Semua Bab บอสครับอย่าจับผม(ทำเมีย): Bab 51 - Bab 60

ผมไม่รู้หรอกครับว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น แต่ผมเชื่อว่าบอสคิดมาดีแล้ว หน้าที่ของผมคือแค่เชื่อใจ และทำตามที่บอสบอกคุณพิมารตีหนีกลับไปแล้วครับ ผมได้รู้จักชื่อจริงของเธอจากคำบอกเล่าของบอส และได้รู้จักชื่อผู้หญิงอีกหลายคนที่แม่ของบอสจับคู่ให้ แต่บอสยืนยันว่าไม่มีอะไรในกอไผ่ บอสเคลียร์ทุกคนหมดแล้ว เหลือก็แต่น้องเพลิน ถ้าไม่ทำแบบนี้คงไม่ยอมถอยง่าย ๆแต่ผมก็ไม่รู้หรอกครับ ว่าที่น้องเพลินนั่นถอยไป มันจะง่ายจริงหรือเปล่า เพราะทันทีที่เรากลับมาถึงคอนโด“ได้ข่าวว่าไปทำเรื่องไว้” ผู้ชายสามคนยืนรออยู่หน้าห้องชุดของบอส คนที่ดูเป็นผู้ใหญ่และน่าเกรงขามที่สุด เป็นคนพูดประโยคนั้นอีกคนที่น่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับบอส ทำท่าเอามือปาดคอ ส่งสายตามาประมาณว่า ‘มึงตายแน่’ส่วนอีกคน “น้องคินนนน มานี่มา พี่มีเรื่องจะคุยด้วย” ผู้ชายที่น่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับผม หรืออาจจะแก่กว่าไม่กี่ปี กอดคอผมไว้ แล้วลากเข้ามาในห้องที่อยู่ติดกับห้องของบอส ผมส่งสายตาขอความช่วยเหลือ แต่บอสพยักหน้าบอกว่า ไม่เป็นไร ผู้ชายคนนี้ไว้ใจได้ผมถูกลากเข้ามาในห้อง ห้องที่คล้ายกับห้องของบอส เพียงแต่ห้องนี้ตกแต่งด้วยสีฟ้าอ่อนตัดกับสีน้ำเงินเข

จนกระทั่ง…เมื่อหลายวันก่อน[“ผมมีเรื่องลูกค้าต่างประเทศ 2-3 ราย อยากขอคำปรึกษาพี่อินหน่อยครับ”]ผมคุยไปสักพัก ก็เริ่มรู้สึกว่าบีมไม่ได้มีปัญหาอะไรเลย[“ขนมจากร้านโปรดของเราตอนเด็ก ๆ พี่อินจำได้มั้ยครับ”]อยู่ ๆ ก็เอากาแฟกับขนมที่ผมชอบมาให้ ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้าผมสั่งให้อคินชงกาแฟมาให้ใช่! คิน ผมทิ้งน้องไว้กับเหนือเทพนานเกินไปแล้ว ผมรีบลุกขึ้นเดินออกไปที่ประตูทันที ก็พอดีกับเหนือเทพพาอคินเข้ามา“แฟนใครน้าน่ารักจังเลย” เหนือเทพกอดคออคินอย่างสนิทสนม พามาส่งถึงห้อง“เสือก!” ผมดึงน้องเข้ามากอด ก่อนที่จะ...“แยกย้ายได้แล้วไป ห้องใครห้องมัน” ผมเปิดประตูกว้าง ไล่สามเทพออกจากห้อง“เมียมากูเป็นหมาเลยนะมึง” ขั้นเทพกระแทกไหล่ผมก่อนจะเดินออกจากห้อง“ขอบคุณนะครับเฮียหนึ่ง” พี่ปานเทพพยักหน้าให้ พร้อมกับส่งยิ้มให้อคินน้องก็น่ารักมากครับ ยกมือไหว้ทั้งสามเฮีย“เป็นไงบ้าง โดนเจ้าสามแกล้งอะไรหรือเปล่า” น้องหน้าตาสดใสขึ้น สงสัยเหนือเทพคงจะปลอบใจจนหายกังวลแล้วละครับ“ไม่ครับ เฮียสามคุยสนุกดี เล่าเรื่องบอสตอนเด็กให้ผมฟังเยอะแยะเลยครับ”“อย่าไปเชื่อมันมากนะ ไอ้นี่มันชอบใส่ไข่ ว่าแต่เล่าอะไรบ้าง”น้องคงลืมเรื่

ผมมานั่งสงบสติอารมณ์อยู่ที่ล็อบบี้ของโรงแรม พอรู้สึกดีขึ้นก็ล้วงโทรศัพท์มือถือออกมา อยากจะโทรไปหาบอสแต่ก็กลัวว่าบอสจะเป็นห่วง เพราะผมส่งไลน์ GOOD NIGHT ไปแล้วเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนผมเลื่อนนิ้วไล่ดู Facebook ของพี่ ๆ ในแผนก ที่พากันลงรูปของกิจกรรมวันนี้ นั่งอ่านคอมเมนต์ไปเรื่อย มีรูปบอสหลายรูปเลยครับ ผมรีบกดเซฟรูปเดี่ยวของบอสไว้“ขอโทษครับ คุณอคินใช่มั้ยครับ” พนักงานของโรงแรมก้มศีรษะให้ผมอย่างนอบน้อม“ใช่ครับ”“มีคนฝากไว้ให้ครับ” ผมรับซองนั้นมา มันเป็นคีย์การ์ดห้องพักครับ อยู่ชั้นบนสุดของโรงแรมพนักงานคนนั้นพาผมขึ้นมาบนห้อง ผมก้าวเข้าไปยืนอยู่กลางห้องพักหรูที่ใหญ่กว่าห้องของผมสามเท่าบนเตียงนอนขนาดคิงไซซ์มีกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่งวางอยู่อินทัช นอนห้องนี้ปลอดภัยกว่า แล้วอย่าเปิดประตูให้ใครเข้ามาง่าย ๆ ล่ะหวงฝันดีนะครับมันไม่ใช่ลายมือบอสหรอกนะครับ แต่เหมือนมันถูกปริ้นออกมาจากข้อความในแอปพลิเคชันไลน์แต่ไม่ว่าจะยังไง มันก็ทำให้ผมยิ้มจนแก้มปริงือออออ บอสสสสสสผมกระโดดขึ้นเตียง ซุกตัวใต้ผ้าห่มผืนหนา ก่อนจะกดวิดีโอคอลหาเจ้าของข้อความ“หลับยังครับ”[ใครจะหลับลงล่ะ]“บอสรู้ได้ยังไงครับ”[ไม่ต

ผมหลงเสน่ห์ ‘สะปัน’ เข้าเต็มเปา หมู่บ้านเล็ก ๆ ท่ามกลางหุบเขา แม้จะต่างจากที่นักเขียนบรรยายไว้ในนิยายอยู่ไม่น้อย แต่…ความโรแมนติกผมให้สิบเต็ม โดยเฉพาะคนที่เดินอยู่ข้าง ๆ“หนาวมั้ย?” อุ่นมากครับ อบอุ่นไปถึงขั้วหัวใจ เราตื่นแต่เช้าเพื่อมาดูพระอาทิตย์ขึ้นโผล่พ้นยอดเขา เราเดินผ่านยอดหญ้าที่มีน้ำค้างเย็นระข้อเท้าจนเปียกชื้นบอสสอดนิ้วทั้งห้าเข้ามาในหว่างนิ้วมือของผม กระชับมันไว้อย่างนั้นตลอดทางที่เดินออกมาจากบ้านพักบอสให้ผมขี่หลัง ตอนที่เราต้องเดินข้ามลำธารที่มีโขดหินโผล่พ้นน้ำขึ้นมาเป็นระยะ เพราะน้ำมันเย็นมากกกก ราวกับเพิ่งออกมาจากตู้เย็น 2-8 oCแสงอาทิตย์ยามเช้ามันสวยงามมากครับ แต่น้อยกว่าความงามระหว่างทางที่ผมได้สัมผัสตลอดระยะทางที่เราเดินเท้ามา ผมได้เดินไม่ถึงครึ่ง ที่เหลือคืออยู่บนหลังบอส“ไม่หนักเหรอครับ” ในจังหวะที่ต้องเดินลุยทุ่งหญ้าเปียกชื้น ผมอยู่บนหลังของบอส กวาดวงแขนไว้เหนือบ่า ใบหน้าแนบหน้า“ไม่เลยสักนิด ให้เดินอีกสิบโลก็ยังไหว” คนตัวใหญ่โชว์เหนือ“จริงเหรอครับ?” ผมยิ้มแก้มแตก“ไม่จริงอะ”“บอสอะ”“กินน้อย ๆ ลงหน่อยนะ เนี่ย น้ำหนักขึ้นแน่ ๆ”“ก็เพราะใครล่ะครับ ทำอาหารอร่อย”“

ผมว่า 2-3 วันมานี้น้องม่อนมันดูแปลก ๆ ไปนะครับ ไม่กวนตีนเหมือนเมื่อก่อน และที่สำคัญมันไม่มีทีท่าหื่นกระหายอยากจะจีบผมอีกแล้ว มันคงรู้แล้วมั้งครับว่าไม่มีทางติด แต่ผมก็อดเป็นห่วงไม่ได้“ม่อน”“ครับ”“มึงเป็นไรอะ พักนี้ดูเงียบ ๆ”“ทำไม? เริ่มมีใจให้ผมแล้วดิ”“ถ้ามึงจะเลิกกวนตีน มึงจะน่ารักกว่านี้”“แต่พี่ก็ไม่รักผมอยู่ดี” ดูมันตัดพ้อสิครับ“เออ กูไม่อยากรู้ละ ช่างมึง” ผมเปลี่ยนใจแล้วครับ ถ้ามันยังกวนตีนผมได้ แสดงว่ามันไม่ได้เป็นอะไร“เดี๋ยว! พี่คิน”“ไร”“ช่วงนี้ ระวังตัวหน่อยก็ดีนะ” น้ำเสียงนั่นจริงจังจนผมต้องเลิกคิ้ว“ระวังอะไร?”“ก็ระวังจะตกหลุมรักผมไง กิ้ว ๆๆ”“สัส! มึงไปไกล ๆ กูเลยม่อน” คิดว่าจะมีสาระกว่านี้ มัลดีฟส์ ก็คือ มัลดีฟส์แหละครับ ตีนอยู่บนหน้ามันอยู่แล้วคืนนี้บอสเอาโน้ตบุ๊กขึ้นมาทำงานบนเตียงครับ คนตัวใหญ่เอนหลังพิงพนักหัวเตียง จ้องหน้าคอมพิมพ์อะไรต๊อกแต๊ก นาน ๆ ทีก็ยื่นมือมาลูบศีรษะของผมทีผมนอนเอกเขนกอยู่ข้าง ๆ อ่านนิยาย A little boy in the dark night ต่อ กำลังเข้มข้นเลยละครับ เค้าสองคนกำลังจะถูกเปิดโปง“หนังสืออะไร? เห็นอ่านมาหลายวันแล้ว” บอสปิดโน้ตบุ๊กแล้วครับ ผมไม่ทั