Semua Bab The Star: Bab 11 - Bab 20

"Anak, I miss you so much." bungad ni mommy habang bumaba sa stage at papunta sa backstage. Napatingin ako sa anak ng kapatid ko hawig ko nung bata pa ako pero, alam kong magbabago pa ang itsura nito. "Mommy, who is she?" tanong ng pamangkin ko sa ate ko at kumapit sa kamay nito natakot sa mga taong lumalapit sa kanila. "Siya na ba ang pinagbubuntis mo noon?" tanong ni mommy sa ate Elle ko tinignan niya ang apo niya nagtago sa likod ng ate Elle ko. "Magaling ka na ba talaga? Princess ko?" sabat ni daddy nang yayakapin na niya si ate Elle at umiwas ito sa daddy namin. "I'm fine and yes, mom siya ang pinagbubuntis ko noon sa sinapupunan o tiyan ko nang umalis ako ng Pilipinas." amin ni ate Elle nang maglalakad na sila palayo ng anak niya. "Bakit ka umalis, Elle? Bakit mo iniwan ang asawa mo?" tanong ni ate Jinchi nilapitan niya si ate Elle. Ibang-iba na si ate Elle bago siya umalis ng Pilipinas. Yumuko ako nang tinignan naman ako ni ate Elle nahiya ako makipag-titigan sa kanya.

"Axelle?" may tumawag sa pangalan ko. Napalingon ako at nakita ko ang isa sa mga teacher namin, si Ms. Rivera, tahimik siyang nakangiti habang papalapit. "Ma'am," bati ko, agad akong tumayo. "Relax ka lang, napansin lang kita, parang kanina ka pa dito." sabi niya senyas na maupo ulit ako. "Opo, nag-iisip lang po." sagot ko hindi na nagpaligoy. Umupo siya sa kabilang dulo ng bench, hindi masyadong malapit, hindi rin masyadong malayo, parang sinasadya niyang bigyan ako ng space. "Alam mo, madalas kong makita ang mga batang tulad mo." sabi niya pagkatapos ng ilang segundo ng katahimikan. "Po?" tanong ko. "Yong bata pa, pero ang bigat na ng dala, hindi dahil pinilit sila, kundi dahil gusto nilang kayanin." paliwanag niya diretso ang tingin sa akin. Napayuko ako. "Masama po ba 'yon?" Umiling siya. "Hindi, pero delikado." "Bakit po?" tanong ko ulit. "Kasi kapag nasanay kang ikaw palagi ang matatag, nakakalimutan mong humingi ng tulong." sagot niya. Tahimik ako. Tama siya. "Ma

Hindi natuloy ang pakikipag-usap ni daddy sa management ng hamman network dahil kay ate at sa pamangkin ko. Hindi pala sapat na may pangarap ka, dahil darating ang panahon na ang mismong pangarap mo ang hihingi ng kapalit at doon mo malalaman kung hanggang saan ang kaya mong ibigay nang hindi nawawala ang sarili mo. Tahimik ang paligid habang nakaupo ako sa likod ng van, hawak ang earphones ko pero hindi ko naman pinapatugtog ang music, dahil mas maingay ang isip ko kaysa sa anumang kanta na pwede kong pakinggan. "Axelle, okay ka lang ba?" tanong ng manager ko mula sa harap sumilip sa salamin para tingnan ang reaksyon ko. "Opo," sagot ko agad kahit alam kong halata sa mukha ko na may gumugulo sa akin. Matagal na akong sanay na sabihing okay ako, kahit hindi, dahil mas madali iyon kaysa ipaliwanag ang mga bagay na ako mismo ay hindi ko pa lubos na naiintindihan. Pagdating namin sa studio, ramdam ko agad ang bigat ng hangin hindi dahil sa trabaho, kundi dahil alam kong bawat hakban

Biglang sumama si ate Elle sa bayaw ko sa China may nangyaring hindi maganda sa pamilya ng bayaw ko. Sana tuloy-tuloy na pagkaka-ayos nilang dalawa biglaan ang pagsunod ko sa magulang na sa Palawan. "Binigla mo kami sa pagtawag mo sa akin, anak." bungad ni mommy sa akin nang salubungin ako ng yakap. "Wala na akong gagawin tinapos ko agad, mom." sagot ko kay mommy. "Anong nangyari sa paghahanap nyo ng bakanteng building?" tanong naman sa akin ni daddy at minasdan ako bago yakapin ng mahigpit. "Nakahanap na ako, dad malapit sa hamman at sa susunod na sabado kami magkikita ng owner ng building dapat sa sabado na kako sabi ko gusto ng isip at katawan na magpahinga muna ako." sagot ko. "Mas mabuti nga 'yon," sagot naman sa akin ni daddy magkasing-tangkad naman kami ni mommy matangkad si daddy 6'0 feet ang height nito. Hinila naman ni daddy ang dala kong maleta at lumapit sa receptionist. "Ipapa-cancelled namin ang 1 one bedroom suite lilipat kami sa 3 bedroom suite dito sa Palawan,"

Nang dumating kami sa hospital muntik na ako matumba sa hilo at naramdaman na kaba sa puso ko kaya ayokong nagpupunta sa hospital. Kakaunti lang nakakaalam ng tungkol sa takot ko sa hospital ang pamilya ko, ang mga kaibigan ko pati ang manager at team ko sinabi ko lang huwag 'yon ipagkalat para hindi malaman ng ibang tao kahit nasa mundo ako ng showbiz. "Dagteo, wae apass-eoyo? Geunyang illo inhan pilo ttaemun-ieyo?" banggit ni Jae sa doctor na kaharap namin ngayon katabi ko si Joon na tahimik lang rin sa tabi ko. (Doc, why did he get sick? Is it just because of work fatigue?) Katabi namin ang doctor nakaupo sa gilid namin. Tumingin ako sa doctor at umiling sa kanya pagkatapos. "Eunssi, byeong-won-i museobnayo? geuleohdamyeon jigjang-eulo boggwihalyeomyeon myeoch ju dong-an swieoya hagi ttaemun-e himdeul geoyeyo. geuleomyeon yeogilo dol-aoji anh-ado doegeodeun-yo." paliwanag sa akin ng doctor bumuntong-hininga na lang ako sa sinabi nito at nabaling ang tingin nila sa akin. (Mr. Eu