บททั้งหมดของ สวาทรักสลักใจ: บทที่ 31 - บทที่ 40

“คุณอิงฟ้าจะเดินไหวเหรอครับ พักก่อนดีกว่า คุณตัวร้อนมากเลยนะ แล้วนี่สรุปกินยาหรือยังครับ ผมมียาแก้ไข้ติดมาด้วยนะ” เอเดนถามด้วยความเป็นห่วงและทำท่าจะเข้าไปประคองเธออีกครั้ง แต่อิงฟ้ากลับขยับออกไม่ให้เขาเข้าใกล้ ซึ่งเอเดนก็เข้าใจดีว่าวัฒนธรรมอันดีงามของผู้หญิงไทยนั้น คือไม่ควรถูกเนื้อต้องตัวกับผู้ชาย แต่เขาก็คิดว่าเธอเป็นคนป่วย เขาควรจะช่วยเหลือได้ อิงฟ้ามองชายต่างชาติรูปหล่อทั้งสองคนสลับไปมา โดยเฉพาะเอเดนที่แสดงความห่วงใยเธอมากเป็นพิเศษ อาจเพราะว่าเขาเป็นหมอ หรืออาจเพราะเขาต้องการสื่อความรู้สึกออกมา แต่เพราะความคิดของคนเรานั้นต่างกัน ยิ่งเป็นชายต่างชาติ เธอที่เป็นผู้หญิงไทยยิ่งต้องสงวนท่าที การยินยอมให้เขาปฏิบัติด้วยความสุภาพ สุดท้ายเจตนาอาจแปรเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นได้ ขึ้นอยู่กับมุมมองของแต่ละคน และเธอก็เพิ่งรู้จักเขาทั้งสองคนในวันนี้ ไม่รู้นิสัยใจคอ ไม่รู้ทัศนคติที่พวกเขามีต่อผู้หญิงไทย ดังนั้นการมีระยะห่างที่พอเหมาะจะดีที่สุด “ดิฉันทานเรียบร้อยแล้วค่ะ ขอบคุณคุณเอเดนกับคุณดีแลนอีกครั้งนะคะที่เป็นห่วง และขอบคุณที่ช่วยดิฉันด้วยค่ะ แต่ดิฉันไม่เป็นอะไรแล

ใบหน้าซีดเผือดกับหยาดน้ำตาที่ไหลลงมาเป็นสาย ยังไม่เท่ากับที่เธอกัดริมฝีปากไว้แน่น นั่นเก็บเสียงกรีดร้องที่เขารู้ทันหรือว่าเธอกำลังเจ็บปวดกันล่ะ แผ่นภพแค่นยิ้มกับสิ่งที่ใจคิด อิงฟ้าช่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่ซับซ้อน ภายใต้ใบหน้าใสซื่อ ดวงตาคู่หวาน และเรือนร่างที่ดูแบบบางแต่กลับซุกซ่อนความอวบอิ่มไว้ทุกสัดส่วน นั่นยังไม่เท่าที่เขาเห็นเธออ่อยผู้ชายเป็นว่าเล่น แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเขา เธอกลับมีน้ำตา สรุปอิงฟ้าตัวจริงเป็นยังไงกัน “แต่เธอไม่ต้องกังวลว่าจะไม่ได้กินของนอกหรอกนะ ฉันน่ะเบื่อง่าย เพราะไม่ว่ายังไง ของเล่นมันก็เป็นของเล่นอยู่ดี อดใจรอ ระงับความ... ไว้สักนิด อดทนสักหน่อย เดี๋ยวฉันเบื่อเธอเมื่อไหร่ ฉันจะส่งมอบให้บรรดาเพื่อนๆ ของฉันมา ‘เล่น’ เธอจนมันเลยล่ะ และถ้าเธออยากจะมีลูกจนสั่น ก็บอกฉันได้ อยากได้ลูกชาติไหน ฉันจะหามาประเคนให้ จะได้ไม่ต้องเสนอตัว ลงทุนอ่อยมันทุกทางอย่างนี้” คนที่พูดใส่หน้าเธอจนชาเดินจากไปไกลแล้ว คงมีเพียงอิงฟ้าที่ต้องใช้คาคบต้นมะม่วงด้านข้างพยุงร่างกายเอาไว้ ไม่อย่างนั้นเธอคงได้ล้มพับไปแน่ เพราะคำถามซ้ำๆ ที่ดังอยู่ในสมองก็ค

“อยู่ที่นี่อีกหลายวัน ผมต้องพูดภาษาไทยได้ชัดกว่านี้แน่นอนครับ แต่คุณอิงฟ้าต้องสอนผมนะ” เอเดนยิ่งทำคะแนนเพิ่มขึ้น เมื่อสิ่งที่สงสัยและอยากเห็นให้ชัดกำลังเป็นจริง บางสิ่งที่คืนนี้เขาต้องได้คำตอบจากปากของคนที่กำลังมองตรงไปที่อิงฟ้า ความเฉยเมยนั้นทำให้อิงฟ้าถึงกับสั่น “ผมว่าจะงดทุกโปรแกรมเที่ยว แล้วอยู่เรียนภาษาไทยดีกว่า ว่าไงเคลย์ นายคงไม่ว่า ถ้าฉันจะขอให้คุณอิงฟ้าช่วยสอนภาษาไทยให้ฉัน” “เฮ้ย! ได้ไงเอ็ด นายรับปากว่าจะพาฉันไปทะเล” ดีแลนเอ่ยแย้ง เพราะหมั่นไส้นิดๆ ที่เอเดนตั้งใจทำคะแนนจากอิงฟ้าสุดๆ “เรื่องนั้นไม่ลืมหรอกน่า ฉันจัดเวลาได้สำหรับทุกคน แล้วว่าไงล่ะเคลย์ นายยังไม่ตอบคำถามเลยนะ ตกลงนายเต็มใจให้คุณอิงฟ้าช่วยสอนภาษาไทยให้ฉันหรือเปล่า” “ได้สิ ไม่มีปัญหา” แผ่นภพตอบเสียงเรียบ แต่ดวงตาไม่ได้ละไปจากใบหน้าของอิงฟ้าเลย “อย่ามัวแต่พูดเล่นกันอยู่เลย แคทหิวแล้วนะคะ นี่เธอ! คุณแม่บ้าน ถือหมูย่างนี่ไปเสิร์ฟให้ฉันด้วยนะ” แคทเทอรีนเข้ามาคล้องแขนแผ่นภพปรายตาพร้อมออกคำสั่งกับอิงฟ้า ใครล่ะจะอยากเห็นผู้ชายส

“กรี๊ดดดดด...” อิงฟ้ากรีดร้องสุดเสียงแข่งกับเสียงฟ้าคำรามด้านนอก เมื่อฝ่ามือแข็งปานคีมเหล็กของอสูรกายจับกระชากร่างของเธอเข้าหา ก่อนร่างสูงใหญ่จะคร่อมทาบทับเธอทั้งตัว ปิดทุกช่องทางหลีกหนี แต่เธอจะไม่ยอมให้มันมาทำร้าย กำปั้นที่เป็นอิสระจึงยกขึ้นทุบไปทุกที่ที่เธอจะทำได้ แต่อสูรกายร้ายกลับคว้าข้อมือของเธอ กระชากออกพร้อมกับบีบรัดข้อมือทั้งสองข้างไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียวของมัน จนเธอต้องกรีดร้องอีกครั้งด้วยความเจ็บ “กรี๊ดดดดด... ไม่นะ! ปล่อยฉัน! ปล่อย!” อิงฟ้ากรีดร้องสุดเสียง เมื่อคิดถึงชะตากรรมที่กำลังจะตามมา หรือนี่จะเป็นความสูญเสียที่เธอจะต้องเผชิญ แต่เธอจะไม่มีวันยอมเด็ดขาด เธอจะสู้จนกว่าจะสู้ไม่ได้ หรือหากโชคชะตาที่โหดร้ายจะทำให้เธอหลีกเลี่ยงไม่ได้ เธอก็จะไม่อยู่เพื่อสู้หน้าใครทั้งนั้น และจะไม่ยอมเป็นของใครอีกนอกจากเขา... แผ่นภพ “กรี๊ดดดดด... ไม่นะ... ปล่อยฉัน... ปล่อย...” อิงฟ้าหันหน้าหนีริมฝีปากและจมูกที่ซุกไซ้ซอกคอของเธอ ร่างเล็กๆ ที่ถูกทาบทับจนแทบจะจมลงไปในที่นอนพยายามดิ้นรนหลีกหนี ทุกสิ่งที่เธอทำได้ เธอจะทำ แต่

ทุกครั้งที่ริมฝีปากขยับเขยื้อนเพื่อปรับระดับให้ลงลึก ทุกครั้งที่ปลายลิ้นน้อยๆ ด้านในนั้นส่ายสะบัดไปมา เขาแทบอยากหยุดวันเวลาไว้ ณ ขณะนี้ เพราะเขาอยากรู้อยากเห็นเหลือเกินว่าอิงฟ้ากำลังจะทำอะไรกับเขาอีก เธอจะกลืนกินเขาอย่างอ้อยอิ่งจนเขาเป็นฝ่ายควบคุมตัวเองไม่ได้ หรือเขาควรจะจับศีรษะของเธอให้ตั้งตรงพร้อมกับเสยความยิ่งใหญ่นี้ขึ้นไปซะเอง หรือจะปล่อยให้เธอตั้งหน้าตั้งตากลืนกินเขาไม่ยั้ง แต่ไม่ว่าอิงฟ้าจะทำอะไร นั่นก็คือความเสียวเท่านั้นที่เขากำลังสัมผัส “โอว... ฟ้าจ๋า... โอว...” อิงฟ้ายิ้มในสีหน้า โหย่งลำคอเพื่อกลืนกินเขาให้สุดทาง แม้เธอจะทำได้ไม่ดี แต่ทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำลงไปนั้นคือสิ่งที่หัวใจเตรียมพร้อมเอาไว้แล้ว และเธอก็รู้ว่าเขาต้องพอใจ เพราะจากเสียงครางไม่หยุดนั้นคือรางวัลแห่งความสำเร็จ “ฟ้าจ๋า... โอว... เยี่ยม... โอว... ฟ้า...” เธออยากจะขานรับเขาเหลือเกิน แต่ติดที่ปากไม่ว่างและริมฝีปากก็ไม่สามารถขยับได้ เพราะอะไรๆ นี้มันคับปากเหลือเกิน ใจจริงเธออยากจะกลืนกินและครอบครองเขาให้สุดความยิ่งใหญ่ ทว่าสุดท้ายแล้วเธอก็จนปัญญา เพราะแค่