All Chapters of บอสครับอย่าจับผม(ทำเมีย): Chapter 81 - Chapter 90

คุณแม่แตะไหล่ผม แล้วเล่าต่อ“แต่รู้อะไรมั้ย วันนี้อินทำสำเร็จแล้วนะ แม่ก็ไม่รู้หรอกว่าเค้าทำได้ยังไง แต่รู้อะไรมั้ยลูก ต่อให้อินทำไม่สำเร็จ พ่อกับแม่ก็…”“ผมเข้าใจครับ เป้าหมายของคุณแม่ ไม่ใช่การขยายธุรกิจไปสิงคโปร์หรอกใช่มั้ยครับ แต่คุณแม่แค่ต้องการซื้อเวลาให้บอสได้ทบทวนความรู้สึกของตัวเอง”คุณแม่ยิ้มให้ผม เป็นรอยยิ้มเอ็นดู เหมือนรอยยิ้มของบอส นอกจากดวงตาแล้ว บอสก็ได้รอยยิ้มแบบนี้มาจากแม่ด้วยครับ“ใช่ เพราะแม่เชื่อว่าเวลาจะทำให้ทุกอย่างชัดเจน”“คุณแม่ครับ ผมรู้นะครับ ว่าผมรักบอสได้ไม่เท่าที่คุณแม่รัก ผมให้บอสได้ไม่เท่าที่คุณแม่ให้ แต่…มันคือทั้งหมดของผมแล้ว และบอสก็รักคุณแม่มาก บอสไม่มีวันที่จะ…”“แม่รู้”“แล้วทำไม?”“ก็อยากจะแกล้งมันเฉย ๆ น่ะ หมั่นไส้ มันไม่ค่อยกลับไปนอนบ้านกับพ่อกับแม่ หลงแต่เมีย เราก็เหมือนกันนะ หลังแต่งงานแล้วก็ย้ายไปอยู่ที่บ้าน ขายทิ้งไปเลยคอนโดน่ะ จะได้ไม่ต้องไป ๆ มา ๆ”“อะ อะไรนะครับ แต่งงาน?”“อื้ม ใช่ไง เป็นแฟนกัน อีกหน่อยก็ต้องแต่งงานไง”“มะ ไม่ต้องก็ได้มั้งครับ คือ ผม”“เอาน่า เรื่องนั้นเอาไว้ค่อยว่ากัน แต่ตอนนี้ คินต้องช่วยแม่ก่อนนะ”“ช่วยอะไรครับ?”“ช่วย

ปลายฝัน “หึ” ส่ายหน้าดิ๊กเลยครับแม่ผม “คิน คิน ทางนี้ลูก”ผมก็เลยต้องเงยหน้าขึ้นมองแม่ แม่ชี้นิ้วไปที่ข้างแก้มของตัวเอง เป็นเชิงว่า “ของแม่เอ้ง”ผม “หืมมมม นั่นหนังสือแม่เหรอครับ?”แม่พยักหน้ารับอย่างภาคภูมิใจผม “แม่!!! แม่เขียนนิยายวายเหรอครับ?”แม่ไม่ตอบครับ ได้แต่ยิ้มกริ่ม แต่คนที่ตอบก็คือแม่บอส “ใช่ ใช่ แม่ก็อ่านจบแล้วนะ สนุกมาก เนอะอินเนอะ”ฮะ? บอสก็อ่านเหรอครับ? ตอนไหน? ก็อยู่ด้วยกันตลอดอะรอบตัวผมนี่มันอะไรกันครับ น่ากลัวสัส!ระหว่างที่ความรู้สึกของผมกำลังตีกันวุ่นวายไปหมด ทั้งเขินบอส ทั้งอึ้งแม่ แต่แล้วก็มีเสียงหนึ่งครับ ที่ดึงความรู้สึกอีกด้านของผมออกมา“แล้วยังงี้ลื้อก็ไม่มีลูกหลานสืบสกุลสิวะธนัต”เจ้าสัวธานินครับ คุณลุงของบอสตั้งประเด็นขึ้นมากลางวง ซึ่งมันก็เป็นเรื่องที่ผม…เคยกังวลอยู่เหมือนกันผมเห็นคุณพ่อของบอสหลุบเปลือกตาลง แล้วก็เอ่ยอย่างปลง ๆ“ก็ไม่เป็นไรนี่ครับ เดี๋ยวเราก็ตายจากโลกนี้ไปแล้ว จะมีหรือไม่มี เราก็ไม่ได้อยู่รับรู้อยู่ดีนั่นแหละครับ“เฟิงเลอ! อุตส่าห์สั่งสมชื่อเสียงสกุลมา ต้องมาจบลงอย่างนี้เนี่ยนะ อั๊วรับไม่ได้อะ อาหนึ่ง อาสอง อาสาม พวกลื้อต้องมีหลานให้อ

ว่ากันด้วยในส่วนของคนรอบตัวของผมนอกเอ็นไอกันต่อครับ เริ่มที่ไอ้เมฆมันมีเด็กใหม่แล้วครับ สาว size s เหมือนเดิมตามสเปกมันนั่นแหละครับ คนนี้สงสัยจะจริงจัง แต่ผมก็เห็นมันจริงจังกับทุกคนนะครับ แต่ไม่รู้เป็นอะไร มันมักจะเป็นฝ่ายถูกทิ้งทุกที หน้าที่เพื่อนที่ดีอย่างผม ก็ดูแลมันไปครับ เวลาที่มันอกหักทีไรก็ขอมานอนด้วยทุกที แล้วผมก็ทิ้งมันนอนคนเดียวที่ห้องชั้นห้าทุกทีเหมือนกันครับ ฮ่า ฮ่า ฮ่า แต่มันน่าจะชินแล้วละครับ ‘เห็นผัวดีกว่าเพื่อน’ และมันก็ด่าผมทุกครั้ง ‘เออ!’ ซึ่งมันก็จริงครับ ผมยอมรับ!ส่วนปลายฝัน น้องสาวสุดที่รักของผม โดนเฮียสามตามจีบเช้าเย็นเลยครับ วันดีคืนดีมันก็โทรมาฟ้องผม[ตัวช่วยเอาญาติแฟนตัวไปเก็บที น่ามคาน!]“รำคาญให้จริงเหอะ เฮียสามน่ารักนะตัว”[น่ามคาน! น่ามคาน! น่ามคาน!]แล้วมันก็วางหูใส่ สักวันก็ใจอ่อน ผมว่า…แม่ ป้าปุณ น้าปา น้าธนา ทุกคนดำเนินชีวิตปกติครับ สำหรับแม่ผม คุณนายรักษ์นารา ก็หันมาเขียนนิยายวายเต็มตัว ภายใต้นามปากกา ‘A little boy in the dark night’ น่าจะเป็นนามปากกาที่ยาวที่สุดเท่าที่ผมเคยรู้จักมาเลยครับและรายได้จากการขายเรื่อง A little boy in the dark night ครึ

มัลดีฟส์เงียบหายไปนานจนพีรพัสแปลกใจ ถ้าได้ห้องพักแล้วก็น่าจะมาวอแวเขาบ้าง อ่อยขนาดนี้แล้ว อุตส่าห์พาเดินมาจนถึงหน้าห้อง ก็รู้แล้วนี่ว่าเขาพักห้องไหนหลังจากอาบน้ำเรียบร้อยแล้ว พีรพัสก็ทำทีเป็นเดินลงมาที่ล็อบบี้ เห็นมัลดีฟส์กำลังยืนเถียงอะไรบางอย่างกับพนักงานต้อนรับ เขายืนมองอยู่ห่าง ๆ พอมัลดีฟส์หันมาเห็น ก็เดินหน้าเซ็งเข้ามาหา“มีปัญหาอะไร ไม่มีห้องว่างเหรอ?”“…” มัลดีฟส์ส่ายหน้าอย่างเซ็ง ๆ“ไปดูโรงแรมอื่นแล้วกัน”“หิมะกำลังตกเนี่ยนะ ใจร้ายฉิบหาย” มัลดีฟส์ตัดพ้อ ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้รับรอง ทำท่าจะปักหลักอยู่ตรงนั้น หากว่าไม่มีห้องว่างให้นอนจริง ๆพีรพัสเริ่มใจอ่อน ถ้ามัลดีฟส์นั่งอยู่ตรงนี้ทั้งคืนคงหนาวตายแน่“เออ ๆๆๆ กูให้นอนด้วยก็ได้”ได้ยินอย่างนั้นมัลดีฟส์ก็รีบดีดตัวขึ้นมาจากเก้าอี้ ยิ้มแฉ่ง ก่อนจะเดินนำไปที่ลิฟต์พอเข้ามายืนอยู่ในลิฟต์ มัลดีฟส์ก็ยิ้มกริ่ม จนคนข้าง ๆ หมั่นไส้“เป็นส้นตีนไร ยิ้มอยู่ได้”“ก็มีความสุขอะ” ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ “อาบน้ำแล้วเหรอตัวหอมเชียว”“ใครเค้าจะเหม็นเหมือนมึง”“โห ก็ผมเดินทางมาตั้งไกลเกือบครึ่งโลก แถมยังถูกแกล้งให้ไปเบอร์ลินก่อนอีก”“โง่เอง” พีรพัสส่งเสีย

ภาพถ่ายหลายใบกระจัดกระจายเต็มพื้นห้อง อีกครั้งที่มัลดีฟส์ต้องเห็นภาพในความทรงจำของพีรพัสภาพของพีรพัสในวัยเด็ก ภาพของอินทัชในวัยแรกรุ่นในชุดนักเรียนมอปลาย ชุดนักศึกษา ทั้งภาพเดี่ยว ภาพคู่ รวมถึง… ภาพหมู่มัลดีฟส์เพิ่งสังเกตเห็น ว่านอกจากพีรพัสและอินทัช กล่องสีดำใบนี้ยังเก็บภาพของอีกหลายคนไว้ด้วย ผู้ชายวัยเดียวกับอินทัชอีก 2 คน รวมถึงชายหญิงวัยไล่เลี่ยกับพีรพัสด้วย และภาพสุดท้าย ที่ผ่านเข้ามาในสายตาของมัลดีฟส์ภาพของเขาเอง ในวันที่พี่ ๆ ฝ่ายขายพาไปเลี้ยงส่ง เพียงแค่เขาจะต้องย้ายไปฝึกงานฝ่าย Admin“รูปผม?” มัลดีฟส์รีบคว้ารูปถ่ายใบนั้นขึ้นมา “รูปผมจริง ๆ ด้วย พี่เก็บรูปผมไว้ด้วยเหรอ?” มัลดีฟส์ประกายตาเปล่งแสง ฉายแววดีใจ จนเก็บไม่มิด นี่เขาเป็นส่วนหนึ่งในกล่องความทรงจำของพีรพัสด้วยอย่างนั้นเหรอ?“อือ แต่กูว่าจะเอาไปทิ้งละ” พีรพัสรีบดึงกลับมา โยนกลับเข้าไปในกล่อง แล้วก้มลงเก็บรูปของคนที่เขารักและผูกพันเหมือนคนในครอบครัวเหล่านั้นลงในกล่องเหมือนเดิม“หมายความว่าไงอะ?” มัลดีฟส์ยังคงยืนอึ้ง คงเพราะความหึงหวง น้อยใจ จึงทำให้เขาเห็นเพียงภาพของอินทัชเท่านั้น แต่ความจริงแล้วในกล่องนั่น มีภาพของคนอ