《นางบำเรอในมือมาร》全部章節：第 91 章 - 第 100 章

“ผมเชื่อว่าคุณคินจะต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับน้องลิลและตัวคุณคินเอง และผมก็มั่นใจว่าลินลดาและน้องลิลไม่มีส่วนเกี่ยวข้องในเรื่องนี้ด้วย”เจ้าของร่างสูงที่เดินไปจนสุดแนวกระจกกั้นและทอดสายตามองตรงไปยังเรือนหลังเล็กทำให้นุติเลือกที่จะเดินออกไป เรื่องที่ภคินจะต้องตัดสินใจคงจะหนักหนาเพราะทั้งหมดนั้นมีหัวใจเป็นเดิมพัน ทว่าก่อนที่จะเดินพ้นออกไปนุติก็ต้องยิ้มออกมาเพราะเสียงที่พูดลอยๆ อย่างให้ได้ยิน“เรื่องเมื่อวาน..ขอโทษด้วย”“ไม่เป็นไรครับ เพราะผมก็ได้เมียถูกต้องตามกฎหมายแล้วด้วยเช้านี้”นุติยิ้มกับสีหน้าแปลกใจของภคินก่อนที่จะเดินผิวปากออกไปอย่างอารมณ์ดี ปล่อยให้เจ้านายเอาแต่ใจยืนงงต่อไปอย่างขำๆ.. ท่านนายกกฤตที่ท่านพิชาญแนะนำให้ภคินและนุติได้รู้จักนั้นเป็นชายวัยเดียวกันกับท่านพิชาญและพ่อของเขา ทว่าแววตาเย้ยๆ ไม่กลัวใครประกอบกับริมฝีปากที่แย้มยิ้มอยู่เสมอนั้นถึงกับทำให้ภคินรู้สึกไม่สบายใจอย่างไม่มีสาเหตุหากต้องร่วมงานกับคนคนนี้ เพราะสัญชาตญาณของเขาเหมือนจะร่ำร้องว่า นี่แหละหน้าตาของคนเชื่อใจไม่ได้ประเภทปากหวานก้นเปรี้ยวและอาจถึงกับเปรี้ยวมากก็ได้ “หลานชายไม่

สารวัตรหนุ่มคือคนแรกที่เขาคิดถึงเมื่อพบว่าลลิลหายไปจากเรือนหลังเล็กในสภาพที่เรียกได้ว่ามีคนลักพาไป และสถานที่ที่สารวัตรให้เขามาพบก็คือที่นี่ ซึ่งเป็นไปตามที่คาดการณ์ไว้คนป่วยที่ไม่ได้อยู่ตามลำพังภายในห้องพิเศษที่ดูจะพิเศษจริงๆ เพราะคนที่มาเยี่ยมไข้นั้นล้วนแต่เป็นนายตำรวจยศสูงที่แม้จะอยู่นอกเครื่องแบบแต่เขาก็ยังรู้จักท่านเหล่านั้นได้ในหน้าข่าวสังคมของเมืองไทย และก็อีกคนหนึ่งที่เขาลืมไม่ได้ “เสี่ยพงศกร” อีกหนึ่งคู่ขาของลินลดา แต่ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ทั้งที่เจ้าหน้าที่ตำรวจสั่งห้ามคนอื่นเยี่ยมพ่อของเขาแต่เขากลับพบเสี่ยพงศกรและนายตำรวจชั้นผู้ใหญ่เหล่านี้อยู่ด้วยกันภคินชำเลืองมองนุติที่เพิ่งเดินตามเข้ามาอะไรในสีหน้านั้นบ่งบอกว่าความสงสัยตรงกัน แต่ก่อนที่ภคินจะได้ถามอะไรวิทยุตำรวจก็ดังขึ้นเสียก่อน “ท่านครับ..จิ้งจอกนำดอกไม้ที่ขโมยจากถ้ำเสือ มุ่งหน้าไปต่อรองกับเสือเฒ่าที่ปางไม้ครับ” สิ่งที่สารวัตรรายงานทำให้ทุกท่านหันมองมาที่เขาเป็นจุดเดียวเหมือนจะบอกว่านั่นคือคำตอบที่เขาต้องการ “อะไรกันครับสารวัตร ท่าน.. ผมงงไปหมดแล้ว พ่อครับนี่มันอะไรกัน ดอกไม้อะไร ถ้ำเสือที่ไหน พู

ลลิลก้มตัวลงและถลาไปตามแรงฉุดกระชากของใครบางคนที่เธอไม่รู้ รู้แต่ว่ามันเร็วมากที่เธอจะมองได้ทัน ร่างบางถูกเหวี่ยงเข้าไปในกอหญ้าคาข้างทางจนเนื้อตัวรู้สึกแสบจากรอยบาด ทว่าคนที่ทาบทับจากด้านบนก็กลับทำให้ลลิลรู้สึกเหมือนเลือดในกายจะหยุดไหลเวียนไปชั่วขณะ กายสั่นทั้งจากเสียงปืนที่เหมือนจะดังอยู่รอบๆ ตัวและจากทั้งแรงกดทับที่ทำให้เธอต้องกลั้นหายใจจากเสียงที่จะกรีดร้องด้วยความกลัวนั้น“ลิล.. ไม่ต้องกลัว ผมมาช่วยคุณแล้ว”เสียงแผ่วราวกระซิบสวนทางกับเสียงปืนที่ดังกึกก้องแต่แค่นั้นก็ทำให้ดวงตาหวานวาววับพราวไปด้วยน้ำตา คนที่คิดหวังว่าเขาจะมา..มีตัวตนอยู่ตรงนี้แล้ว“คุณคินครับ คุณคิน คุณคิน..”เมื่อเสียงปืนที่ดังต่อเนื่องกว่า 10 นาทีเงียบลง เสียงนุติที่ตะโกนเรียกทำให้กายแกร่งที่ทาบทับขยับตัว แม้จะมีเพียงแสงสลัวแต่ลลิลก็จำได้ว่าไม่อาจละสายตาไปจากใบหน้าเขาได้เลยสักนิด ดวงตาหวานที่พราวไปด้วยหยาดน้ำตาสะท้อนเพียงใบหน้าของเขาเท่านั้น แค่มีเขาไม่ว่าจะอันตรายแค่ไหนเธอก็ไม่กลัว ร่างบางโผเข้าหาอ้อมอกอุ่นและกอดรัดเขาด้วยความรู้สึกทั้งหมดที่มี ที่เธอไม่อาจจะให้มันหายไปอีกสักช่วงเวลาเดียว“คุณคิน คุณคิน ลิลรักคุ

“โห! ผมจะไปทำอะไรได้ล่ะครับ ก็มีแต่เมนี่นี่แหละที่จะทำอะไรผม จริงไหมจ๊ะ”น้ำเสียงหยอกเย้าไม่ดูอารมณ์ของเธอทำให้เมทินีตวัดสายตาค้อนๆ ให้เขาไปวงใหญ่ เพราะเธอยิ่งวางตัวไม่ถูกไปใหญ่ เมื่อสถานะของลูกสาวหุ้นส่วนกลับกลายเป็นลูกสาวของคนจ้างวานฆ่าบิ๊กบอสแห่งภควัฒน์กรุ๊ปเสียนี่“คินคะ เมนี่ขอโทษ เพราะครอบครัวของเมนี่ถึงทำให้ทั้งคิน ทั้งคุณลุง และก็น้องลิลต้องมาเดือดร้อนกันไปหมด เมนี่ขอโทษ ขอโทษจริงๆ ค่ะ”มือบางกระพุ่มไหว้ทั้งน้ำตาและเสียงสะอื้น ภคินรับไหว้ฝ่ามือนั้นไว้ก่อนจะรั้งเอาร่างบางที่สั่นสะท้านด้วยแรงสะอื้นเข้ามากอดปลอบใจ“เมนี่ไม่ต้องร้องไห้ ไม่มีใครว่าอะไรเมนี่หรอก เพราะผมรู้ว่าเมนี่ไม่ได้มีส่วนรู้เห็นในเรื่องนั้น เรื่องราวของธุรกิจมันพลิกผันได้เสมอ”“เมนี่ขอโทษแทนคุณป๊าด้วย ไม่น่าเป็นแบบนี้เลย”เมทินีสะอื้นไห้ละอายแก่ใจนักที่ป๊าของเธอทำทุกอย่างเพียงเพื่อให้หน้าตายังชูอยู่ในสังคมอยู่ได้ โดยไม่สนใจว่าจะต้องย่ำอยู่บนซากชีวิตของใครๆ ก็ตาม“เมนี่..เรื่องของคุณอาก็ต้องรอให้กฎหมายตัดสินไปนะ จะไปโทษท่านเพียงคนเดียวไม่ได้ ตอนนี้คนที่ทุกข์ที่สุดเมนี่ลองคิดดูสิว่าใคร ในเมื่อสิ่งที

การประชุมผู้ถือหุ้นของสรรค์พิสุทธิ์กลายเป็นที่จับตามองของสื่อมวลชน เพราะคดีจ้างวานฆ่าบิ๊กบอสแห่งบริรักษ์กลายเป็นประเด็นที่ทำให้ความกลวงในของสรรค์พิสุทธิ์กลายเป็นสิ่งที่แวดวงธุรกิจเมืองไทยได้รับรู้ การประชุมผู้ถือหุ้นรายใหม่จึงได้รับความสนใจว่าผู้ที่จะมาถือหุ้นใหญ่แห่งสรรค์พิสุทธิ์นั้นคือใครกัน และบอสคนใหม่นี้จะสามารถนำพาสรรค์พิสุทธิ์ฝ่าพายุเศรษฐกิจที่การแข่งขันดุเดือดยิ่งขึ้นได้ดีแค่ไหน ภายในห้องประชุมผู้ถือหุ้นย่อยทั้งหมดมาถึงแล้วทว่าหุ้นใหญ่ที่สำคัญเพราะจะเป็นผู้กำหนดทิศทางการบริหารก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะมาให้เห็น ใบหน้างามที่แต่งแต้มเสียจนสวยงามนั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงซุบซิบแว่วเข้ามาถึงสาเหตุที่ทำให้การบริหารต้องเปลี่ยนมือความร้อนวูบวาบในใจแทบจะผลักดันแรงอารมณ์ให้ระเบิดออกมาเป็นน้ำตาที่ต้องกลั้นเก็บ ทว่าศักดิ์ศรีของทายาทสรรค์พิสุทธิ์เพียงคนเดียวก็ทำให้เธอต้องเชิดหน้าอยู่จนได้และไม่ว่าผู้ถือหุ้นรายใหม่จะมาดีหรือไม่ เธอก็คงจะไม่ทนอยู่ให้ใครหยามศักดิ์ศรีที่ถึงแม้จะน้อยนิดเธอก็จะต้องรักษาไว้ให้ได้ เสียงพูดคุยของใครบางคนบ่งบอกว่าผู้ถือหุ้นหลักเข้ามาถึงแล้ว และผ