Tous les chapitres de : Chapitre 81 - Chapitre 90

“คุณคินขา... คุณคิน.. คุณคินขา...” “ครับ.. เยี่ยม.. เยี่ยมที่สุด.. ลิล.. เยี่ยมที่สุด.. โอวววว... อืม...”กายแกร่งกระตุกวาบเหมือนจะสั่นสะท้านไปทั้งกายพร้อมกับเสียงคำรามต่ำก่อนที่ความรู้สึกอุ่นร้อนจะพุ่งทะยานเข้าสู่ใจกลางดอกไม้งามเต็มที่ ลลิลส่ายศีรษะไปมาเพราะอารมณ์ที่ถูกจุดติดแต่กลับถูกกระชากกลับและทิ้งลงกลางทาง ร่างบางบิดเร้าและเสียดสีเข้าหากายแกร่งอย่างระงับความต้องการของตัวเองไม่อยู่ ยิ่งรับรู้ถึงกายแกร่งที่สอดแทรกเคลื่อนกายได้เหมือนมีชีวิตเธอยิ่งรู้สึกอยากจะกรีดร้องให้เขาช่วย ช่วยทำให้เธอได้รับการปลดเปลื้องจากความทรมานนี้ภคินยกต้นขางามข้างซ้ายขึ้นในขณะที่เธอยังอยู่ในท่าคลาน 4 ขา ทำให้ลลิลต้องใช้ศอกอีกข้างค้ำยันตัวเองไว้ เขายังอยู่ภายในกายของเธอแต่กลับเคลื่อนกายมาซ้อนทาบด้านหลัง และสอดแขนเข้ามาเคล้าคลึงทรวงอกจนเหมือนลลิลจะนอนตะแคงกึ่งนอนหงายอยู่บนกายแกร่งของเขา ทว่าต้นขาที่ตั้งฉากขึ้นของเธอก็กลับทำให้ดอกไม้งามเบ่งบานเต็มที่ฝ่ามืออีกข้างที่ว่างอยู่ถูกทาบประกบที่ดอกไม้งามอย่างย่ามใจพลางนิ้วทั้งห้าก็ทำงานกันได้อย่างสอดประสาน ความแข็งแกร่งที่อ่อนตัวลงแต่ก็ยังขึงขังอยู่มากถูกเพิ่มด้ว

“นี่นาย! ฉันไม่ได้อยากทำให้นายลำบากนะ ใครจะรู้ว่านายจะมาสาย ในเมื่อฉันก็รีบที่จะมาให้ตรงเวลา แล้วนายล่ะ”น้ำตาที่ร่วงเผาะพร้อมกับร่างบางที่ลุกพรวดก่อนจะย่อตัวด้วยความเจ็บ นุติผวาเข้าไปประคองอย่างเป็นห่วงแต่เมทินีสะบัดออกพร้อมกับคว้ากระเป๋าเดินกุมท้องออกไปจากร้าน นุติหันรีหันขวางที่จะตามไปแต่พนักงานของร้านที่ตรงเข้ามาตั้งแต่เห็นเหตุการณ์ทำให้เขายังตามไปไม่ได้“น้อง! นี่ตังค์ไม่ต้องทอน”ธนบัตรถูกยัดใส่มือพนักงานก่อนจะรีบผลุนผลันตามเธอออกไป พนักงานร้านมองธนบัตรในมือพร้อมยิ้มแป้นกับลาภลอยที่ได้มาโดยนึกภาวนาขอให้มาทะเลาะกันบ่อยๆ เถอะ จะได้ทิปงามๆ อีก“เมนี่.. ผมขอโทษ เมนี่!”นุติที่วิ่งมาดักหน้าดักหลังเมทินีที่เดินไม่ได้ไวเพราะอาการเจ็บเสียดเริ่มทวีมากขึ้น เธอต้องการเดินไปให้ถึงรถให้เร็วเพราะยาเคลือบกระเพาะอยู่ที่นั่น แต่เขาที่มาขวางไว้ทำให้เธอต้องถึงรถช้าลง“หลีกไป”“ไม่! ผมไม่หลีก จนกว่าคุณจะฟังที่ผมพูด ผมไม่ได้ตั้งใจจะว่าคุณ ผมเป็นห่วง ผมแค่เซ็งตัวเองที่ไม่ดูแลคุณให้ดี”“ไอ้บ้า! ฉันจะไปกินยา มาพร่ำอะไรตอนนี้ หลีกไป!”เมทินีผลักนุติให้หลีกไปอีกทางก่อนจะรีบเดินตรงไปที่รถของตัวเอง นุติส่าย

เสียงคนพูดคุยกันกระหนุงกระหนิงที่ได้ยินแว่วมาทำให้ลลิลที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดเตรียมอาหารเย็นต้องละสายตาและอดไม่ได้ที่จะเดินออกมาดูที่มาของเสียงนั้น หัวใจเต้นรัวเพราะเจ้าของเสียงทุ้มนั้นเธอจำได้ดีว่าเป็นใครแต่อีกเสียงหนึ่งล่ะเลือดในกายเหมือนจะเย็นเยียบจนเกือบเป็นน้ำแข็ง หญิงสาวที่เดินเคียงคู่มากับเขา สวย เฉี่ยว ทันสมัย และดูเป็นผู้ดีทุกระเบียดนิ้ว “สมกัน” ผู้หญิงที่เขาชี้ชวนให้ดูบรรยากาศรายรอบบ้านไม่เว้นแม้แต่สถานที่หนึ่งที่เขาเคยบอกว่าไม่มีใครได้เข้ามาเพราะที่แห่งนั้นเป็นที่ของเราและเขากำลังพาเธอเดินไป ลลิลฝืนที่จะเดินกลับเข้าสู่ตัวบ้าน ที่นั่น “ห้องครัว” คงเป็นที่ที่เหมาะสมแล้วสำหรับเธอ“ไม่เห็นรึไงว่าฉันมีแขก เตรียมน้ำมาให้ด้วย เอ่อ..น้ำมะนาวนะไม่ต้องเปรี้ยวมากเมนี่ไม่ชอบ”ดวงตาหวานมีแววเศร้าเพียงนิดเงยขึ้นสบตาก่อนจะพยักหน้ารับว่าเข้าใจในคำสั่งของเขา จากนั้นเธอก็หันไปจัดเตรียมอาหารที่ยังคงค้างอยู่โดยไม่สนใจว่าจะมีเขายืนอยู่หรือไม่แต่กิริยาที่เธอทำมันทำให้ภคินถึงกับเดือด“นี่! ลลิล เวลาฉันพูดต้องมองหน้าฉัน ต้องรับคำที่ฉันพูด เข้าใจไหม!”ฝ่ามือแข็งปานคีมเหล็กคว้าหมับที่ต้นแขนพร้อมก

ทันทีที่ก้าวเข้าสู่ด้านในของตัวบ้านภคินต้องชะงักฝีเท้าที่จะก้าวเดิน ฝ่ามือแกร่งบีบกระชับเข้าหากันอย่างไม่รู้ตัว เมื่อสบสายตากับอีกฝ่ายหนึ่ง ผู้ชายที่นั่งอยู่กับเธอ เลือดลมเหมือนจะวิ่งริ้วขึ้นสู่ใบหน้าจนอยากจะถลาเข้าไปประเคนหมัดรุ่นๆ กระทบปลายคางสักหมัด หากไม่ติดที่ว่าสายตาที่มองสบมาอย่างไม่หลบนั้นก็เจอไปด้วยแววกรุ่นโกรธไม่แพ้กัน “มองอย่างนี้หมายความว่าไงนุ” “ก็หมายความอย่างที่มองนี่แหละครับ หรือคุณคินคิดว่าผมจะหมายความว่าอะไรได้” “อย่า..มา..กวน..”เสียงเข่นเครียดเปล่งออกพยายามระงับอารมณ์ให้มากที่สุดเพราะรู้ดีว่าอารมณ์ที่กำลังพุ่งสูงขึ้นนั้นไม่ได้มาจากสายตาที่นุติมองมา และไม่ได้มาจากคำพูดกวนๆ นั้น แต่มันเป็นเพราะเห็นเธออยู่เขากับต่างหาก สายตาคมวาบเจือไปด้วยโทสะจึงตวัดมองเจ้าของร่างบางที่แทบจะฝังตัวเองลงบนโซฟาตัวสวยด้วยอารมณ์ผวา“หึ! คนอย่างผมจะไปกวนอะไรเจ้านายได้ เจ้านายว่าอะไรผมก็ต้องว่าตามนั้น หรือเจ้านายอยากได้อะไรอย่างไหนผมก็ต้องโอนอ่อนผ่อนตามจะขวางจะขัดก็คงจะไม่ใช่ที่ ไม่ใช่เหรอครับ”“บ่ะ! แกเป็นอะไรวะนุ แกเป็นอะไร!”ภคิน

ภคินผละออกในทันทีที่พูดจบ เขาไม่อยากให้เธอพูดอะไรอีก “ขอโทษ” คำที่อยากเอ่ย แต่ทิฐิที่มีก็ยังมากพอที่จะค้ำปากตัวเองไม่ให้พูดออกไป “เกม” ที่เหมือนจะมีหัวใจของเขาเองที่เป็นเดิมพันกับความพ่ายแพ้ที่มองเห็นอยู่รำไร“ทำไมเธอต้องเป็นลูกของลินลดา”แม้ไม่อยากนึกถึงคำถามเดิมที่วกวนอยู่ในหัวใจ คำถามที่เหมือนเป็นปัญหาโลกแตกที่ไม่มีวันแก้โจทย์หรือหาทางออกได้ ในเมื่อมันเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจริงอย่างไม่มีใครจะสามารถเปลี่ยนแปลงได้ ทว่าใจที่คิดอยากจะหนีก็ยังไม่สามารถทำได้ ในเมื่อเขายังอยากเฝ้าดูเธอทุกครั้งไม่ว่าจะในยามหลับหรือยามตื่นภคินทอดสายตามองตรงไปยังห้องรับแขกด้านใน ลลิลที่ลุกขึ้นนั่งอย่างงงๆ ก่อนจะยกมือขึ้นปิดหน้าปิดตาตัวเองแล้วยิ้มน้อยๆ อย่างมีความสุข อากัปกิริยาของเธอมันยิ่งทำให้หัวใจเจ็บปวดในเมื่อรู้แล้วว่าเธองดงามทั้งกายและใจขนาดไหนแต่เขาก็ยังอยากที่จะหลอกตัวเองต่อไป หลอกตัวเองว่า “เกลียดตัวกินไข่” อย่างนั้นเหรอ..รถยนต์ที่จอดอยู่หน้าบ้านของเขาทำให้อารมณ์ที่เริ่มจะเย็นลงกลับเดือดดาลขึ้นอีกครั้ง “ไม่อยากพบ” นั่นคือสิ่งที่คิดทว่านุติกลับทำสิ่งที่ตรงกันข้าม เมื่อประตูรถยนต์ด้านหน้าเปิดออกในทัน