บททั้งหมดของ สวาทรักสลักใจ: บทที่ 11 - บทที่ 20

“ฉันเห็นด้วยกับอิงฟ้านะ ฉันจะให้เงินเธอก้อนหนึ่ง แล้วไปจากที่นี่ซะ” นั่นคือการทดลองความจริงใจครั้งสุดท้าย ส่วนผลจะเป็นยังไง คงต้องรอคำตอบจากปากของอิงฟ้า “ไม่นะคะคุณภพ คุณภพจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ จันทร์ไม่ยอม” “ฉันไม่ได้ให้พี่จันทร์ยอม แต่พี่จันทร์ด้วยที่ต้องไป อย่าให้ฉันต้องพูดให้มันอายกันมากกว่านี้เลยนะ ทำอะไรก็รู้อยู่แก่ใจอยู่แล้ว” “ไม่นะ จันทร์ไม่ยอม” “ป้าคะ พอเถอะค่ะ ฟ้ายอม ฟ้าจะไปจากที่นี่” “นังฟ้า! แกไม่ได้ทำอะไรผิด แกจะยอมทำไม คุณภพเขาข่มขืนแก เขาต้องรับผิดชอบ ต้องรับผิดชอบแกเข้าใจมั้ย!” “จริงเหรอคะป้า คุณภพเขาทำฟ้าจริงๆ หรือคะ ป้า...” จันทร์อ้ำอึ้งเมื่ออิงฟ้าเขย่าต้นแขนแล้วร้องถามทั้งน้ำตา ดวงตาเจ็บช้ำของอิงฟ้าพร้อมฝ่ามือที่กระชับดั่งจะบอกว่าให้ยอม พร้อมกับสายตาดูถูกดูแคลนของแผ่นภพที่มองมา ทว่ามีบางอย่างเจืออยู่ในนั้น บางสิ่งที่ทำให้จันทร์เปลี่ยนใจ แผ่นภพยังคงจ้องมองสองคนป้าหลานที่เถียงกันไปมา ดูเหมือนว่าอิงฟ้าจะพิสูจน์ตัวเองให้เขาเห็นแล้วว่าเธอไม่ได้เกี่ยวข้องกั

ตั้งแต่ตกลงคบหากัน เมื่อวันนี้เวียนมาถึง ธารธาราไม่เคยจะมีของขวัญอะไรให้เขา แต่เธอจะสร้างเซอร์ไพรส์ทำให้เขามีความสุข ตลอดทั้งช่วงวันและช่วงคืน เรียกได้ว่าตลอด 24 ชั่วโมงของวันนี้ เธอจะขยันสร้างเซอร์ไพรส์ให้เขาไม่หยุดหย่อน และเขาก็เพลิดเพลินไปกับอะไรใหม่ๆ ที่เธอสรรหามา เมื่อเช้าก็คงจะเป็นแบบนั้น หากเขาไม่เป็นฝ่ายสร้างเซอร์ไพรส์ให้ธารธาราเสียก่อน แม้จะรู้แล้วว่าสิ่งที่ทำลงไปนั้นเกิดจากอะไร แต่เขาก็ยังคาดหวังไม่ได้ว่าหลักฐานที่มีจะทำให้เธอยกโทษให้ ในเมื่อธารธาราปิดทุกช่องทางการติดต่อสำหรับเขาไปแล้ว คงมีทางเดียวที่จะพบเธอได้ก็คือ จู่โจมไปที่บ้าน แต่นั่นคือเขาต้องเผชิญหน้ากับบรรดาพ่อแม่พี่น้องของธารธาราที่อาจรู้เรื่องราวทั้งหมดแล้วก็ได้ แน่นอนว่ามากมายคำถามจะตามมา ซึ่งเขายังไม่พร้อมที่จะให้คำตอบ จุดหมายบ้านของธารธาราจึงเบนมาที่วัดแห่งนี้แทน แผ่นภพก้าวเท้าเข้าสู่เขตพัทธสีมาเพื่อกราบพระประธานในโบสถ์ หวังบารมีของท่านจะช่วยดับความร้อนรุ่มใจให้เขาได้ แต่พบว่าด้านหน้าของโบสถ์ในวันนี้ผิดแปลกไปจากที่เขาเคยมากับ... สิ่งที่ไม่อยากนึกถึงผุดวาบขึ้นมาจนได้

นั่นคือสิ่งที่เขาได้ยิน ก่อนจะฝืนให้ร่างกายพาจิตใจที่วูบลึกเดินออกมาจากเรือนด้านหลัง พาตัวเองเข้าไปในสวน ปล่อยหัวใจให้ล่องลอยไปกับธรรมชาติรอบด้าน เพื่อให้ความฟุ้งซ่านในสมองหายไป เขาจะต้องไม่ตกลงไปในหลุมสวาทของอิงฟ้าอย่างเด็ดขาด เแม้ก่อนหน้านี้เขาจะใจอ่อนลงมากแล้วก็ตาม เขาเกือบให้ความสงสารเป็นปัจจัยให้อิงฟ้าและจันทร์สมปรารถนา เพราะคิดว่าอิงฟ้าอาจไม่รู้เรื่อง เธอคงถูกกระทำจากจันทร์เช่นเดียวกันกับเขา ไม่อย่างนั้น อิงฟ้าคงจะไม่สามารถรองรับศึกหนักจากเขาได้ตลอดทั้งค่ำคืนแน่ เพราะจากร่องรอยในห้องนอนของเขา มันคือความป่าเถื่อนที่เขาไม่คิดจะทำกับผู้หญิงคนไหนทั้งนั้น แต่อิงฟ้ากลับรับได้ รวมทั้งความร้อนแรงที่เธอแสดงออกมาทั้งหมดนั่น ที่ยังติดอยู่ในความทรงจำของเขา ไม่ว่าเธอจะเป็นฝ่ายโลดแล่นอยู่เหนือร่างกายของเขา หรือจะเป็นตัวเขาเองที่บุกกระแทกเข้าไปหา เขาจำไม่ได้เลยว่าอิงฟ้าอ้อนวอนเขาว่า ‘อย่าทำ’ ตอนไหน มีแต่ความพอใจทั้งแววตาและสีหน้า ซึ่งนั่นอาจเป็นเพราะเธอเองก็ถูกวางยาเช่นกัน แต่สิ่งที่ได้ยินทำให้ความคิดทั้งหมดติดลบ คงบอกไม่ได้อีกแล้วว่าอิงฟ้าไม่รู้

อิงฟ้าทรุดนั่งที่ระเบียงหน้าบ้าน กระชับผ้าคลุมไหล่ให้แน่นขึ้น เพราะลมน้ำค้างในสวนและบ้านที่ปลูกสร้างอยู่กลางบึงบัวทำให้รู้สึกเย็นชื้นที่ผิวกาย ดวงตาเจือเศร้าทอดมองดอกบัวกลางบึงที่ยังเห็นได้อย่างรางเลือน ความเหงาแทรกซึมสู่หัวใจ เพราะนี่เป็นคืนแรกที่เธอต้องนอนคนเดียวภายในอาณาจักรของเขา หากไม่เกิดเหตุการณ์นั้น เธอก็คงไม่ต้องเป็นอย่างนี้ ฝ่ามือลูบไล้ต้นแขนที่มีรอยช้ำ ก่อนจะนิ่วหน้าเพราะเจ็บ ร่างกายนี้เจ็บขัดไปแทบจะทุกส่วน และดูจะเจ็บมากสุด ณ จุดนั้น แต่เธอก็ยังทำงานตามคำสั่งของเขาโดยไม่ปริปากบ่น นั่นคือการตรวจตราความเรียบร้อยของบ้านพักแต่ละหลัง รวมทั้งเรือนริมน้ำที่เป็นสำนักงานด้วย จากนั้นก็ต้องขนเสื้อผ้าและของใช้ส่วนมาที่นี่ เพื่อให้เสร็จทันก่อนค่ำ แต่ความเร่งรีบผสมกับความอิดโรยจากค่ำคืนที่ผ่านมาก็ทำเธอไข้ขึ้นจนได้ ไหล่สะท้านน้อยๆ เมื่ออาการสะบัดร้อนสะบัดหนาวมาเยือน ลมหายใจร้อนผ่าว และผิวเนื้อที่วูบวาบบ่งบอกว่าเธอควรจะต้องกินยา เพราะหากคืนนี้เธอไม่หายไข้ วันพรุ่งนี้ต้องเป็นเรื่องแน่ เพราะไม่มีพนักงานเหลือสักคน หากมีลูกค้าขาจรเข้ามา ป้าคงจะรับมือไม่ไหว

อิงฟ้าที่เดินเร็วจนแทบจะวิ่งแบบเหลียวหน้าเหลียวหลังคือสิ่งที่แผ่นภพเห็น นึกสนุกที่อิงฟ้าอาจคิดว่าเขาเป็นผีหรือเป็นคนร้าย เมื่อเธออยากจะออกมาเรียกร้องให้เขาทำลูก เขาก็ขอได้แกล้งเธอเพื่อระบายความเครียดบ้างเถอะ ส่วนจะทำลูกให้เธอหรือเปล่านั้น ‘ไม่มีทาง’ แผ่นภพก้าวเท้าให้เร็วยิ่งขึ้นแต่ไม่ลืมที่จะทิ้งระยะห่างให้เธอเหลียวหาไม่เห็น ยิ่งเห็นความหวาดหวั่นบนใบหน้าที่สะท้อนแสงจากไฟฉาย เขาก็ยิ่งสะใจ อิงฟ้าเดินแกมวิ่ง ไม่สามารถเร่งฝีเท้าได้มากกว่านี้ เพราะพื้นดินในสวนนั้นไม่เหมาะกับการวิ่งเลยสักนิด โดยเฉพาะเวลากลางคืนเช่นนี้ด้วย เพราะหากเธอเดินไม่ระวังแล้วหกล้มหกลุกไปจะยิ่งแก้สถานการณ์ไม่ได้ เธอต้องใช้สติให้มาก ต้องเดินให้เร็ว แต่ต้องปลอดภัย และก็ต้องมองหาทางหนีทีไล่ไปด้วย แต่ช่วงนี้โชคดีคงไม่เข้าข้าง เพราะมีแต่โชคร้ายที่มาเยือนไม่เว้นแต่ละวัน และแค่คิดฝ่าเท้าที่กำลังก้าวก็ผลุบพลาดพลิกลงไปในหลุมตื้น จนร่างของอิงฟ้าถลาลงไปกองอยู่กับพื้น ไฟฉายตกจากมือกระเด็นไปอยู่อีกทาง ไม่ทันที่อิงฟ้าจะร้องด้วยความเจ็บที่วิ่งปรี๊ดมาจากข้อเท้า เธอก็ต้องกรีดร้องออกมาเพร