Tous les chapitres de : Chapitre 71 - Chapitre 80

“บริรักษ์ค่ะพี่จู้ดี้ ภายในครึ่งชั่วโมงนะคะ ขอบคุณค่ะ เดี๋ยวเมนี่จะไปอุดหนุนชุดใหม่สัก 5 ชุดเป็นไงคะ โอเคจ้า.. ขอบคุณมากมาย บายค่ะ” มือกดปิดโทรศัพท์พร้อมกับหันมามองคนที่นอนอยู่แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งเพราะคนที่คิดว่าหลับกลับนอนลืมตามองเธอนิ่ง“โทรหาใครครับ แล้วนี่จะมาปลุกหรือมาทำให้ตื่นกันแน่” คนถามโดยไม่ได้ลุกขึ้นนั่งแต่กลับนอนมองเธออยู่อย่างนั้นเมทินีทำสีหน้าท่าทางไม่ถูกก็ไอ้ท่าทางการนอนของเขามันทำให้เธอรู้สึกแปลกๆ อีกแล้ว ยิ่งสายตาหวานเชื่อมที่มองมานั้นด้วยแทบทำให้เมทินีเดินขาขวิดเสียให้ได้“ใกล้นายทีไร ทำไมนะเป็นอย่างนี้ทุกที”“บ่นอะไรครับ”“ไม่.. ไม่มีอะไร”“แล้วโทรหาใครครับได้ยินไม่ชัดหรือว่าจะนัดใครมาที่นี่”เมทินีไม่ตอบคำถามแต่กลับยื่นเสื้อสูทในมือให้กับเขา ทว่านุติก็ยังนอนเฉยแถมยังหลับตานิ่งอย่างไม่สนใจสิ่งที่เธอยื่นให้ด้วยซ้ำ“นี่! ไม่รับก็วางไว้ตรงนี้นะ แล้วก็รอชุดใหม่ด้วยล่ะเดี๋ยวพี่จูดี้จะเอามาส่งให้ สภาพยับๆ แบบนี้อย่าได้ออกไปให้ใครเห็นเชียว”น้ำเสียงสะบัดใส่ออกฉุนๆ เพราะคนอย่างเมทินีมีรึที่ผู้ชายจะมาหลับตาหนีอย่างนี้ คนที่จะยอมให้ก็มีเพียงภคินคนเดียวเท่านั้น ที่ต้องยอมเพราะ

กลิ่นกระเทียมเจียวและต้นหอมผักชีเหมือนจะคละเคล้าไปตามเรือนผม ต้นคอระหง เรื่อยลงมาจนถึงไหล่ลาดมน กลิ่นที่ไม่น่าจะติดอยู่ตามร่างกายในเวลาแบบนี้..เวลารัก ทว่าความคิดบางอย่างกลับวาบขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่เขาไม่รู้ตัวเลยว่าสมองหรือหัวใจกันแน่ที่สั่งการ“อืม.. อาหารเช้า ข้าวต้มมื้อเช้า ข้าวต้มไก่ของโปรดฉันเลย”เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูก่อนริมฝีปากอุ่นจะประทับลงมา เรียวลิ้นอุ่นที่แยงเข้าไปในรูหูถึงกับทำให้ลลิลผวาเฮือกไปทั้งกาย สิ่งใหม่ที่รับรู้คือทุกประสาทสัมผัสในร่างกายหากคิดจะใช้งาน... ก็ล้วนแต่เป็นจุดสร้างความกระสันไม่แพ้จุดที่เคยผ่านมาแล้วทั้งสิ้นกายสาวบิดเร้าไปมากับประสบการณ์ใหม่ที่ได้รับรู้ ความอุ่นชื้นยังคงลากไล้เลียดอยู่บริเวณติ่งหูเรื่อยลงมาตามไหล่ลาดมน ในขณะที่ฝ่ามือสากนั้นกลับกำลังทำหน้าที่สำรวจตรวจตรากลีบดอกไม้งามเบื้องล่าง สิ่งปลุกเร้าจากด้านบนกำลังส่งผลให้ดอกไม้งามด้านล่างผลิตน้ำหวานเพื่อหล่อเลี้ยงช่องทางให้พร้อมสำหรับการสำรวจตรวจสอบอีกครั้ง“อืม.. คุณคินคะ คุณคิน..”“อืม..”ยอดอกสีหวานถูกครอบครองด้วยความอุ่นชื้นไล้เลียด ปลายลิ้นสากลากไล้รัวเร็วโดยไม่สนใจว่าคนใต้ร่างจะบิดกายเต

นุติที่เดินโทรศัพท์กลับไปกลับมาทำให้เมทินีต้องยิ้มกับอารมณ์ที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาของเขา อีกแง่มุมนึงของเขาที่เธอไม่เคยเห็น ไม่สิ..ไม่ใช่ไม่เคยเห็น แต่เป็นภาพที่ชินตามากกว่า ผู้ชายที่ดูขรึมๆ เอาการเอางานอยู่เสมอ คนที่มักจะยืนเยื้องอยู่เบื้องหลังของภคิน แต่ก็รู้ได้ว่าทุกงานทุกโปรเจคของบริรักษ์กรุ๊ปที่เสร็จสมบูรณ์ไปด้วยดีนั้นล้วนมาจากการจัดการงานของเขา แต่อำนาจการตัดสินใจและหูตากว้างไกลนั้นมาจากภคิน ความรู้สึกในแง่ลบเธอคิดแต่เพียงว่านายนุติขี้เต๊ะ นายตี๋จอมกวนที่มักจะจิกกัดเธอทุกครั้งที่มีโอกาสนั้น ดูไม่เข้าท่ามากกว่าที่จะดูน่ามอง แต่ในวันนี้ ความรู้สึกของหัวใจในแง่บวกมันทำให้ภาพที่เคยเห็นจนชินตานั้นกลับกลายสิ่งมีค่าที่เธอควรจะมอง หากเธอได้ศึกษาการทำงานกับเขา หากได้เขามาช่วยเหลือในสรรค์พิสุทธิ์ธุรกิจที่ง่อนแง่นจนเธอต้องฝืนใจทำอะไรอย่างนั้นคงจะไม่เกิดขึ้น “มองนานคิดตังค์นะ” “อุ๊ย!” “หลงรักผมแล้วใช่ไหม” แววตากรุ่มกริ่มที่จ้องมาอย่างล้อๆ ทำเอาเมทินีวางสีหน้าไม่ถูก มือไม้เหมือนจะเกะกะจนต้องบีบกันไว้แน่น

..ก๊อก..ก๊อก..ก๊อก..เสียงเคาะประตูก่อนจะเปิดเข้ามาเหมือนเป็นตัวระบายความตึงเครียด นิภาชะงักกับภาพที่เห็น เจ้านายกับมือขวาเหมือนจะตึงๆ กันอย่างเห็นได้ชัดแต่ว่าเรื่องอะไร..“มิสเตอร์โรเบิร์ตมาแล้วค่ะ พี่นิดเชิญที่ห้องประชุมแล้ว”“ผมจะไปรอที่ห้องประชุม”นุติพูดก่อนจะรีบเดินออกไปโดยไม่แม้แต่จะชำเลืองมองบอสสุดหล่อของเธอสักนิด และบอสก็เหมือนจะรู้ตัวในสาเหตุนั้น ทว่าแววเครียดๆ ที่มองเห็นในสีหน้าทำให้นิภาต้องรีบพาตัวเองออกให้พ้นรัศมีโดยเร็วดวงตาคมเข้มมีแววหวั่นไหวเจือปนก่อนกำปั้นจะทุบปึกลงบนโต๊ะ ภคินสบถออกมาอย่างหัวเสีย สิ่งที่พยายามผลักดันให้ออกจากหัวใจ สิ่งที่พยายามห้ามก็ยิ่งเหมือนจะห้ามได้ยาก เพราะความรักที่เกิดขึ้นแล้วจะสั่งห้ามให้หยุดภายในวันเดียวได้อย่างไร ยิ่งใกล้ชิด ได้เห็นหน้า ได้พูดคุย ได้... เขายิ่งไม่สามารถห้ามความหวั่นไหว คำพูดเจ็บแสบทั้งหลายอย่างไม่ควรจะพูดกับเธอ เขาก็กลับทำ เพราะอะไร..ก็เพราะเขาไม่สามารถยอมรับลูกของผู้หญิงที่ทำให้พ่อของเขาต้องเจ็บได้ ผู้หญิงที่มักมากอย่างไม่มีที่สิ้นสุดคนนั้น “ลินลดา”การประชุมเป็นไปอย่างราบรื่นโดยไม่มีบรรยากาศตึงเครียดก่อนหน้ามาเจือปน นิภาออ

รสจูบเจ็บซ่านไปทั่วทั้งริมฝีปากเพราะแรงบดขยี้อย่างไม่ปราณีปราศรัยนั้น ทว่าลลิลก็ยังเรียนรู้ที่จะตอบสนอง ริมฝีปากบางที่โต้ตอบด้วยความรุนแรงไม่แพ้กันยิ่งทำให้ภคินแทบจะระเบิด อารมณ์โกรธกลับแปรเปลี่ยนเป็นอารมณ์ปรารถนาอย่างรุนแรง เดรสตัวสวยถูกกระชากออกเหวี่ยงทิ้ง ก่อนที่ใบหน้าหล่อทรมานใจจะฝังลงฟอนเฟ้นกับอกอวบเกินตัวของเธอ ร่างบางถูกดันให้ถอยจนกระทบกับอะไรบางอย่างก่อนจะถูกดันให้นอนลง “โต๊ะอาหาร” คือสิ่งที่ลลิลสำนึกได้ ความตื่นเต้นในอีกบทเรียนรักกำลังจะเริ่มขึ้นอีกครั้ง อกอวบถูกบีบเคล้นสลับกับแรงดูดดึงจากปลายยอดทำให้ร่างบางแอ่นตัวเข้าหาอย่างไม่รู้ตัว เคราสากลากไล้ซุกไซ้รุนแรง อารมณ์ที่เกิดจากความกราดเกรี้ยวปะปนกับความหึงหวงยิ่งทำให้ภคินมีความต้องการอย่างมากล้น ยิ่งคิดว่าลลิลอาจเปลี่ยนใจเขายิ่งทนไม่ได้มากยิ่งขึ้นทุกที่ที่ริมฝีปากร้อนตามแรงอารมณ์ลากผ่านไม่มีที่ใดเลยที่ลลิลจะไม่รู้สึกเจ็บ ทว่าสัมผัสจาบจ้วงรุนแรงนั้นกลับปะปนไปด้วยความซ่านเสียว เธอปลดปล่อยอารมณ์ของตัวเองให้ทะยานไปพร้อมๆ กับเขา ไม่ต้องมีความปราณี ไม่ต้องมีความอ่อนโยน “รัก” ร้อนๆ ในห้องครัวระหว่างเขาก