All Chapters of Arranged Marriage with the Ruthless CEO: Chapter 231 - Chapter 240

Halos tumagos ang tingin ni Natalie sa ama, litong-lito siya. Ang lalaking kaharap niya ngayon ay ang parehong lalaki na mas pinili ang pangalawang pamilya at tinalikuran ang obligasyon sa kanila ni Justin ilang taon na ang nakalipas. Iniwan sila nito at napilitan silang harapin ang hamon ng buhay ng silang dalawa lang. At ngayon, narito ito, nag-aalok ng suporta para sa kinabukasan ni Justin. Para kay Natalie, isa itong panaginip o di kaya ay isang biro.Hindi nakatakas sa pandinig ni Rigor ang pagaalinlangang iyon ni Natalie. Kaya inulit nito ang mga sinabi. Matatag ngunit may bahid ng pagsusumamo.“Ang sabi ko, ako na ang bahala kay Justin sa Wells Institute.”Sinuri ni Natalie ang mukha ng ama. Ang hinahanap niya doon ay ang bakas ng kasinungalingan, ngunit wala siyang makita kundi sinseridad na hindi niya gustong paniwalaan. Nagdududa pa rin siya.“Bakit?” Sa wakas ay naitanong niya.“Bakit?” Natawa si Rigor ngunit hindi iyon tawa na may kasiyahan. “Kailangan pa bang may dahilan

Pasimpleng tinitingnan ni Isaac ang boss niya. Kanina pa ito tahimik habang nakaupo ngunit mukha’y sadlak sa pinaghalong pagsisisi at determinasyon. Ang karaniwang talas sa mga mata nito ay napalitan ng mas malambot na ekspresyon na may halong lungkot. Hindi na niya kailangang magtanong kung bakit biglang nagbago ang mood nito. Ganoon lagi ang eksena sa tuwing nakakadaupang-palad nito si Natalie.“Sir,” maingat na bungad ni Isaac para mabasag ang nakakabinging katahimikan sa pagitan nila.“Isaac,” putol ni Mateo sa sasabihin nito. Banayad ang boses pero matatag. “Pakinggan mo ako. May ipapagawa ako.”Biglang nag-seryoso si Isaac dahi ramdam niya ang bigat ng tono nito. “Nakikinig ako.”“Gumawa ka ng paraan para mapagaan ang buhay ni Natalie,” mariing utos nito habang nakapako ang tingin sa kawalan. Tila malayo ang iniisip nito.“Mapagaan ang buhay niya? Pero…paano, sir?“Trabaho mo ‘yan, basta ang gusto ko hindi ganito ang buhay niya.” Maikli ngunit mariing sagot ni Mateo. Hindi na n

Sinadya man o hindi, nagkatingan ang dalawang magkaibigan ng matagal. May bahagyang ngiti sa labi ni Amanda at kakaibang ningning sa mata ni Helen.“Alam mo, Helen, hindi naman sa pinapangunahan ko na. Pero sa tingin ko bagay talaga si Jean at Drake.” May halong biro ang pagkakasabi nito. “Sayang nga lang at mukhang hindi pa napapansin ng anak ko ang bagay na ‘yon.”Namula naman si Jean na nakikinig lang kanina. “Naku, wag naman po ganyan, Tita Amanda. Sobra naman po ang papuri niyo sa akin.”Pero hindi madaling patigilin si Amanda, inabot niya ang kamay ni Jean at hinimas ito ng buong lambing. Nang magsalita ito ay puno na ito ng kakaibang pag-asa. “Jean, magtapat ka nga sa akin, pagkatapos niyo bang manood ng theater play ni Drake, umasa akong may mga susunod pa. Bakit hindi na ‘yon nasundan pa? May problema ba sa anak ko?”Nag-alinlangan si Jean, hindi ito mapakali. Tumingin din siya kay Drake na tahimik lang sa isang sulok. Sa palagay ni Jean ay hinihintay din nito kung ano ang is

Pagkatapos ng tawag na iyon, matagal na nakatitig lang si Mateo sa madilim na screen ng kanyang telepono. Bumuhos ang kanyang iniisip at kasabay ng pagdating ng mga iyon ay ang paghihigpit ng kanyang hawak sa telepono na para bang may kasalanan ito sa kanya.Lumapit si Irene, may hawak na itong isang baso ng tubig. May maamong ngiti rin ito sa labi. “Mateo, kumusta na ang pakiramdam mo? Heto, uminom ka muna.”Tinanggap ni Mateo ang baso at bahagyang tumango. “Hindi pa. Medyo naparami yata ang inom ko kanina.”“Hmm,” lumapit si Irene. Ang tono ay puno ng sinseridad. “Gusto mo bang tulungan kita?”“Paano?” Tumaas ang isang kilay ni Mateo.“Kapag nalalasing ng sobra si papa, minamasahe ko siya.” Paliwanag ni Irene at hinatak pabalik ng upuan si Mateo para maupo. Naupo rin siya sa tabi nito. “Nakakatulong ang masahe sa sakit ng ulo at hilo.”Saglit na nag-alinlangan si Mateo. Gusto niyang tumanggi, ngunit ang taos-pusong alok ni Irene ay hindi niya matanggihan kaya sumandal siya sa sofa.

Parang tumigil ang mundo ni Mateo dahil sa narinig. Ang tibok ng puso niya ay tumigil. Agad niyang binitawan ang kamay ni Natalie. Ang pagkabahala ay malinaw na nakaukit sa kanyang mukha. Nilapitan niya ang babae upang matingnan niya ng malapitan ang kalagayan nito.“Nat, masakit ang tiyan mo? Gaano kasakit? Sabihin mo sa akin, tatawag na ba ako ng ambulansya---”Bago pa siya makatapos, bigla na lang tumalikod si Natalie at naglakad palayo. Tsaka pa lang napagtanto ni Mateo na naisahan siya nito. Matalino si Natalie, dapat sana ay naisip niya iyon.“Natalie, sandali!” tawag niya ng may halong kaba at pagkamangha ngunit tuloy lang ito sa paglalakad.Sa isang iglap, hinabol ni Mateo si Natalie at niyakap ng mahigpit mula sa likuran. Saglit na natigilan ang babae ngunit mabilis namang nakabawi. Tinulak niya kaagad ito palayo.“Ano sa palagay mo ang ginagawa mo?”Hindi sumagot si Mateo, bagkus ay hinila ulit palapit si Natalie. Inilagay pa niya ang kamay sa mga mata nito, maingat ngunit m