Semua Bab บอสครับอย่าจับผม(ทำเมีย): Bab 41 - Bab 50

“คินกลับยังไง ให้พี่ไปส่งมั้ย” ตอนแรกว่าจะปฏิเสธ แต่พอผมเห็นสายตาน้องม่อน ผมก็เลย“จะไม่ลำบากพี่บีมเหรอครับ” ไปกับพี่บีมน่าจะปลอดภัยกว่า เพราะผมต้องเดินทางสวนทางกับทุกคน และสาบานได้เลย ว่าน้องม่อนมันต้องตามผมไปขึ้น BTS แน่ แม้ว่าจะกลับคนละทาง“ทางผ่านพี่อยู่แล้ว” พี่บีมใจดีจังครับ ว่าแต่…“พี่บีมรู้ด้วยเหรอครับ ว่าผมพักที่ไหน?” น่าสงสัยนะครับ เพราะผมไม่เคยบอกใคร ยกเว้นพี่วีวี่“รู้สิ ก็คอนโดเดียวกับพี่อินไง”หืมมม บอสบอกพี่บีมเหรอครับ? ผมไม่ได้ถามออกไปหรอกครับ ได้แต่เก็บความสงสัยไว้ หรือเพราะบอสสนิทกับพี่บีมถึงได้บอกเรื่องนี้ แล้วบอกถึงขั้นไหนล่ะ?“ไปกันเถอะ ก่อนที่เจ้าม่อนมันจะรู้ตัว” นั่นเป็นเหตุผลที่ยอดเยี่ยมสมควรให้ผมรีบก้าวขาตามพี่บีมไปเลยครับ หลังจากลาทุกคนน้องม่อนไม่ได้ร้องตาม ซึ่งน่าอัศจรรย์ใจมากครับ สงสัยคงเกรงใจพี่บีม แต่ก็ดีครับ ผมรอดตัวไปอีกวันผมกับพี่บีมนั่งคุยกันในคอฟฟีช็อปใต้คอนโดครับ ผมขอเลี้ยงขนมขอบคุณพี่บีม ที่เลี้ยงข้าวพวกเรา หมดไปหลายตังค์ ถึงแม้จะรู้ว่าพี่บีมรวยอยู่แล้วจากพื้นฐานครอบครัวก็ตาม แต่ผมก็ซาบซึ้งใจที่พี่บีมอุตส่าห์มาส่งผม“ขอบคุณนะครับ”“ขอบคุณอะไรมาก

“พี่คินนนน” มันมาอีกแล้วครับ ไอ้น้องม่อน มัลดีฟส์ คนห่าอะไรชื่อเล่นม่อน ชื่อจริงมัลดีฟส์ ผมเพิ่งรู้ตอนมันมาฝึกงานที่แผนกนี่แหละครับ มัลดีฟส์ เค้าเอาไว้ตั้งเป็นชื่อเล่นปะครับ“ชื่อเกาะไงพี่” กูรู้แล้ว พ่องมึงเป็นเจ้าของเกาะไง้ ทำไมตั้งชื่อลูกแบบนี้“นามสกุล นฤบดินทร์ อยากใช้มั้ย” นามสกุลมันเพราะดีครับ แต่ผมมีนามสกุลที่อยากใช้แล้ว“ไปเล่นตรงโน้นไป” ผมไล่ ไล่ทั้งวันแหละครับ แต่มันหน้าด้านมาก ไม่ยอมไป“อยากอยู่ใกล้ ๆ อ่า” แล้วก็อ้อนตัวพ่อเลยละครับ ชอบเอาหัวมาซุกไหล่ผมด้วย ระวังไว้เหอะมึง ระวังหัวจะหลุดจากบ่า“คิน ขอกาแฟแก้ว” จากเจ้าของเสียงนี้แหละครับ“ครับบอส” ผมตอบรับผ่านอินเตอร์คอม“ผมเอาไปให้ให้มั้ยครับ” อยากตายเหรอไง? กล้าเสนอหน้าขนาดนั้น“ไม่ต้อง พี่จัดการเอง ไปช่วยป้าปราณีไป อย่ามาวุ่นวายแถวนี้”“ป้าให้พิมพ์รายงาน เสร็จแล้ว”“ก็ไปถามป้า ว่ามีอะไรให้ทำอีกมั้ย”“ไม่มีแล้วครับ ป้าบอกให้มาช่วยพี่คิน”“ถ้างั้นก็ช่วยนั่งอยู่เฉย ๆ อย่ากวน” ผมลุกเดินเข้ามาในห้องกาแฟ เพื่อเตรียมให้บอส แต่น้องม่อนก็ยังเดินตามเป็นเงา“ผมช่วย” แล้วก็แย่งแก้วไปจากผม“ไม่ต้อง” ผมยื้อไว้ แต่ไม่ทันระวัง น้ำร้อนก็เ

กว่าจะผ่านสัปดาห์อันแสนน่าเบื่อไปได้ ผมก็แทบบ้าเลยครับ ไม่ใช่ว่างานหนักแต่ผมปวดประสาทกับน้องม่อนมากกว่า ตื๊อจริงจังอะไรเบอร์นั้นก็ไม่รู้ ผมยังเสียว ๆ อยู่ ว่ามันจะรอดถึงสิ้นเดือนมั้ย จะฝึกงานจบหรือเปล่าดีนะครับที่บอสเข้าใจ และเชื่อว่าผมไม่ได้คิดอะไร ไม่อย่างนั้นละก็ ไอ้มัลดีฟส์เอ๊ย มึงตายห่าแน่วันนี้วันศุกร์แล้วครับ ผมดีใจที่จะได้หยุดพักผ่อน แต่ก็แอบเสียดายที่ไม่ได้ใช้เวลาวันหยุดอย่างเต็มที่กับบอส แต่ก็นั่นแหละครับ ครอบครัวต้องมาก่อน ผมเข้าใจเมื่อเสาร์ที่แล้วบอสก็ไม่ได้ค้างที่บ้านเพราะกลับมาจัดการกับผม พรุ่งนี้บอสบอกว่าคงเบี้ยวพ่อกับแม่ไม่ได้แล้วปกติบอสจะนอนที่บ้านคืนวันศุกร์กับคืนวันเสาร์ แต่ตั้งแต่เอาผมมาอยู่ที่นี่ บอสก็นอนแค่คืนวันเสาร์คืนเดียว บอสบอกว่าถ้ายังเบี้ยวอีกมีหวังโดนตีหัว ผมก็เห็นบอสยอมแค่พ่อกับแม่เท่านั้นแหละครับ ไม่เคยเห็นยอมใครสักที แต่ก็น่ารักดีครับผมอาบน้ำแต่งตัวที่ห้องตัวเองก่อนจะตั้งใจขึ้นไปชั้นสิบเก้า แต่อยู่ ๆ แขกไม่ได้รับเชิญก็โผล่มายืนอยู่หน้าห้อง“เมฆ! มาได้ไงเนี่ย”“คินนนน ฮือออออ มึงงงง” หน้าตามันเชี่ยมากครับ เหมือนร้องไห้มาทั้งวัน“เป็นไรเนี่ย”“กูโดน

ผมเด้งลงจากเตียงทันทีหลังจากที่เห็นข้อความจากไอ้เมฆก้อนเมฆ แม่กับปลายมาหาที่ห้อง กลับมาด่วน!!!ก้อนเมฆ หาซื้อโจ๊กมาด้วย กูบอกแม่ว่ามึงออกไปซื้อโจ๊ก ผมหยิบเสื้อผ้าของตัวเองที่ทิ้งไว้ในตู้บอสสองสามชุดเผื่อฉุกเฉิน สวมเสร็จก็รีบวิ่งออกมาจากห้องนอนตอนนี้เกือบสิบโมง บอสน่าจะกลับบ้านไปแล้ว บนโต๊ะอาหารมีกระดาษโน้ตวางอยู่อย่างเคย แต่เพิ่มเติมคือบัตรเครดิตอีกหนึ่งใบเช้านี้มีโจ๊กหมูนุ่ม อยู่ในตู้เย็น มีเผื่อเพื่อนด้วยนะเอาออกมาเวฟ กดเบอร์ 33 นาที นะครับวันนี้อนุญาตให้ออกไปเที่ยวกับเพื่อนได้ ใช้บัตรเครดิตใบนี้ได้เลย วงเงิน 50,000 แต่อย่ากลับดึกนะและที่สำคัญห้ามเมา!รักนะครับอินทัชถือว่าทำบุญมาดีมากครับ ผมรีบเปิดตู้เย็น หยิบกล่องโจ๊กออกมา โยนใส่ไมโครเวฟ กดเลข ตามที่บอสบอก ไม่นาน โจ๊กร้อน ๆ ก็อยู่ในมือผมผมใช้เวลาทั้งหมดหลังจากที่อ่านไลน์ไม่ถึง 10 นาที ก็มายืนอยู่หน้าห้องของตัวเองแต่ผมก็ไม่ลืมที่จะถ่ายรูปโจ๊กหมูนุ่มที่บอสอุตส่าห์ตั้งใจทำไว้ให้ แถมยังมีเผื่อให้ไอ้เมฆด้วย[Send Picture] Akinnขอบคุณนะครับ Akinn“อ้าว! แม่ จะมาทำไมไม่บอกคินก่อนล่ะครับ” ผมทักทายคุณนายรักษ์นาราอย่างเนียน ๆ

“พรุ่งนี้ อินมีนัดกินข้าวกับหนูเพลิน อย่าลืมล่ะลูก” คุณสกุลศรี เอ่ยเตือนลูกชายขณะนั่งรับประทานอาหารค่ำในคฤหาสน์นวณรงค์กุลอินทัชพยักหน้ารับคำสั่งมารดาใบหน้าเรียบเฉย นี่เป็นครั้งที่เท่าไรแล้วนะ เขาไม่เคยนับ ที่มารดาจัดแจงหาผู้หญิงมาให้ ‘ดูตัว’ยังดีที่มารดายังทำตามที่เขาขอร้อง คือการดูตัวที่แม่จัดแจงให้ เขาขอให้เป็นการนัดทานข้าวกับสาวผู้นั้นตามลำพัง อย่าให้ถึงขั้น มีผู้หลักผู้ใหญ่อยู่เป็นสักขีพยานด้วย เพราะอะไรน่ะหรือ เพราะเขาจะได้อธิบาย หรือจะใช้คำว่าปฏิเสธอย่างนุ่มนวลกับสาว ๆ พวกนั้นซึ่งที่ผ่านมาส่วนใหญ่ก็เข้าใจ และเป็นเพื่อนเป็นพี่น้องกันต่อไปได้ทุกคนยกเว้นคนนี้ ‘พิมารตี’ หรือน้องเพลินที่มารดาพูดถึง ดูท่าจะไม่ยอมรามือง่าย ๆ แถมยังทำเป็นหูทวนลม ทั้ง ๆ ที่เขาได้เคยอธิบายแล้วว่า เขาไม่ได้ชอบเธอแต่พิมารตีกลับบอกผู้ใหญ่ทั้งสองบ้านว่า เราทั้งคู่กำลังดูใจกันอยู่ และนี่ก็เป็นเหตุผล ที่มารดาสั่งให้เขาไปรับเธอไปทานข้าวในวันพรุ่งนี้“คนเราคบหาดูใจกัน ก็ต้องใช้เวลาด้วยกันบ้าง พาน้องไปเปิดหูเปิดตาบ้างนะ” มารดาเทศนา เพราะหลังจากวันนั้น อินทัชก็เฉยชา ไม่ไยดีพิมารตีอีกเลย“ผมบอกแม่แล้วไงครับ ว่า