All Chapters of เพื่อนพ่อลุงโรมยอดรัก: Chapter 121 - Chapter 130

แพรวครางโอดโอย ราวกับกำลังถูกโบยด้วยดุ้นเอ็นมหึมา แทงเสยขึ้นมาจากด้านล่าง อัดเข้าใส่โพรงสวาทอย่างหน่วงหนักดุดันทำเอาเสียวซ่านแทบขาดใจ ความเสียวซ่านแล่นร้าวไปทั่วทั้งร่างของแพรว แผ่นเนื้อด้านหลังเต้นเป็นริ้ว หัวใจวาบหวิวละลิ่วลอยราวกับว่าร่างน้อยกำลังถูกเหวี่ยงโยนขึ้นที่สูงแล้วตกลงมาด้วยความเร็วแรง“โอ๊วววว… อ๊ายยย… ลุงกำนันจ๋าไม่ไหวแล้ว”แพรวเร่งเร้าเสียงสั่น…“อีกนิดครับ… ขย่มมแรงๆ เมียจ๋าผัวจะระเบิดแล้ว”ลุงหมีจ้องมองใบหน้ากำลังบิดเบ้ของหญิงสาว สองมือหยาบใหญ่ตะปบสะโพกจับยกแล้วกดให้สองกลีบสวบสวนลำทวนสีน้ำตาล ดันเสยขึ้นมาจากด้านล่าง“อ๊ายยยย… อ๊า… อ๊า… อ๊า… อ๊า… ”แพรวกดกลีบสวาทรูดรัดอัดสวนลำเนื้อ…ทะลวงเข้ามาสุดความยาวใหญ่ หัวเอ็นถอกบานสอดใส่ลึกเข้าสุดออกสุดถึงมดลูก ส่งกระแสความสุขแล่นซ่านพลุ่งพล่านไปทั่วสรรพางค์กายของแพรวก่อนที่หล่อนจะกรีดร้องออกมาด้วยความสุขสม“อ๊ายยยย… อูยยยยยยยยย... ”สิ้นเสียงร้องครางลากยาว ร่างของแพรวกระตุกเฮือกความเสียวละเลียดลึกเข้ามาถึงข้างในอันเป็นจุดอ่อนไหวของกายสาว…“อ๊าคคคค… ”ลุงกำนันเปล่งเสียงคำรามในลำคอตามมา…จากนั้นทั้งสองก็รู้สึกถึงการระเบิดพุ่งของ

“อันที่จริงแม่เห็นด้วยกับพ่อเลี้ยงนะ... แม่ไม่อยากให้หนูต้องไปเป็นพริตตี้นุ่งน้อยห่มน้อยยืนตากสายตาให้ผู้ชายทั้งงานรุมถ่ายภาพ” ที่นวลพรรณรู้ดีก็เพราะว่าอาชีพพวกนี้หล่อนเคยทำมาก่อนเมื่อในอดีต จึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรถ้าจะไม่สนับสนุนความคิดของลูกสาวในเรื่องนี้ “ทุกวันนี้โลกเปลี่ยนไปถึงไหนแล้วคะแม่ พอกัน... คุณแม่กับคุณอาหัวโบราณพอๆ กัน แบบนี้ถ้าคุณแม่กับคุณอาแต่งงานกันคงสมกันดีนะคะ” “ยัยบัว... อย่าพูดอย่างนี้ให้ใครได้ยินเด็ดขาด” นวลพรรณรีบทำเสียงเข้มปรามลูกสาว “ทำไมล่ะคะคุณแม่... ตอนนี้คุณอาสามสิบเจ็ด คุณแม่ก็สามสิบหก... ดูไปก็สมกันดีนะคะ” ใบบัวยังไม่หยุดทำตัวเป็นแม่สื่อแม่ชัก นวลพรรณจำต้องส่ายหน้า เพราะว่าหล่อนตระหนักอยู่เสมอในฐานะอันต่ำต้อยของตัวเอง ทำไมหล่อนจะไม่รู้ว่า ‘ค่า’ ของแม่ม่ายอย่างหล่อนนั้นต่ำต้อยนักในสายตาของพ่อเลี้ยงก้องภพ แล้วความเจ็บแค้นอีกอย่างที่ยังคงฝังใจพ่อเลี้ยงก้องภพตลอดมาก็คือเรื่องที่หล่อนทิ้งก้องภูผู้เป็นพี่ชายของเขาไปแต่งงานกับชายอื่น ทำให้ก้องภูเกือบคิดสั้นฆ่าตัวตายเพราะความเสียใจ

“เป็นแบบนี้เองหรอกหรือ... ที่คุณอาก้องภพช่วยเราเอาไว้ก็เพราะว่าคุณก้องภูพี่ชายเค้าเป็นคนขอร้องเอาไว้ก่อนตาย” ใบบัวเริ่มกระจ่าง “ใช่จ้ะลูก” นวลพรรณพยักหน้า ใบบัวนิ่งอยู่ในอาการครุ่นคิด หลังจากค่อยๆ ลำดับเหตุการณ์ที่ผ่านๆ มาแล้วร้อยเรียงเรื่องราวเข้าด้วยกันจึงเข้าใจว่าอะไรที่ทำให้ท่าทีของคุณอาก้องภพดูเย็นชากับเธอเหลือเกิน “แต่ยังไงคุณก้องภพก็มีบุญคุณกับเรานะลูก... ถ้าวันนั้นเค้าไม่ช่วยเอาไว้ ป่านนี้หนูก็คงไม่ได้เรียนหนังสือ ชีวิตแม่ก็คงลำบากกว่านี้หลายร้อยพันเท่า” นวลพรรณตระหนักในบุญคุณของพ่อเลี้ยงอยู่เสมอ และที่หล่อนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงซาบซึ้งก็เพื่อต้องการให้ใบบัวได้ตระหนักในบุญคุณของพ่อเลี้ยงด้วยเช่นกัน “พ่อเลี้ยงอาจจะเป็นคนโมโหร้าย เอาใจยาก เอาแต่ใจตัวเอง แต่เราก็ต้องอดทนไว้นะลูก แม่รู้ว่าลึกๆ แล้วพ่อเลี้ยงไม่ใช่คนใจร้ายเลยสักนิด... เชื่อแม่สิ” นวลพรรณเชื่อว่าหล่อนมองคนไม่ผิด “ค่ะแม่... ” ใบบัวรับคำ ครุ่นคิดตามที่มารดาบอกตั้งแต่ขี้ม้าออกไปเมื่อเช้า ก้องภพกลับเข้ามาที่เรือนใหญ่อีกครั

“ไหนวะ” พ่อเลี้ยงสงสัยว่าน้องชายของตนเอ่ยถึงใคร กระทั่งเหลือบมองไปยังทิศทางที่สายตาของธนนท์ยังคงจับจ้องไม่วางตาจึงได้รู้ “อ๋อ... ใบบัว” “ใบบัวไหน... อย่าบอกนะว่าเฮียเอ็นดูเด็กสาวๆ ถึงขนาดแอบเอาน้องๆ นักศึกษามาช่วยเลี้ยงดูส่งเสียค่าเทอมค่าที่พัก คริคริ ทำเป็นเอ็นดูเด็ก... ที่แท้อยากให้เด็กดูเอ็นเฮียใช่ไหมล่ะ” น้องชายสายหื่นทำทีเป็นรู้เท่าทันพี่ชายซึ่งหื่นไม่น้อยหน้ากัน “ไม่ใช่อย่างนั้น ใบบัวเป็นลูกสาวของกิ๊กพี่ภูว่ะ แม่ของใบบัวเป็นแฟนเก่าพี่ภูน่ะ... บอกไปมึงก็ไม่เข้าใจหรอก เรื่องมันยาวว่ะ กูขี้เกียจเล่า” “ถ้าเรื่องมันยาว เฮียก็เล่าสั้นๆ สิ... ย่อๆ ก็ได้ ไม่เห็นยากเลยนี่นา” สองพี่น้องต่างมารดาแต่พ่อเดียวกันคู่นี้รับมุกกันทันตลอด สุดท้ายก้องภพจำต้องเล่าเรื่องของใบบัวกับมารดาของเธอให้ธนนท์ได้รับรู้ “สวยนะเฮีย... สวยมากอ่ะ ผมขอไปทักทายเธอหน่อย”“เห็นผู้หญิงสวยๆ ไม่ได้เชียวนะมึง”“จะได้รู้จักกันไว้น่ะเฮีย” บอกแล้วธนนท์ก็เดินออกมา ตรงเข้าไปทักทายสาวน้อยที่กำลั่งนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ศาลาริมท่าทน้ำก้องภ

ใบบัวสะดุ้งเพราะกังวานเสียงของพ่อเลี้ยงที่ดังก้องมาจากทางด้านหลัง ตอนนั้นหญิงสาวกำลังเพลิดเพลินอยู่กับการอ่านหนังสือ “คะ... ” คนสะดุ้งรีบปิดหนังสือ สายตาของพ่อเลี้ยงที่จ้องมองมาอย่างจับผิดทำให้สาวน้อยรีบคว้าเอาตำราเรียนมาวางทับหนังสือที่เธอกำลังอ่าน“แอบอ่านอะไรอยู่” “ปะ... เปล่าค่ะ” หญิงสาวส่ายหน้า “รู้ใช่ไหมว่าสิ่งที่ฉันเกลียดไม่น้อยไปกว่าคนที่ชอบเอารัดเอาเปรียบผู้อื่นก็คือคนที่ชอบโกหก... จำไว้ว่าถ้าจะพูดกับฉันขอให้เป็นความจริงเท่านั้น... เอามานี่สิ หนังสืออะไร” มือใหญ่ยื่นออกมารอ “เอิ่ม... ” “เร็ว”“ค่ะๆ... ”ใบบัวจำต้องยื่นหนังสือให้ด้วยท่าทางหวาดๆ พ่อเลี้ยงรับหนังสือมาพลิกดูช้าๆ แลเห็นชื่อที่หน้าปกอ่านได้ว่า ‘คุณอาสุดเสน่หา’“ว้าว... เธอนิยาย 18+ ด้วยหรอ อ่านเรื่องน้ำเน่าพวกนี้มากๆ เดี๋ยวก็ใจแตกหรอก อ่านจบแล้วอย่าเที่ยวไปไล่ปล้ำผู้ชายเข้าล่ะ... ”พ่อเลี้ยงอ่านคำโปรยแล้วทำท่าขนลุก“คุณอาคะ... ตอนนี้บัวอายุเกือบยี่สิบแล้วนะคะ ไม่มีผู้หญิงหรือผู้ชายคนไหนมานั่งอ่านหนังสือแล้วเกิดอารมณ์จนต้องออกไปไล่ปล้ำก