บอสครับอย่าจับผม(ทำเมีย)

อคินผมชื่ออคินครับ ทำงานที่นี่มาเกือบปีแล้ว ตอนเรียนจบปริญญาตรีใหม่ ๆ ผมเดินหางานอยู่ตั้งหลายเดือนแน่ะกว่าจะได้งานนี้มา ผมจบบริหารธุรกิจ แต่ที่บ้านไม่ได้มีธุรกิจให้บริหาร ก็เลยต้องมาเดินเตะฝุ่นหางานทำ แต่ไม่มีที่ไหนรับเลยครับ เพราะผมจบมาเกรดไม่ค่อยดีค่อนไปทางเลวมีอยู่วันหนึ่ง ผมเริ่มจนตรอกเพราะท้าทายแม่เอาไว้ ว่าผมหาเงินเลี้ยงตัวเองได้ แต่ตอนนั้นเงินเก็บผมเหลืออยู่ไม่กี่บาท ต่อให้ได้งานในวันนั้น ก็อยู่ไม่ถึงเงินเดือนออกแน่ ๆ แต่ผมก็ไม่ยอมแพ้แม่หรอกครับ ผมก็เลยตัดสินใจกระโดดขวางหน้ารถเบนซ์คันหนึ่งผมเลือกรุ่น E-Class ครับ จะว่าเลือกก็ไม่ถูกนัก แต่มันผ่านมาพอดี รุ่นนี้ราคาน่าจะสัก 4-5 ล้าน ผมกะจะเรียกค่าทำขวัญสัก 4-5 หมื่นแค่นั้นแหละครับผมกระโดดขวางหน้าม้วนตัวเก็บแขนขาตามตำราที่เรียนมาตอนมอปลายอะครับ กลิ้งหลุน ๆ ไปสองสามรอบได้มั้ง คนขับก็ตีนไวใช้ได้ครับ ผมไม่ได้เจ็บมากแต่หลังจากวันนั้น นอกจากผมจะไม่ได้ค่าทำขวัญแล้ว ยังต้องจ่ายค่าเสียหายที่ทำให้เบนซ์คันนั้นเป็นรอยด้วยครับทำไมน่ะเหรอ ตอนนั้นผมคงเบลอ ลืมคิดไปว่าอยู่ในยุค 5G หรือไม่ผมก็คงโดนผีผลักรถคันนั้นมีกล้อง รถจากฝั่งตรงข้ามก็มีก

หัวนมชมพูป่าววะ? ผมไม่แน่ใจ แต่ที่แน่ ๆ แม่ง! เท่ฉิบหาย!ครับ แล้วผมก็จ้องไอ้สิ่งที่คิดว่าเป็นหัวนมบอสอยู่พักใหญ่ จนบอสดื่มน้ำไปได้ครึ่งขวด แกก็หันมาจ้องหน้าผม“มองอะไร?” เห็นด้วยเหรอวะ ผมได้แต่อุทานในใจ“เอ่อ ปะ เปล่าครับ ต่อได้ยังครับ” ผมก็เลยแก้ตัวถามบอสไปครับ ทั้ง ๆ ที่เอาจริง ๆ คือผมยังไม่หายเหนื่อยเท่าไร“ไหวเหรอเราน่ะ?”“โธ่ ไหวสิครับ ไม่ได้รู้สึกอะไรเล้ย” ผมยังปากดีครับ“ขอพักอีกห้านาทีแล้วกัน กินน้ำเข้าไปตั้งเยอะ ขืนลงไปวิ่งตอนนี้ จุกตายกันพอดี” ผมนี่ดีใจมากเลยครับที่บอสพูดแบบนั้น เพราะผมก็ยังไม่หายเหนื่อยเหมือนกันแล้วบอสก็เอาก้นสอบ ๆ มาหย่อนลงตรงข้าง ๆ ผมครับ เอาจริง ๆ ม้านั่งมันยาวเหมือนกันนะ นั่งห่างกว่านั้นก็ได้ปะบอส แต่แกนั่งซะติดผมเลย ผมจึงขยับไปทางขวาอีกนิดหนึ่งครับ ขยับให้ห่างจากบอส“ไปไหนล่ะ” ผมยังไม่ทันจะวางก้นลงเลยครับ บอสก็ถามปั๊บเลย“ผมกลัวบอสนั่งไม่ถนัดอะครับ”“อืม” แกทำเสียงครางในลำคอ“ยังอยู่หอเหรอ?” แกคงอยากจะชวนคุยมั้งครับ“ครับ อยู่มาตั้งแต่เรียนมหา’ลัย”“ทำไมไม่ย้ายมาอยู่ใกล้ ๆ ที่ทำงานล่ะ”โอ้โห! ดูแกถามผมสิครับ ออฟฟิศของบอสอยู่สีลม แกให้เงินเดือนผมสองหม

ผมไม่เคยมองใครเลยจริง ๆ นะครับ จนกระทั่ง…มาเจอบอสของผม“จะออกกี่โมงล่ะ?” ตอนนั้นคือเวลาสี่โมงสี่สิบห้าครับ ตอนที่บอสถามผมด้วยคำถามนั้น คำถามที่ทำให้ผมต้องเลิกคิ้ว“ออกไปไหนครับ?” ก็มันงงนี่ครับ เท่าที่จำได้ วันนี้บอสไม่ได้ใช้ให้ผมไปไหน เมื่อวานผมซื้อของที่บอสต้องการเข้าไปเก็บไว้ในคอนโดให้เรียบร้อยแล้ว เช็กของในตู้เย็นก็ไม่มีอะไรขาด แล้ววันนี้ผมต้องออกไปไหนเหรอ?“ก็จะกลับบ้านไม่ใช่เหรอไง?” อ๋อ…เข้าใจแล้วครับ ผมจำได้แล้วว่าบอกบอสไว้ว่าจะกลับบ้านแม่วันนี้ครับ เออ…บอสของผมก็เสือก เอ๊ย!..ใส่ใจลูกน้องดีจังเลยครับ“อ๋อ ครับ ก็กลับปกติแหละครับว่าจะออกสักห้าโมงนิด ๆ ผมเตรียมของมาเรียบร้อยแล้วครับ เลยกลับบ้านได้เลย ไม่ต้องกลับไปที่หอก่อน ไม่ต้องรีบก็ได้ครับ” ผมอธิบายอีกแล้วครับ เผื่อว่าบอสจะสงสัยอะไรอีก ตอบให้ครอบคลุมเข้าไว้ครับ“อืม สักห้าโมงสิบห้าก็แล้วกัน”“ครับบอส” ปากผมตอบรับคำสั่งของบอส แต่สมองน้อย ๆ ของผมก็กำลังคิด ว่าทำไมต้องห้าโมงสิบห้าวะ? หรือว่าบอสจะใช้อะไรผมอีก งงครับ แต่ก็เก็บความสงสัยไว้ผมนั่งเคลียร์งานต่ออีกสักพัก ซึ่งงานผมก็ไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลยครับ พิมพ์รายงานการประชุมเม

เกือบสองทุ่มแล้วครับ ตอนที่เบนซ์ E-Class ของบอสมาจอดอยู่หน้าบ้านผม มาครับมา มาจะกล่าวบทไป ว่าด้วยโครงสร้างออร์แกไนซ์ของครอบครัวผมบ้านสวนครึ่งปูนครึ่งไม้ปลูกเรียงกันสามหลังที่ตั้งอยู่ในสวนมะพร้าวน้ำหอมนี้เป็นบ้านของสามศรีพี่น้องตระกูล ศรีจินดา อันประกอบไปด้วย…หลังสีน้ำตาลไหม้ซ้ายมือสุดนั่นเป็นบ้านของป้าปุณณิตาครับ ป้าปุณเป็นพี่สาวคนโตของแม่ผมเอง แกเป็นสาวโสด ไม่ได้แต่งงาน ถือพรหมจรรย์เป็นที่ตั้ง ตั้งหน้าตั้งตาทำสวนอย่างเดียว แล้วก็ช่วยเลี้ยงหลาน ๆ เท่านั้นครับส่วนหลังสีขาวทางด้านขวาสุดเป็นบ้านของน้าปาริชาติ น้องสาวของแม่ผม น้าปามีสามีชื่อธนากร มีลูกสาวหนึ่งคนชื่อปลายฝัน น้าปากับน้าธนาทำงานอยู่ในกรุงเทพครับ จะกลับมาที่นี่ทุกวันเสาร์อาทิตย์ ส่วนเจ้าปลาย ตอนนี้เรียนอยู่มหาวิทยาลัยปีสอง ก็มหาวิทยาลัยเดียวกับผมนั่นแหละครับ แต่ไอ้ปลายมันเรียนเก่ง มันเป็นนักศึกษาคณะแพทย์ แล้วก็เป็นสาววายด้วย อันหลังนี่ไม่เกี่ยวกับความเก่ง มันคงเป็นไปตามกระแสของสาว ๆ สมัยนี้มั้งครับ และที่สำคัญมันชอบจับคู่ให้ผมกับคนนั้นคนนี้ โดยเฉพาะไอ้เมฆเพื่อนสนิทของผมเอง แต่ผมกินมันไม่ลงหรอกครับ ไอ้เมฆมันก็คงคิดเหมือนผมเห

“ค้างที่นี่เถอะนะ อย่าขับรถกลับดึก ๆ ดื่น ๆ เลยลูกบอส” สี่ทุ่มแล้วครับ ตอนที่บอสขอตัวกลับหลังจากกินข้าวเสร็จ และตามด้วยลูกตาลลอยแก้ว บอสนั่งคุยกับแม่และป้าปุณอยู่พักใหญ่ตอนที่ผมเอากระเป๋าไปเก็บบนห้อง วันนี้บอสพูดเยอะที่สุดตั้งแต่ที่ผมรู้จักกับบอสมาเลยละครับ สงสัยอาหารบ้านผมคงผิดสำแลง บอสถึงได้อัธยาศัยดีอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“ผมเกรงใจน่ะครับ ข้าวก็กินที่นี่ ยังจะนอนค้างที่นี่ให้ต้องลำบากกันอีก” บอสปฏิเสธด้วยท่าทีเกรงใจสุด ๆ“ลำบากอะไรที่ไหนกันล่ะ ก็นอนห้องเดียวกับคินนั่นแหละ แม่ไม่ได้ลำบากจัดเตรียมอะไรเพิ่มเลยลูกบอส” เอ่อ…เดี๋ยวนะแม่! บ้านเรามีตั้งสามห้องนะ มันควรเหลือว่างอีกห้องให้บอสนอนปะครับ แม่คงเห็นแววตาสงสัยของผมอะครับ แกก็เลยรีบอธิบายให้ผมฟัง“คือ อีกห้องแม่เอาหนังสือเข้าไปเก็บไว้ มันมีแต่ฝุ่น ยังไม่ได้ทำความสะอาดน่ะ คินให้บอสนอนห้องเดียวกับคินก็แล้วกันนะ เตียงคินใหญ่ตั้งหกฟุต คินตัวเล็กนิดเดียว แบ่งให้บอสนอนด้วยนะลูก อย่าให้บอสขับรถกลับกรุงเทพดึก ๆ แบบนี้เลย แม่เป็นห่วง” ผมอดคิดไม่ได้ครับ ว่าแม่มีปมเรื่องการขับรถตอนกลางดึกเพราะเรื่องอุบัติเหตุของพ่อ ผมไม่อยากไปสะกิดแผลแม่อีก