All Chapters of เพื่อนพ่อลุงโรมยอดรัก: Chapter 141 - Chapter 150

“ใช่... จากนี้ไปคุณอาจะได้เลิกยุ่งกับชีวิตหนูเสียที” สาวน้อยกระแทกเสียงใส่พ่อเลี้ยงด้วยความลืมตัว ความโกรธที่เต้นระยับอยู่ในดวงตาทำให้ใบบัวลืมไปเสียสนิทว่าก้องภพคือผู้มีพระคุณของเธอ“พูดแบบนี้แสดงว่าเธอให้มันล่อมาแล้วใช่ไหม... สงสัยได้ลองแล้วติดใจสิท่า เลยอยากแต่งงานกับมันจนตัวสั่น รู้หรือเปล่าว่ากิริยาท่าทางที่เธอกำลังแสดงออกมามันเหมือนผู้หญิงใจแตก ร่านสวาท เอาไม่เลือกหน้า... ”เพียะ...ด้วยความโกรธจนเหลืออด ฝ่ามือน้อยๆ ของหญิงสาวฟาดเข้าที่ใบหน้าของพ่อเลี้ยงก้องภพอย่างจัง จากนั้นก็ทำท่าว่าจะวิ่งหนีออกไปให้พ้นจากคนพาล“เดี๋ยว... คิดหรือว่าตบหน้าอาแล้วจะยอมให้หนีไปได้ง่ายๆ”เจ้าของห้องกัดกรามกรอดด้วยความโกรธ มือใหญ่กระชากแขนของใบบัวแล้วเหวี่ยงร่างน้อยๆ ลงไปนอนหงายบนเตียงอย่างน่าเวทนาในเวลาเดียวกันนั้น... บนแคร่ไม้ไผ่ ท่ามกลางแสงจันทร์หลังดงกล้วยน้ำว้า“เป็นของผมนะครับคุณนวล”มือข้างหนึ่งของธนนท์กำแก่นกายยาวใหญ่แล้วจดจ่อเข้ากับส่วนปลายของร่องเนื้ออูมแน่นอยู่ครู่สั้นๆ ก่อนจะดันพรวด“อ๊า... ”นวลพรรณผวาขึ้นกอดเขา ในเสี้ยวขณะที่ดุ้นเนื้อร้อนผ่าวของธนนท์จมหายเข้าไปกระชับชิดสนิทแน

หลุดติดอุ้งปากของเขาออกมา ขณะแก่นกายอลังการยังเต้นกระตุกอยู่ในตัวของนวลพรรณ“ผมรักคุณนวลครับ... ”เขากอดหล่อนเอาไว้แน่น ความใคร่กระหายในเนื้อตัวของกระดังงาลนไฟทำให้ธนนท์แสดงความปรารถนาออกมาอย่างดุดันนวลพรรณได้แต่พริ้มตา ด้วยตอนนั้นยังไม่คลายจากอาการเสียววาบที่ลามไหลลึกเข้าไปในอุ้งเชิงกรานบีบเกร็ง ความรู้สึกจุกเจ็บน้อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นอิ่มเอมอยู่ในพูเนื้ออูมแน่นแอ่นอ้ารับความรู้สึกถึงสวรรค์ที่แล่นลึกเข้ามาในช่องท้องแขม่วเกร็งจนไม่อยากให้ดุ้นเนื้อยาวใหญ่ของธนนท์ถอดถอนออกไปจากตัว “ผมรู้ว่าเร็วไป... แต่ผมก็มั่นใจเหลือเกินว่าจากนี้ไปคุณนวลคือผู้หญิงคนเดียวที่ ‘ใช่’ สำหรับผม”ธนนท์บอกขณะก้มลงจูบไซ้ซอกคอ ขบเม้มติ่งหูจนนวลพรรณขนลุกซู่ แอ่นทรวงอกให้ใบหน้าระคายเคราของหนุ่มรุ่นน้องคลุกเคล้าจูบไซ้อ้อยอิ่ง ขณะขาทั้งสองข้างของหล่อนยังเกี่ยวรัดเอวเขาเอาไว้แน่น ในท่าที่คร่อมหน้าเข้าหาลำตัวใหญ่โตของธนนท์ แก่นกายใหญ่ยาวยังคาคับอยู่ในร่องสวาทตอดรัด พอหล่อนขยับเบาๆ น้ำกามของเขาก็ปลิ้นเล็ดออกออกมาตามดุ้นเนื้อที่ถอนออกมา“ไปเถอะคุณนนท์... นวลกลัวใครมาเห็น”หล่อนกระซิบข้างหู ขณะยังซุกหน้าอ้อยอิ่งอยู่กับอกข

อันที่จริงเขารู้แล้วว่าเธอยังบริสุทธิ์ผุดผ่อง แต่ก็ไม่อาจหักห้ามความปรารถนาที่จะเชยชมสาวน้อยคนนี้ให้สมใจอยาก หลังจากเก็บซ่อนความรู้สึกนี้มานาน“อย่าดิ้นนะจ๊ะ... อาจะทำเบาๆ”เสียงปลุกปลอบที่ได้ยินทำให้ใบบัวนอนใจเต้นแรง มองดูร่างสูงใหญ่ของคุณอาที่กำลังขยับเข้ามาหาทั้งที่ใบบัวยอมรับว่ารู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้าง หากก็ยอมรับว่าลึกๆ ในใจของเธอกลับตื่นเต้นไปด้วยอารมณ์อยากรู้อยากลองที่ซ่อนเร้นอยู่ในใจกระทั่งพ่อเลี้ยงคุกเข่าลงนั่งตรงหน้า มือข้างหนึ่งของเขาประคองดุ้นเอ็นยาวใหญ่ค่อยๆ จดจ่อส่วนปลายแดงก่ำเข้ากับร่องเนื้อแฉะฉ่ำของเธอ“ฮื่อๆ... อย่าทำบัวนะคะคุณอา”หญิงสาวร้องสะอึกสะอื้นวิงวอน พ่อเลี้ยงเหลือบไปเห็นหยาดน้ำตากลมเกลี้ยงที่กำลังกลิ้งลงอาบนวลแก้มเรื่อแดงของใบบัวจู่ๆ เขาก็ชะงัก ทั้งๆ ที่จวนจะกดดุ้นเอ็นร้อนผ่าวเข้าไปในกลีบเนื้อคับแน่นตรงหน้าอยู่แล้วเชียวพ่อเลี้ยงถอนใจแรง“รีบไป... รีบออกไปให้พ้นจากห้องของอาเดี๋ยวนี้... ไปซะ... ก่อนที่อาจะขยี้เธอจนแหลกคาเตียง”พ่อเลี้ยงผละออกไปจากร่างเอิบอิ่มด้วยแววตาสุดแสนเสียดาย ใครไม่เป็นเขาก็คงจะไม่รู้หรอกว่ามันไม่ง่ายเลยสักนิดที่จะสะกดกลั้นความต้องการได

ยิ่งคิดน้ำตาของใบบัวก็ยิ่งรินไหล... ที่แท้พ่อเลี้ยงก้องภพก็ไม่ได้รัก... ไม่ได้ห่วงใยเธอเลยสักนิด สาเหตุที่เขาต้องอุปการะดูแลเธอกับแม่มาจนถึงทุกวันนี้ก็เพราะ ‘คำมั่นสัญญา’ ที่รับปากกับพี่ชายเอาไว้ก่อนตาย“ฮือๆ... อาก้องใจร้ายเหลือเกิน บัวเกลียดอาก้อง เกลียดๆ ๆ ๆ... ”อีกสัปดาห์ต่อมา“หมู่นี้มึงแวะมาที่นี่บ่อยนะโว้ยไอ้นนท์”พ่อเลี้ยงก้องภพแซวน้องชายด้วยน้ำเสียงสนิทสนม ทันทีที่เจอหน้ากันในตอนเย็นของวันหนึ่ง เพราะว่าระยะหลังๆ มานี้ธนนท์แวะมาที่ฟาร์มของเขาบ่อยจนน่าสงสัย และทุกครั้งที่มาธนนท์ก็ค้างคืน บางครั้งก็ค้างหลายคืน“น้องชายคิดถึงพี่ชายก็เลยแวะมาหาบ่อยๆ... ไม่ดีหรือเฮีย”ธนนท์ทำเสียงประจบประแจงพี่ชายต่างมารดา“มึงไม่ได้มาเพราะคิดถึงกู... อย่าคิดนะว่ากูไม่รู้ว่าทำไมมึงมาบ่อยๆ”“โห... เฮียรู้ทันทุกที”ธนนท์ทำหน้าเขินๆ“ไม่รู้ก็ไม่ใช่พี่มึงสิวะ”“ผมชอบคุณนวลเข้าแล้วสิเฮีย ชอบมากเสียด้วย”“นั่นปะไร... ไวไฟอย่างมึงกูเดาผิดซะที่ไหน แบบนี้แสดงว่าหลงลีลากระดังงาลนไฟเข้าแล้วสิมึง”“ก็ผมไวไฟติดเฮียนั่นแหละ... ต้นตระกูลหื่น”ธนนท์โบ้ยให้พี่ชาย“เฮ้ย... ถ้าต้นตระกูลก็คงต้องพ่อ แต่อันที่จริงคงเป็

“ถ้าไม่รอให้บัวทำงานก่อน... แล้วบัวจะเอาเงินที่ไหนมาใช้คืนคุณอาล่ะคะ”เสียงของหญิงสาวอ่อนลงไปอย่างเห็นได้ชัด เพราะหวังว่าเหตุผลของเธอจะได้รับความเห็นใจจากเขา แต่สิ่งที่พ่อเลี้ยงตอบกลับมาก็ทำให้เธอตกใจ“ก็ทดแทนด้วยวิธีอื่นสิ”“คุณอาหมายความว่ายังไงคะ”“ถ้าอยากรู้เดี๋ยวจะบอกให้”พูดจบพ่อเลี้ยงเจ้าอารมณ์ก็ช้อนร่างของสาวน้อยขึ้นอุ้มเอาไว้ในอ้อมแขน “ว้าย... คุณอาจะพาบัวไปไหนคะ” คนถูกอุ้มพยายามดิ้น แต่ไม่เป็นผล อึดใจสั้นๆ ต่อมาร่างน้อยๆ ของใบบัวก็ถูกโยนโครมลงบนเตียงนอนภายในห้องของนอนของพ่อเลี้ยงก้องภพ “คุณอาจะทำอะไร” ใบบัวรู้สึกหวาดกลัว แต่หัวใจก็เต้นแรงขึ้นมาอย่างประหลาดล้ำ ด้วยรู้ดีว่าพ่อเลี้ยงเอาจริง เหตุการณ์แบบวันนั้นกำลังจะเกิดขึ้นอีก แต่มันคงไม่จบลงอย่างวันนั้น “โอ๊ย... ” ใบบัวร้อง เมื่อร่างสูงใหญ่โถมเข้าหาร่างเล็กๆ ที่พยายามกระถดกายถอยหนีจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับผนังด้านหนึ่งของห้อง “มานี่... ดื้อนักใช่ไหม เถียงเก่งนักใช่ไหม” ขาข้างหนึ่งของใบบัวถูกคว้าแล้วกระชากออกมาที่กลางเตียง ก่อนที่ร่างกำยำจะโถมทับลงไป