All Chapters of บอสครับอย่าจับผม(ทำเมีย): Chapter 91 - Chapter 100

ผมได้ข่าวว่าน้องม่อนกลับมาจากเยอรมันแล้วครับ ตอนไป ไปคนเดียว แต่เหมือนตอนกลับจะมีคนตามกลับมาด้วย ดีใจกับน้องมันด้วยครับ ม่อนมันน่ารัก นิสัยดี ผมเชื่อว่ามันจะดูแลพี่บีมได้เป็นอย่างดีแน่นอนครับ แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น พี่บีมอาจต้องดูแลมันก่อน เพราะมันทั้งดื้อ ทั้งมึน ทั้งแสบคิดถึงมันเหมือนกันนะครับ เอาไว้ว่าง ๆ ผมว่าจะชวนบอสลงไปเยี่ยมมันเสียหน่อย ถือโอกาสไปเยี่ยมพี่บีมด้วย ไม่รู้ว่าป่านนี้เป็นยังไงบ้างตอนนี้ผมกำลังนั่งทอดสายตามองออกไปนอกคอฟฟีช็อปในคอนโด ระหว่างรอเครื่องดื่มที่สั่งไว้ ผมเพิ่งกลับมาจากบ้านสวนคลองจินดาครับ ตอนแรกว่าจะกลับพรุ่งนี้เช้า แต่ได้ข่าวจากเฮียสามว่าคืนนี้สามเทพเค้าจะมีปาร์ตี้เล็ก ๆ ที่ชั้น 19 ผมก็เลยรีบกลับมา ว่าจะเซอร์ไพรส์บอสเสียหน่อยครับ เวลานี้น่าจะนอนอยู่บนห้อง เพราะเพิ่งไลน์บอกผมว่ากลับมาถึงตั้งแต่เมื่อชั่วโมงที่แล้วระหว่างที่ผมนั่งมองอะไรเพลิน ๆ สายตาของผมก็ปะทะเข้ากับร่างหนึ่งที่กำลังกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาในคอนโดสาวสวยรูปร่างโปร่งบาง แต่มีทรวดทรงองค์เอวงดงามราวกับปั้น ผู้หญิงคนนั้น คนที่อยู่กับบอสในห้างวันนั้นคุณศิลาวดี น้องสาวต่างแม่ของเฮียทั้งสาม มาทำอะไ

ผมรู้ว่าผมผิด แต่บอสก็ต้องเข้าใจสิครับ ว่าผมทำลงไปเพราะเข้าใจผิด ก็ตอนนั้นผมเสียใจนี่ แล้วบอสจะมาโกรธผมทำไม?แต่อย่างไร ผมก็ทำให้บอสเจ็บตัวครับ ผมก็เลยต้องเป็นฝ่ายง้อ“บอสครับ” ผมตามกลับมาถึงห้องของบอส “ผมขอโทษ” สวมกอดจากทางด้านหลัง เอาแก้มแนบกับแผ่นหลังของบอสบอสหยุดอยู่ตรงพนักโซฟากลางห้อง ยังคงยืนนิ่ง ไม่พูด และไม่ยอมหันกลับมามองหน้าผมด้วยซ้ำ“ขอโทษครับ อย่าโกรธกันเลยนะ ก็ผมเสียใจอ่า ที่บอสไปกอดคนอื่น” ผมอธิบาย เสียงเริ่มเครือ กลัวว่าบอสจะไม่หายโกรธ“…” แต่บอสก็ยังคงยืนนิ่ง“ผมกลัว กลัวว่าบอสจะเบื่อผม กลัวว่าบอสจะหมดรักในตัวผม ผมกลัวจะเสียบอสไป” ผมพยายามบังคับไม่ให้น้ำตาไหล แต่ผมก็ทำไม่ได้ครับ แค่คิดว่าบอสจะเบื่อ จะหมดรัก และทิ้งผมไป ผมก็รับไม่ไหวแล้วละครับบอสแกะมือของผมที่กอดเอวบอสไว้แน่น ผมขัดขืน ไม่ยอมปล่อย กำข้อมือตัวเองไว้แน่นขึ้นอีกจนรู้สึกเจ็บ“บอส ขอร้องละครับ อย่าทำกับผมแบบนี้” ผมอ้อนวอน รัดร่างบอสแน่นขึ้นอีก“ปล่อย” บอสสั่งเสียงเรียบ“ไม่ครับ”“ปล่อย!”“ไม่ ผมไม่ปล่อย”“คิน ปล่อย!”“ม่ายยยยยย”“…”ผมรัดเอวบอสแน่นขึ้นอีก ด้วยแรงทั้งหมดที่มี ส่ายหน้าไปมาถูอยู่กับแผ่นหลังของ

ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ในวัยกำหนัดสวมเสื้อฮาวายสีขาวดอกฟ้าแบบไม่ติดกระดุมสักเม็ด กำลังตกเป็นเป้าสายตาของสาวน้อยสาวใหญ่ทั้งไทยและต่างชาติที่เข้าพักในรีสอร์ตเล็ก ๆ บนหาดกะรนแห่งนี้MALDIVES LUXURY RESORT รีสอร์ตขนาดเล็กบนหาดกะรน มีห้องพักเพียง 12 ห้องเท่านั้น แต่… แต่ละห้องล้วนเป็นระดับ Luxury Room ซึ่งเจ้าของรีสอร์ตแห่งนี้ ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน มัลดีฟส์ คนที่กำลังอ่อยสาวอยู่นั่นแหละแต่… มีคนที่ใหญ่กว่า“ไอ้ม่อน!” ก็คือผู้ก่อตั้ง “มึงจะลีลาอีกนานมั้ย แขกนั่งรอจนรากงอกแล้วเห็นมั้ยนั่น!” แถมยังดุอีกต่างหาก“มาแล้วคร้าบบบบบ ขี้บ่นจริงวุ้ย” มัลดีฟส์รีบนำค็อกเทลสีฟ้าไปเสิร์ฟให้แขกต่างชาติสาวนัยน์ตาสีเดียวกับค็อกเทล “BLUE MARGARITA สำหรับคุณสุภาพสตรีได้แล้วครับ” และก็ไม่วายแอบเช็กเรตติ้งด้วยการส่งยิ้มหวานให้สาวต่างชาติส่งยิ้มแฝงนัยกลับมา จนคนที่มองอยู่หลังเคาน์เตอร์ถึงกับต้องกระแอมกระไอ“แฮ่ม!”มัลดีฟส์เดินกลับมาถึงก็ยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ พร้อมกับ “อะไรติดคอเหรอครับ?”“อย่าแรดให้มันมาก แล้วกระดุมเสื้อน่ะ มันติดได้นะ เผื่อมึงไม่รู้” พีรพัสปรายตามองแผงอกและลอนซิกซ์แพ็กของคนตรงหน้าตาขวาง“หึงเหรอ?”

หลังจากทักทายกันพอหอมปากหอมคอ พวกเราก็แยกย้ายกันเข้าห้องพักครับ ไม่ได้ทานอาหารกลางวัน เพราะไม่มีใครหิว สงสัยคงอิ่มอกอิ่มใจกันหมดผมได้ห้องวิวทะเลครับ มองออกไปเห็นน้ำทะเลสีฟ้าสวยจนเกือบอดใจไม่ไหว อยากจะออกไปแหวกว่ายเริงร่าให้ปลาตอดเหลือเกิน“ออกไปเล่นน้ำได้มั้ยครับ” ผมก็เลยขออนุญาตคนที่นั่งทอดสายตามองออกไปที่วิวเดียวกันกับผม“รอให้แดดร่มกว่านี้อีกหน่อยก็แล้วกัน เดี๋ยวจะไม่สบาย” แต่ก็ไม่ได้รับอนุญาตครับ เพราะแดดก็แรงจริง ๆ อย่างที่บอสว่านั่นแหละ ขนาดมองออกไปจากในห้องยังต้องหยีตา“แล้วเราจะทำอะไรกันล่ะครับ ออกไปเดินเล่นมั้ย?” ผมเสนออีก แม้ห้องพักแบบ Luxury จะน่านอนพักผ่อนหย่อนใจแค่ไหน แต่นี่เราอยู่ทะเลอันดามันทั้งทีนะครับ จะมาขลุกอยู่แต่ในห้องมันจะดีเหรอ เพราะกว่าจะถึงเวลาที่นัดไว้กับสามเฮียก็อีกตั้งสองชั่วโมง“มานี่สิครับ” บอสส่งมือมาให้ผม แล้วดึงให้นั่งลงบนตัก “อยู่ในห้องก็มีอะไรสนุก ๆ ให้ทำเยอะแยะไป อย่างเช่น… ”วันนี้มาทะเล ผมก็เลยใส่ขาสั้นหน่อยครับ สงสัยบอสคงไม่ค่อยได้เห็น มองตาเป็นมันตั้งแต่ผมเดินออกมาจากห้องน้ำแล้ว แล้วตอนนี้ มือหนาก็ลูบลงมาบนหน้าขาเนียนของผม“บอสสสส” ผมจับข้อมือบ

“ทำอะไรครับ?”“ก็ขี่หลังไง จะได้ไม่เปียก ขึ้นมาเร็ว” บอสเร่งให้ผมขึ้นขี่หลังบอสเหมือนตอนที่เราอยู่ที่สะปันแต่ไม่ครับ ผมไม่อยากขี่หลังบอส แต่ผมอยากเดินไปด้วยกันมากกว่า“เดินไปด้วยกันนี่แหละครับ”“ไม่ได้ เดี๋ยวเปียก”“ผมขี่หลังบอส บอสก็เปียกอยู่ดี”“ไม่เป็นไร แค่คินไม่เปียกก็พอ”“ไม่เอาอะครับ ผมไม่อยากอยู่บนหลังบอส ผมอยากเดินอยู่ข้าง ๆ มากกว่า เราเดินข้ามน้ำไปด้วยกันนะครับ”“แต่…”“นะครับ ผมอยากร่วมทั้งทุกข์และสุขกับบอสนะครับ ไม่ได้อยากแค่ดื่มด่ำแต่ความสุขอย่างเดียว” ผมกระชับมือบอสไว้แน่น กล่าวอย่างจริงจังบอสใช้มืออีกข้างที่ว่างไล้แก้มผมเบา ๆ ก่อนจะกล่าวน้ำเสียงอ่อนโยน “ก็ไม่ได้อยากให้ต้องลำบากหรือว่าต้องทุกข์นี่นา”“ไม่เอาอะ จะเดินข้าง ๆ ไม่ขี่หลัง” ผมส่ายหน้าอย่างเอาแต่ใจ“โอเค ก็ได้ ก็ได้ ไม่งอแงนะครับ”“ครับ” ผมฉีกยิ้ม เมื่อบอสยอมให้ผมเดินเคียงข้างข้ามน้ำข้ามโขดหินไปด้วยกันท้องฟ้าที่มืดมิดในคืนเดือนแรม ทำให้เรามองไม่เห็นโขดหินที่อยู่ใต้เกลียวคลื่น บางทีผมก็สะดุดเกือบหน้าคะมำ แต่บอสก็คว้าผมไว้ทัน ทำให้ผมไม่ล้มลงไปในน้ำทะเลบางทีบอสก็เสียหลัก แม้ผมจะตัวเล็กกว่าแต่ก็ช่วยดึงบอสไว้ไม่