Semua Bab บอสครับอย่าจับผม(ทำเมีย): Bab 31 - Bab 40

“เค้าแพ้ยุงงงงงง”แต่ปลายฝันทำหน้าไม่เชื่อ พยายามจะดึงปกเสื้อผมลง “ไหน! ขอเค้าดูให้ชัด ๆ หน่อย” แล้วมันก็ดึงมือผมที่ปกป้องคอของตัวเองไว้“ไม่ เค้าหนาว แอร์เป่าตรงหน้าพอดี” แม้จะฟังไม่ขึ้นสักเท่าไร เพราะอากาศเมืองไทยมันไม่ได้เป็นแบบนั้น แถมผมยังใส่เสื้อสองชั้นอีกต่างหากแล้วน้าปาผู้น่ารัก พอได้ยินแว่ว ๆ ว่าผมหนาว ก็เลยหรี่แอร์ลงให้ “ยัยปลาย แกล้งอะไรพี่เค้าอีก เรานี่นะ” แล้วก็หันไปดุปลายฝัน“ก็พี่คินอะแม่ ดะ…” ผมรีบปิดปากปลายฝันไว้ ก่อนจะพูดอะไรออกมาแล้วเราสองคนก็ปล้ำกันอยู่เบาะหลัง น้าปากับน้าธนาได้แต่ส่ายหน้าระอา แต่ก็คงชินแล้วละ เพราะผมสองคนก็ชอบทะเลาะกันบ่อย ๆ“อื้อ อ่อยเอ๊าอ๊ะ (ปล่อยเค้านะ)” ผมตัวใหญ่กว่า ปลายฝันก็เลยสู้ผมไม่ได้“จะเอามั้ย ของขวัญวันเกิดอะ ถ้าพูดมาก อด!” ได้ผลครับ ปลายฝันหยุดดิ้นทันที“ไหนอะ?” แล้วก็แบมือทวงของขวัญทันทีเหมือนกัน“วันเกิดพรุ่งนี้ไม่ใช่เหรอ ค่อยเอาพรุ่งนี้”“มีจริงปะเนี่ย?” มันเลิกสนใจคอของผมแล้วครับ แต่กลับมาสนใจกระเป๋าเป้ของผมแทน คงคิดว่าผมซ่อนของขวัญไว้ในนั้น “ไหนเอามาดู” ปลายฝันพยายามจะแย่งกระเป๋าของผม“อย่า เดี๋ยวไม่เซอร์ไพรส์” ผมทำท่ามีลับลมค

“สวัสดีครับคุณอินทัช” พี่เดย์ก้มศีรษะให้บอสเล็กน้อย ก่อนจะหันมาทางผม “ไง คิน สบายดีนะ”“อ้าว รู้จักกันด้วยเหรอ?” คุณวิรัชเลิกคิ้วอย่างแปลกใจพี่เดย์กระตุกยิ้มมุมปาก จ้องหน้าผมไม่วางตา “รู้จักครับ รู้จักดีด้วย คินเป็น…” ผมแทบหยุดหายใจ กลืนน้ำลายอึกใหญ่ ขยับเข้าไปใกล้บอสอีกนิด “เป็นรุ่นน้องที่มหาวิทยาลัยน่ะครับ”ผมค่อย ๆ ระบายลมออกมา อยากจะขอบคุณ แต่ก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นแววตาของพี่เดย์ที่ประสานกับบอสอย่างไม่มีใครยอมใคร“อ้อ อย่างนั้นก็ดีเลยครับ ผมไม่ไหวพอดี แก่แล้วครับ สู้หนุ่ม ๆ ไม่ไหว ขอฝากเดย์ด้วยก็แล้วกันนะอคิน” คุณวิรัชผลักระเบิดเวลามาให้ผมถือไว้ซะงั้น เอาไงดีล่ะทีนี้ ผมได้แต่ยิ้มแห้ง ถ้าได้เล่นไปบ้างสักเซต คงพออ้างได้ว่าจะกลับแล้ว แต่นี่คุณวิรัชก็คงเห็นตั้งแต่ผมกับบอสเดินเข้าสนามมาแล้ว“ดีเลยครับ ผมกำลังอยากดวลกับคุณอินทัชพอดี เห็นคินบอกว่าคุณอินเด็ดมากกก” พี่เดย์ลากเสียงยาว พูดจาสองแง่สองง่ามอย่างกวนตีนสุด ๆ “อ้อ ผมหมายถึงตีแบดเก่งน่ะครับ”บอสปรายตามามองผมทันที ผมกะพริบตาปริบ ๆ เป็นเชิงว่า ‘ผมไม่เคยเล่าอะไรให้พี่เดย์ฟังนะครับ’“ครับ ผมเก่งทุกเรื่องอย่างที่คินบอกนั่นแหละครับ จะลอง

โบ๊ะ บ๊ะ โบ๊ะ บ๊ะ “ฮ่า ฮ่า ฮ่า”คอฟฟีเบรกบ่ายนี้แฮปปี้มากครับ ตบมุกกันโบ๊ะบ๊ะ ผมฮาจนน้ำตาเล็ด ที่เอ็นไอ (Nava Investment) เราทำงานกันแบบสบาย ๆ ครับ เป็นออฟฟิศแนวใหม่สมชื่อ นว นั่นแหละครับ เรามีคอฟฟีเบรกกันวันละสองรอบ รอบละ 15 นาที โดยจะเบรกตอนไหนเวลาไหนก็ได้ รักษาเวลากันเอาเอง ตอนแรกผมก็สงสัยนะครับว่าแล้วพนักงานจะไม่ถือโอกาสอู้กันเหรอ? แต่พออยู่ไปสักพักก็เริ่มเข้าใจมันเป็นเรื่องของวัฒนธรรมองค์กรอะครับ เมื่อทุกคนทำต่อ ๆ กันมาจนเป็นนิสัย จากรุ่นพี่สู่รุ่นน้อง จากเด็กเก่าอย่างป้าปราณี จนถึงเด็กใหม่อย่างผม หรือแม้กระทั่ง เด็กฝึกงานอย่างน้องม่อน มันก็เลยกลายเป็นวัฒนธรรมและอีกอย่าง ในเมื่อเจ้านายเชื่อใจ ว่าพนักงานทุกคนจะรักษากฎระเบียบ โดยที่ไม่มาจับผิดหรือถึงขั้นให้บันทึกเวลาเข้าออกห้องกาแฟ แบบนี้พนักงานก็ยิ่งเกรงใจแหละครับ ก็เลยไม่มีใครอยากจะแหกกฎ เพราะไม่อยากเป็นแกะดำบ่ายนี้ผมง่วงมาก เพราะเมื่อคืนจัดหนักไปหลายยก ก็บอสนั่นแหละครับ เป็นพวกขึ้นแล้วลงยาก สุดท้ายผมก็ไม่ได้ลองแค่น้อง Cherry หรอกนะครับ น้อง Strawberry กับ Passion Fruit ก็มา บ่ายนี้ผมก็เลยต้องพึ่งกาแฟแก้วที่สองนี่แหละครับตอน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก“ผมมีเรื่องลูกค้าต่างประเทศ 2-3 ราย อยากขอคำปรึกษาพี่อินหน่อยครับ”อ่า…พี่บีม! นี่ไงล่ะครับ คนที่กล้าผลักประตูเข้าไปในห้องบอสก่อนที่จะได้ยินเสียงอนุญาตจากคนด้านในผมจินตนาการไม่ออกเลยครับ ว่าถ้าพี่บีมมาเร็วกว่านี้สักสองนาที จะเกิดอะไรขึ้นผมเพิ่งหย่อนก้นเจ็บ ๆ ของผมลงบนเก้าอี้ได้ยังไม่ทันอุ่น พี่บีมก็เดินตรงรี่เข้ามา ส่งยิ้มให้ แล้วก็…ก๊อก ก๊อก ก๊อกเคาะประตูห้องทำงานของบอสสามที แล้วก็ผลักเข้าไปเลย ผมกับพี่วีวี่ได้แต่นั่งมองอ้าปากค้าง“ผมมีเรื่องลูกค้าต่างประเทศ 2-3 ราย อยากขอคำปรึกษาพี่อินหน่อยครับ”ผมได้ยินประโยคนั้นก่อนที่บานประตูจะปิดลง พี่บีมนี่คงเป็นลูกน้องคนสำคัญของบอสนะครับ ถึงได้ถือวิสาสะขนาดนั้น“คิน!”ผมกำลังนั่งคิดเพลิน ๆ พี่วีวี่ก็เข้ามาสะกิดแขน“ครับ?”“เป็นอะไร โดนบอสดุมาเหรอ?” พี่วีวี่ก็คือพี่วีวี่ครับ เสือก เอ๊ย! ไม่ใช่ ห่วงใยใส่ใจผมเหมือนเคย“ปะ เปล่าครับ” ผมรีบปฏิเสธ พยายามบังคับทั้งสีหน้าและแววตาให้เป็นปกติที่สุด“แล้ว…ทำไมถึงได้หน้าแดงขนาดนี้ล่ะ?” ไม่พูดเปล่า พี่วีวี่ยังยกสองมือขึ้นมากอบกุมใบหน้าผม“เอ่อ สงสัย อากาศ อากาศคงร้อนมั้งครับ” ผมว่าไปนั่

ปากจะคว่ำไปไหน? ผมโน้มใบหน้าเข้าหาปากคว่ำ ๆ นั้น กดเน้นแล้วดูดดึง ผมรู้สึกถึงก้อนบวมนูนเบื้องล่างที่ดุนดันขึ้นมาตรงกลางเป้า ผมก็เลยขยับเอวหมุนเป็นลอนคลื่น“อื้มม” เสียงของผมเองครับ ไม่ใช่เสียงของคนใต้ร่าง เพราะตอนนี้พี่เค้ากำลัง…สะกดกลั้นอารมณ์เต็มที่ แม้แต่เสียงครางก็ไม่ยอมปล่อยให้หลุดลอดออกมา ทั้งที่ร่างกายตอนนี้…หึ หึ“ว้า! ทำขนาดนี้ คนบางคนก็ยังไม่หายงอน งั้น…หยุดแค่นี้ดีกว่า” ผมขยับขาเตรียมจะพาตัวเองออกจากตักบอสแต่…“ก็ลองหยุดสิ” มีคนขู่ครับ แถมยังจับเอวผมกระแทกลงไปตรงเป้านูนของตัวเองอีก“หายงอนก่อนสิครับ” ผมต่อรอง“ใครงอน?”“อะ ไม่มีคนงอน งั้นก็ไม่จำเป็นต้องง้อ กลับไปนั่งที่แล้วนะ” ผมขยับอีกทีคราวนี้โดนจับกระแทกแรงกว่าเดิมอีก“อื้อ” ผมครางเสียงต่ำ เสียวไปทั้งลำ “ยอมรับมั้ยว่างอน” แล้วถามย้ำ“ไม่ได้งอน” คนหน้านิ่งเริ่มล้วงเริ่มลูบไปทั่วตัวผม “จ๊วบ” ดูดปากผมแรง ๆ แถมยังยิ้มร้าย…“แค่อยากกลับมาถึงรถเร็ว ๆ ต่างหาก!”“อื้อออออ” ผมโดนอีกแล้วครับ บอสอ่า เจ้าเล่ห์เป็นที่หนึ่งดีนะครับเนี่ย ที่เป็นหนังรอบดึก ในลานจอดรถชั้นนี้เหลือรถอยู่แค่ไม่กี่คัน แล้วก็จอดอยู่ห่างกันเป็นโยชน์ ก็เลยไ