บททั้งหมดของ สวาทรักสลักใจ: บทที่ 21 - บทที่ 30

ฝ่ามือค่อยๆ ลูบลงมาตามแผงอก เพราะคนร้ายหายใจฟึดฟัดอย่างติดขัด อาการเก็บกลืนก้อนน้ำลายดังเอื้อกนั่นไม่ต่างจากคำตอบรับ เพราะเมื่อเธอรั้งร่างให้ลุกขึ้นนั่ง มันก็ถอยออกแต่โดยดี อิงฟ้าสั่นไปทั้งร่าง ทั้งหวาดกลัวแต่ก็ต้องทำเป็นกล้า ขอเพียงเธอลุกขึ้นยืนได้เท่านั้น สิ่งเดียวที่คิดอยู่ในหัวก็คือ วิ่งอย่างไม่คิดชีวิต ทว่าสิ่งที่อิงฟ้าคิดไว้นั้นไม่ได้ถูกทุกอย่าง เพราะเพียงมันขยับออกและเธอทำท่าจะลุกขึ้นยืน ร่างดำทะมึนที่คล้ายจะผละออกไปก็กลับเปลี่ยนใจมาโถมทับเธออีกครั้ง อิงฟ้าสั่นไปทั้งร่างแต่ก็ต้องรีบเรียกขวัญที่โบยบินไปของเธอให้กลับมาเร็วที่สุด “พี่จ๋า ทำไมล่ะจ๊ะ ไปที่เรือนริมน้ำกันเถอะนะ น้องอยาก... หลายๆ รอบอ่ะจ้ะ ถ้าตรงเนี้ย เผื่อมีใครผ่านมาจะยุ่งนะ นะจ๊ะพี่จ๋า ไปกันเถอะ” แผ่นภพแค่นยิ้ม อยากให้ท้องฟ้าสว่างขึ้นมาเสียเดี๋ยวนี้ เพราะเขาอยากเห็นสีหน้าของอิงฟ้าให้ชัดเจนที่สุด อยากรู้นักว่าไอ้คำพูดออดอ้อนร่านร้อนที่ออกมาจากปากของเธอในเวลานี้ คนพูดนั้นแสดงสีหน้ายังไง เพราะภาพที่เขานึกออกมีเพียงใบหน้าสวยหวานที่มองเขาอย่างหยาดเยิ้ม พร้อมแลบลิ้นออกมาเลียไล้ริมฝีปากตั

สองมือกอบเอาความอวบใหญ่แนบชิดจนทับทิมเม็ดสวยทั้งสองเคียงคู่ ซึ่งก็ทำให้แผ่นภพต้องเลียริมฝีปากตัวเองพลางกลืนน้ำลายอย่างหิวกระหาย ความสวยงามที่เคียงกันสั่งให้เขาไล้ปลายลิ้นลงไปตรงๆ และลิ้นร้อนที่แตะต้องปลายยอดทั้งสองได้พร้อมๆ กันก็ทำให้อิงฟ้าดิ้นพล่าน “โอว... อาภพขา... อาภพ... อาภพขา... เสียว... ฟ้าเสียว...” เธอแหงนหน้า บิดกายดิ้นเร้า เปล่งเสียงบอกหนทางแห่งความสุขที่เขากำลังส่งมอบให้เธอไม่ขาดสาย เพราะทุกจังหวะที่ปลายลิ้นแตะต้อง อิงฟ้าก็ได้รับความสุขครั้งแล้วครั้งเล่า ความเพลิดเพลินทำให้เธอล่องลอย จนแอ่นร่างขึ้นสูง อยากให้เขาสัมผัสทรวงอกของเธอไม่มีวันหยุด แต่แผ่นภพกลับไม่หยุดเพียงเท่านั้น เมื่อใบหน้าหล่อเหลาเคลื่อนลงต่ำ ไล้ปลายลิ้นไปตามแนวลิ้นปี่ “อาภพขา... ฟ้าเสียวเหลือเกิน อาภพขา...” ไรเคราสาก ริมฝีปาก และปลายลิ้น มันคือสิ่งทรมานที่แสนหวาน เพราะการเคลื่อนกายลงไปพร้อมกับใช้อวัยวะเหล่านี้แตะต้องเธอ คือสิ่งที่อิงฟ้าไม่คิดว่าจะได้มาพบ เพราะในช่วงเวลานี้แผ่นภพอ่อนโยนกับเธออย่างเหลือเชื่อ ทุกจังหวะที่ริมฝีปากจูบประทับบนผิวเนื้อ นั่น

ความรู้สึกนี้แทรกซึมขึ้นมาจนแผ่นภพต้องครางเสียงยาว เพราะช่างแตกต่างจากรสสัมผัสผู้หญิงอื่นที่เขาเคยร่วมมา อิงฟ้าทำให้เขารู้สึกราวกับเป็นเจ้าชีวิตของเธอ แต่เขาต้องไม่ลืมว่าก่อนหน้านี้เธอก็พร้อมจะให้ผู้ชายแปลกหน้ากลืนกินเช่นกัน การแสดงออกนี้จะเรียกว่าความรักได้หรือเปล่าล่ะ หรือเป็นความใคร่ที่อิงฟ้ากำลังเสพติด และแสดงออกมาจากส่วนลึกของตัวตนจนหยุดไม่ได้อีกแล้ว ไม่อย่างนั้นเธอก็น่าจะต่อต้านสิ่งแปลกปลอมที่ผ่านเข้าอุ้งปากในครั้งแรก ไม่ใช่อ้าปากรับแต่โดยดี “อาภพขา... ทำไมล่ะคะ ไม่ต่อเหรอคะ” อิงฟ้าถามตามความรู้สึก เมื่อเขาพาความแข็งแกร่งหลุดรอดออกจากปากเธอไป จากการเรียนรู้เธอพบว่านั่นยังไม่ใช่สิ่งสิ้นสุดที่เขาต้องการ แล้วอะไรทำให้แผ่นภพหยุด “ฟ้าทำไม่ดีเหรอคะ อาภพ...” อิงฟ้าพยุงร่างเปล่าเปลือยของเธอให้ลุกขึ้นนั่ง เขาไม่ตอบคำถามของเธอแต่กลับเอี้ยวตัวไปด้านหลังเพื่อหาอะไรบางอย่าง และเสียงของเข็มขัดกางเกงก็ทำให้อิงฟ้าร้อนผ่าวที่ขอบตา เพราะเธอคงทำไม่ดีจริงๆ เขาจึงจะไป แต่ผิดคาดเพราะแผ่นภพไม่ได้สวมกางเกงตามที่เธอคิด เขาเพียงแต่หยิบอะไรบางอย่

ยิ่งคิดได้อย่างนั้นอิงฟ้าจึงต้องแข็งใจ ขอเพียงได้อาบน้ำอุ่นสักหน่อย อาการเมื่อยล้าก็คงจะคลายลง ทว่าเมื่ออิงฟ้าพาตัวเองเข้ามาในห้องน้ำเรียบร้อย ฝ่ามือเท้าเคาน์เตอร์เพื่อพยุงกายไม่ให้ล้ม สายตามองเท้าที่พยายามยืนให้มั่นของตัวเอง แม้ว่าจะสั่นจนเธอเห็นได้ก็ตาม แต่สิ่งที่อยู่ในโฟกัสของสายตาไม่ใช่แค่ฝ่าเท้า แต่กลับเป็นถังขยะด้านใต้ของเคาน์เตอร์ และนั่นก็ทำให้อิงฟ้าทรุดร่างลงอย่างหมดเรี่ยวแรง ฝ่ามือปิดริมฝีปากที่สั่นระริกพร้อมกับเปล่งเสียงร้องไห้โฮในทันที เพราะสิ่งที่เห็นนั้นคือ เศษซากแห่งอารยธรรมความใคร่พาดผ่านอยู่บนปากถังพลาสติก และบางชิ้นก็นอนสงบนิ่งอยู่ที่ก้นถัง ปลอกสีชมพูหวานสีสันดูน่ามองเหมือนขนมเด็ก และคงจะน่าดูกว่านี้ถ้ามันจะไม่ได้เป็นสิ่งที่มีไว้ใช้ป้องกัน ‘เด็ก’ มาเกิด และหลักฐานคือของเหลวขาวขุ่นที่ค้างอยู่ด้านใน ก็ยืนยันได้ว่าทุกปลอกนั้นผ่านการใช้งานมาแล้ว แม้จะรู้ว่าแผ่นภพเพียงใช้ร่างกายของเธอระบายความใคร่ รู้ว่าเขาไม่ต้องการให้เธอตั้งท้องกับเขา เพราะนั่นคือเครื่องยืนยันการ ‘จับ’ อย่างที่เขาเข้าใจว่าเธอกำลังทำ แต่เมื่อมาเห็นหลักฐานที่เขาเก็บรวบร

เขายังคงเสียดสีเธอด้วยเรื่องคืนนั้น เพราะไม่มีผู้หญิงดีๆ ที่ไหนจะชวนผู้ชายไปหาที่เล่นเสียวที่สะดวกสบายกว่ากลางสวน เสนอให้ผู้ชายใส่ถุงยางอนามัย และใช้ร่างกายเสียดสีไปที่ความแข็งแกร่งเพื่อปลุกอารมณ์ให้เพิ่มขึ้น กี่คำอธิบายของเธอ เขาก็ไม่เชื่อ ยังมองว่าเธอ ‘ร่าน’ ไม่เลือก มองว่าเธอติดใจรสสวาทเสียจนอดไม่ได้ต้องออกมาหากินข้างนอก อิงฟ้าครุ่นคิดจนปวดหนึบที่ศีรษะ ฝ่ามือบีบเคล้นขมับตัวเองอย่างมึนงงเต็มที แต่แล้วก็ต้องพยายามกระจายให้หายไป เพราะเรือหางยาวลำเล็กที่มาจอดเทียบอยู่ด้านนอกนำกลุ่มลูกค้าขาจรมาส่ง “หนูฟ้า! น้าพาลูกค้ามาส่ง” เสียงคุณน้าคนขับเรือตะโกนเข้ามาทำให้อิงฟ้าต้องฝืนพาตัวเองออกไปรับลูกค้าที่ท่าน้ำโดยเร็ว ชาวต่างชาติผู้หญิง 3 ผู้ชาย 2 ที่มาเยือนทำให้อิงฟ้าต้องแปลกใจ เพราะลูกค้ากลุ่มนี้แจ้งว่าติดต่อจองบ้านพักผ่านมาทางแผ่นภพ อิงฟ้าเชิญลูกค้าให้เข้ามานั่งพักในบริเวณด้านในของเรือนริมน้ำ พร้อมโทรศัพท์แจ้งให้จันทร์จัดหาอาหารว่างและเครื่องดื่มเพื่อมารับรองลูกค้าเบื้องต้น และไม่ลืมที่จะถามว่าเจ้าของโฮมสเตย์ตื่นหรือยัง และที่จันทร์