, and it reminded me of everything inside this mansion. My home, our home...Franco." "Alam ko, that's

"YOU know nothing about my life," mariin na saad ni Olivia. "Oh, I forgot. Ikaw nga pala ang pinakamagaling sa lahat at you are the only one who can control our life... everything, Olivia." Pigil ang galit na sabi ni Isabelle. "Tumigil na kayo, pwede ba? Pinagtitinginan na tayo ng lahat," awat ni Sabrina. "Hindi ako ang nagsimula. Kung gusto mo patahimikin mo yang magaling mong kapatid." Kinuha niya ang bag at mabilis na lumabas ng coffee shop. "Isabelle! Isabelle! Wait!" Sigaw ni Sabrina sa kanya, ngunit bago pa man makalayo si Sabrina ay pinigilan ito ni Olivia. "Leave her alone. Wala naman siyang ibang pupuntahan—lalapit at lalapit pa rin yan sa atin," inis na saad ni Olivia habang sinusundan siya ng tingin palabas ng coffee shop. Walang nagawa si Sabrina kung hindi sundin si Olivia. Kahit na gusto nitong habulin si Isabelle, sinundan na lang siya ng tingin nito hanggang siya ay makaalis. **** Masama ang loob niya kay Olivia dahil sa mga salitang binitawan nito. Bakit hin

"WHAT that smile?" bati ni Luigi kay Franco. Pinagmasdan nito ang binata habang abala sa pagpirma ng mga papeles. Kahit na nakatuon sa mga papel, ay hindi pa rin maalis ang ngiti sa labi. Lumapit si Luigi sa kanya at sinilip ang mga papeles na piniipirmahan. Nag-angat siya ng tingin at bahagyang tumaas ang kanyang kilay. "What are you looking at?" tanong niya sa kapatid. "Nothing, I'm just curious. Baka kasi may kung ano sa mga pinipirmahan mong papeles at hindi mawala ang ngiti mo," nang-uuyam na saad ni Luigi. "You're crazy," naiiling na lamang siya sa sinabi ng kapatid. "I know you, Franco. Sabihin mo nga sa akin anong nangyari? I know something happened." Sumandal siya sa upuan at humugot ng isang malalim na hininga. "You know me so well, bro. Wala talaga akong matatago sa'yo," ani niya. "Sinasabi ko na nga ba! May kinalaman ba 'yan kay Isabelle?" Ngumiti siya ng malapad at tumangu-tango. "You mean to say—" "May nangyari sa amin... And it surprises me. Akala ko wala ng

"I'M glad you decided to move in the mansion," ani ni Franco habang nakatitig sa mukha ni Isabelle. Iyong titig na parang malulusaw ang buong pagkatao niya. "Naisip ko lang na mas mabuting may sariling tahanan ang mga bata at saka mas panatag ang loob ko kung babalik ako ng mansyon." "Nice to hear that!" "Thank you, Franco. I know there's a lot of things that happened to our family and to both of us—pero pinili mo pa rin na tulungan ang pamilya ko." Sinalubong niya ang mga titig ng binata, kahit na may pag-aalinlangan na tingnan niya ang mukha nito. "Ginawa ko lang ang dapat, and it's all because of you." Ginagap nito ang mga kamay niya at ikinulong ito sa mga palad ng binata. "It's all because of you and to our kids." "I appreciate you for doing that." Ramdam ni Isabelle ang init ng palad ni Franco na unti-unting dumadaloy sa kanya. Gusto niyang bawiin ang kamay, pero parang may pumipigil sa kanya. Ang mga mata ni Franco ay nanatiling nakatitig sa kanya, puno ng pag-asa at pagm