All Chapters of The Star: Chapter 1 - Chapter 10

3 years later (2029) Mula nang umalis si ate Elle sa bahay at maagang nag-asawa, maraming bagay ang tuluyang nagbago sa amin. Hindi 'yon 'yong klaseng pagbabago na mapapansin agad hindi ingay, hindi sigawan kundi 'yong dahan-dahang pagnipis ng saya sa loob ng bahay. Parang may isang upuan sa mesa na laging bakante, kahit walang gustong umamin. Madalas kaming pumupunta nina mommy at daddy sa mansyon ng pamilya ni ate noon. Doon kami unang natutong magkunwaring okay lang ang lahat. Hanggang sa dumating ang isang pangyayaring tuluyang nagpabago sa takbo ng buhay naming lahat ang pag-alis ni ate, hindi bilang asawa, kundi bilang isang babaeng takot na takot sa sarili niyang katawan. Tumakas siya para magpagamot. Walang paalam. Walang paliwanag. Mula noon, nagbago rin si kuya Ash ang lalaking kilala naming tahimik, loyal, at halos umiikot ang mundo kay ate Elle unti-unting naging ibang tao. Hindi ko siya masisi, pero hindi ko rin maiwasang manghinayang. Kung alam lang niya ang totoo—kun

May mga umagang pare-pareho lang ang galaw namin sa tuwing nasa bahay. Nasa dining table kami—ako, sina mommy at daddy routine namin ito. Kahit noong nandito pa si ate Elle, ganito pa rin walang kwentuhan o imikan. Walang drama pero ngayong wala siya, bawat kutsarang gumagalaw parang may kasamang tanong. "Anak," sabi ni daddy habang hinihigop ang kape, "Nakuha mo na ba 'yong mga gamit ng ate mo sa bahay nila Ash?" Napatingin ako sa kanya kaagad akong umiling. "Hindi pa po, dad wala akong duplicate key ng bahay nila tuwing pumupunta ako dati minsan wala si kuya...minsan si ate Jinchi lang." Tahimik na tumango si daddy inilabas niya ang isang susi at inabot sa akin. "After class, dumiretso ka na ro'n kunin mo na hindi na babalik ang ate mo sa bahay na 'yon." Napatingin si mommy kay daddy halatang nagpipigil ng emosyon. "Paano kung bumalik ang anak mo?" tanong niya, halos pabulong. "Dito na siya titira," sagot ni daddy ng diretso. "Alam mong may bagong babae ang asawa ng anak mo

First Chemotherapy ko na ngayon maaga akong ginising. Hindi dahil sa sakit ko kundi dahil sa takot na nararamdaman ko kahit alisin ko ito sa isip ko hindi nawawala. Alam ng katawan ko ang mangyayari kahit hindi pa nagsisimula. Parang may parte sa akin na gustong tumakbo, pero wala na akong lakas para gawin 'yon. Hinawakan ko ang dibdib ko, marahan. Hindi ko alam kung para pakalmahin ang sarili ko o para tiyaking nandito pa ako. "Today," bulong ko sa sarili ko. Ngumiti ang nurse habang inaayos ang IV line. Sanay na siya sa ganitong eksena. Ako—hindi parang bumalik ako nung bata pa ako umiiyak ako tuwing tinuturuan ako ng injection kahit nandoon at katabi ko si mommy. "You can visit your baby before we start," sabi niya. Tumango ako agad. NICU, Before the Chemo Dinala nila ako sa wheelchair ayokong umupo pero hindi na kaya ng katawan ko. Pagpasok ko sa NICU, naroon siya ang munting anghel ko. Ashley. Mas malakas na ang hinga niya ngayon. Mas steady. Mas...buhay. "Hi," bulon

Tahimik na ang bahay wala na ang ingay ng party. Wala na ang pilit na ngiti. Naiwan na lang ang mga ilaw sa sala at ang mga tanong na mas malinaw sa dilim. Nakatayo ako sa may bintana, nakatanaw sa pool area. Patay na ang ilaw roon. Kanina lang puno ng tawanan—ngayon, parang walang nangyari. "Ash." Hindi ko kailangang lumingon. Si Jinchi. Lumapit siya dala ang dalawang bote ng alak inabot niya ang isa sa akin. "Drink," sabi niya. "Mukha ka nang dehydrated hindi rin naman uminom kanina." Tinanggap ko naman bago binuksan uminom ako nang diretso. "Hindi ka umalis," sabi ko. "Hindi rin naman kita iiwan," sagot niya ng diretso na walang halong biro. Tahimik ulit. The Twin Look 'yon ang nakita ko sa kapatid ko. "Tumingin ka sa akin," utos niya. Napailing ako, pero sumunod din. "Ganyan ang itsura mo," sabi niya. "Noong unang iniwan ka ni Elle." Napasinghap ako. "Don't," bulong ko. "Hindi kita inaaway," sagot niya. "Gusto ko lang maintindihan." Umupo siya sa sofa umupo rin ak

Pagdating namin sa bahay, tahimik ang buong lugar. Iba ang pakiramdam kapag wala sina mommy at daddy masyadong malaki ang bahay, masyadong maraming sulok na may alaala. "Mauna na po ako sa kwarto," sabi ko sa manager ko. Tumango lang siya. "Dinner mamaya, ha. Kahit konti." "Opo," sagot ko, kahit hindi ako sigurado kung may gana ako. Pagpasok ko sa kwarto, agad kong isinara ang pinto at isinandal ang likod ko roon. Huminga ako nang malalim, parang doon ko lang pinayagan ang sarili kong mapagod. Hinubad ko ang sapatos ko, hinagis sa gilid. Umupo ako sa kama at muling kinuha ang cellphone ko. Still nothing. Walang tawag mula sa Paris. Walang message mula kay ate. Nag-scroll ako sa gallery ko mga luma naming larawan. Nandoon pa rin ang picture namin noong graduation niya. Yakap niya ako sa balikat, habang ako naman nakangiti sa camera. "Ikaw ang susunod," sabi niya noon. "Pero huwag kang magmadali." Napangiti ako, pero sandali lang biglang may kirot na sumiksik sa dibdib ko. "B