Tous les chapitres de : Chapitre 61 - Chapitre 70

“ลิล.. ฟังแม่นะ ลิลน่ะอายุยังน้อย ยังต้องพบเจอกับเรื่องราวมากมายที่จะผ่านเข้ามาในชีวิต ชีวิตคนเราไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบนะลูก ชีวิตที่ผ่านมาของลิลเป็นอย่างไรลิลก็รู้แล้ว หากวันหนึ่งหนทางที่เลือกเดินเต็มไปด้วยขวากหนามลิลต้องรู้ที่จะใช้ประสบการณ์ที่ผ่านมามาแก้ปัญหาแก้ไขเรื่องราวให้ผ่านพ้นไปให้ได้ ชีวิตที่ผ่านมาของแม่เป็นตัวอย่างที่ดีมากสำหรับลิล ทางใดที่แม่เลือกผิดลิลต้องไม่เลือกเดินตามนะลูก”ดวงตาหวานใสแป๋วที่มองตรงมาที่เธออย่างตั้งอกตั้งใจฟังอย่างเต็มที่ทำให้ลินลดาเลือกที่จะหยุดเพราะรู้แล้วว่าในขณะนี้ลลิลคงไม่ต้องการฟังเรื่องใดมากไปกว่าเรื่องของเขาคนนั้นเพียงอย่างเดียวซึ่งต่อให้เธอพูดต่อไปจนเย็นก็คงไม่ทำให้ลลิลจะฟังและเข้าใจ“ลิล.. หากลิลจะคบกับคุณภคิน แม่ก็ไม่ว่า ไม่ห้าม แต่.. ลิลต้องรักตัวเองนะลูก อย่าให้ความรักในตัวของคนอื่นมาทำให้คุณค่าของตัวลิลเองลดน้อยลง แม่รักลิลนะลูก”“ลิลก็รักแม่ค่ะ ลิลจะจำในทุกสิ่งที่แม่สอน แม่ไม่ต้องห่วง ลิลจะไม่ทำให้แม่ผิดหวัง”ลินลดารับรู้ถึงแรงกอดรัดที่ถาโถมสู่อ้อมอก ลลิลที่ประหม่ากับการแสดงออกทางด้านความรักต่อเธอแต่บัดนี้กลับสามารถถ่ายทอดความรักนั้นจากอ

“พ่อผมไม่มีศัตรูที่ไหนนะครับ”“แน่ใจหรือครับคุณภคิน ว่าไม่มีสาเหตุอื่น เช่น..เรื่องชู้สาว”ดวงตาที่กร้าวขึ้นในทันทีที่เจ้าหน้าที่ตำรวจพูดจบถึงกับทำให้ผู้กองหนุ่มต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น ทว่าแค่นั้นก็ทำให้เขารู้แล้วว่ามาถูกทางนุติมองมาที่เจ้านายของเขาด้วยสายตาเห็นใจอย่างที่สุด ข้อสันนิษฐานที่เจ้าหน้าที่ตำรวจสืบค้นมาได้ทำให้น้ำหนักในเรื่องชู้สาวกลายเป็นประเด็นที่สำคัญขึ้นมาเพราะพฤติกรรมของมือปืนเป็นลักษณะการสั่งเก็บโดยด่วน! แต่ถึงอย่างนั้นประเด็นขัดผลประโยชน์ก็ยังไม่ทิ้งไป แต่เจ้าหน้าที่ตำรวจจะต้องหาพยานบุคคลและพยานหลักฐานเพิ่มเติมเพื่อให้น้ำหนักของข้อสันนิษฐานมีมากขึ้นเสียงฝีเท้าที่วิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าทำให้ใบหน้าคมเข้มเงยขึ้น แต่เมื่อเห็นว่าเป็นใครภคินก็เลือกที่จะมองไปทางอื่นดั่งกับว่าคนที่ยืนหอบหายใจอยู่นี้ไม่มีตัวตนอยู่ตรงหน้า“คุณคิน คุณลุงเป็นยังไงบ้าง ท่านปลอดภัยแล้วใช่ไหมคะ”ใบหน้าที่หันมองไปอีกทางของเขาทำให้ลลิลยิ่งรู้สึกสงสารเมื่อคิดว่าภคินคงกำลังสับสนและอยู่ในช่วงที่ต้องตัดสินใจอะไรบางอย่าง เธอจึงเลือกที่จะนั่งลงข้างๆ เขาอย่างเงียบๆ เพราะรู้ว่าเขาคงไม่อยู่ในอารมณ์ที่จ

“จะดิ้นรนไปทำไม ในเมื่อผู้หญิงอย่างเธอมันซื้อได้ด้วยเงินไม่ใช่เรอะ ไอ้ท่าทีสะดีดสะดิ้งนี่ก็เพื่อจะอัพค่าตัวให้สูงขึ้นว่างั้น! พยายามบินให้สูงตามแม่.. ลินลดาคงสอนเธอจนจัดเจนแล้วซิ ถ้าสามารถมาอ่อยพ่อฉันถึงบ้านได้” “บริการฉันซิ! ทำอย่างที่แม่เธอสอน อยากได้แบบไหนฉันจะจัดให้ จะได้ไม่น้อยหน้าไปกว่าที่เธอพยายามจะเอามาเสนอพ่อของฉัน ท่าทีใสซื่อบริสุทธิ์อย่างนี้ฉันอยากรู้นักว่าเธอจะทำได้แนบเนียนขนาดไหน เนียนจนฉันดูไม่ออกถ้าไม่เห็นกับตา แค่คืนนี้ก็อ่อยเหยื่อได้เป็นสิบแล้วนี่ ฉันไม่ไปต่อคิวจับสลากหรอกนะ แต่ถ้าเธอบริการให้ฉันถูกใจฉันอาจจะเลี้ยงเธอไว้ดูเล่นแก้เหงาก็ได้” “คุณคินเกลียดแม่ เขารู้ว่าเราเป็นลูกของแม่..”“ลิลต้องรักตัวเองนะลูก อย่าให้ความรักในตัวของคนอื่นมาทำให้คุณค่าของตัวลิลเองลดน้อยลง” คำพูดของแม่เหมือนจะดังก้องอยู่ในสมองที่มึนงงสับสน“แม่รู้ใช่ไหมคะ ว่าคุณคินเขามาหลอกลิล แม่คะ.. ลิลขอโทษ ลิลไม่น่าทำตัวให้เขาดูถูกได้เลย ลิลไม่น่าเลย ฮือ..” ร่างบางสะท้านขึ้นตามแรงสะอื้นเพราะความจริงที่เปิดเผย ถ้อยคำรักที่พร่ำพรอดชิดใบหู ถ้อยคำ

ดวงตาหวานวาววับไปด้วยความโกรธที่มองสบมายิ่งทำให้ภคินเดือดมากขึ้น เมื่อคิดว่าลลิลเลือกที่จะปกป้องแม่ของเธอ ความโกรธของเขาก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น ภคินแค่นยิ้มเมื่อคิดได้ว่าเป็นเพราะเธอเองก็คงถูกเสี้ยมสอนมาให้ทำในพฤติกรรมเดียวกัน ฝ่ามือแกร่งจึงกระชากร่างเล็กที่กระถดถอยอยู่บนเตียงให้เผชิญหน้า“แล้วพ่อฉันไปเกี่ยวข้องอะไรด้วย จนถึงกับต้องเอากันจนถึงตาย ฮะ! แค่หลงแม่เธอหัวปักหัวปำจนจะยกแม่เล้าให้มาเป็นคุณนายบริรักษ์น่ะ มันยังไม่ดีพอถึงขนาดที่แม่ของเธอมันตัดชู้ไม่ขาดเลยสักคนซินะ เลือกไม่ถูกว่าจะเอาคนไหน ทั้งเสี่ยพงศกร พ่อฉัน และก็ไอ้บัญชาน่ะ และที่ไม่รู้อีกกี่คนกี่โหล ลลิลเธอไม่รู้อะไรเลยต่างหากหรือว่าเธอรู้แต่ก็ชอบเหมือนกัน เธอรู้รสนิยมทางเพศของแม่เธอไหมว่าคืนหนึ่งหล่อนต้องใช้บริการผู้ชายกี่คนถึงจะพอ และแต่ละครั้ง 1 คน 2 คน หรือว่า 3 คน”“บ้า! คุณคินคุณมันบ้าไปแล้ว แม่ลิลไม่เคยทำอะไรแบบนั้น คุณมันบ้า!”“ใครกันแน่ที่บ้า! เธอโง่หรือไม่รู้กันแน่ว่าแม่เธอน่ะเป็นแม่เล้า และแม่เล้าน่ะมันต้องไต่ต้าวมาจากตำแหน่งอะไร พนักงานเสิร์ฟหรือไง”“แม่.. แม่ไม่ได้ทำแล้ว แม่ไม่ได้ทำ”“เธออยู่กับแม่เธอ 24 ชั่วโมงรึไง

ท่อนแขนแกร่งทั้งสองข้างตวัดรัดเอวบางและยกลลิลจนตัวลอยก่อนจะพาเข้าสู่ภายในห้องน้ำอย่างง่ายดาย อุณหภูมิจากอ่างน้ำอุ่นด้านในทำให้ภคินถึงกับยิ้มเยาะในลำคอ“หึหึหึ.. นี่ฉันคิดผิดหรือคิดถูกกันแน่ที่เอาเธอมาเก็บไว้ที่นี่ ติดความสบายแล้วซิ ก็อย่างว่าล่ะนะของมันเคยๆ”ลลิลนิ่งเงียบไม่ตอบเพราะสถานการณ์ที่เธอกำลังจะได้เผชิญมันน่ากลัวกว่าจะมาโกรธเกรี้ยวเพราะคำดูถูกของเขาที่หาว่าเธอรักสบายเหล่านั้น เพราะขณะนี้ทั้งเนื้อทั้งตัวเธอมีเพียงผ้าขนหนูติดกายเท่านั้นและที่สำคัญอะไรบางอย่างจากกายเขาที่เธอรับรู้มันได้ส่งสัญญาณอันตรายมาสู่ตัวเธอเสียแล้ว “บทเรียนแรก bathroom..” เสียงทุ้มที่เปล่งออกมาเหมือนคำตัดสินที่เธอรอคอยว่าเขาจะทำอย่างไรกับเธอกันแน่ ขนกายที่ลุกขึ้นพร้อมๆ กันทั้งตัวทำให้เธอรู้ว่าไม่ใช่ฝันแต่เป็นความจริงที่กำลังจะได้เผชิญหน้าอีกครั้ง“ไม่นะ! คุณคินปล่อย ปล่อยลิล!”“จะดิ้นรนไปทำไม เธอเองก็ต้องการฉัน ใช่ไหม.. ลิล.. เธอเองก็ต้องการฉัน”เสียงทุ้มที่กระซิบแผ่วข้างใบหูส่งผลให้ลลิลสั่นสะท้านไปทั้งกาย ฝ่ามือที่พยายามขืนปมผ้าขนหนูสุดฤทธิ์แทบจะลืมกำเมื่อความอุ่นซ่านของลมหายใจแตะแผ่วอยู่ท