Pagkababa ko mula sa stage, tahimik ang dressing room. Ramdam ko pa rin ang tibok ng puso ko mula sa huling performance may kakaiba ng bigat sa dibdib ko. "RR, gwaenchanh-a?" tanong ng manager ko habang inaayos ang mic pack sa linyang charger. (RR, are you okay?) "Ne, hajiman cheong-gug-e daehan munje-reul namgin geos gat-a." sagot ko hinawakan ko ang towel sa noo ko. (Yes, but it seems like I left a question for the audience.) "Geudeureul gwanhae geureoke geureul geol gatji ma, geudeuli eolmana wihage doeneunji bonaetjyo." sagot niya, ngunit halata ang pag-aalala sa tono. (You shouldn't worry about them, you've seen how supportive they are.) Napalingon ako sa maliit na salamin sa gilid nakita ko ang mata ko may bakas ng kahapon mga alaala na matagal kong inilibing. "Al-ayo, RR, gidaeji anh-a doeeodo nege geogjeonghaneun salamdeul-i iss-eo." bulong ng isa sa mga backup dancers. (You know, RR, there are still people who care about you even when you don't expect it.) Tumango ak
Baca selengkapnya