บททั้งหมดของ สวาทรักสลักใจ: บทที่ 41 - บทที่ 50

จมูกโด่งสูดดมความหอมเจือไปด้วยไรเหงื่อชื้นๆ ที่ซอกคอของอิงฟ้า ขณะที่หูยังได้ยินเสียงลมหายใจปะปนกับเสียงสะท้านน้อยๆ ด้วยความซ่านเสียวที่รอดออกมาจากริมฝีปากของเธอ และเมื่อเขาขยับวัตถุสำรวจ เสียงสะท้านนั้นก็ดูราวจะดังขึ้นและสั่นตาม และนั่นทำให้สติของเขากลับคืน “อาภพขา... ฟ้ารักอาภพเหลือเกิน ฟ้ารักอาภพ...” เสียงหวานๆ ที่ดังชัดอยู่ข้างหูทำให้แผ่นภพระบายลมหายใจออกยาวๆ เพราะเมื่อความต้องการสิ้นสุด เขาก็รู้ตัวว่าพลาดไปเสียแล้ว ครั้งนี้ปลอกควบคุมไม่ได้ถูกนำมาใช้ และมันอาจเสี่ยง ดวงตาคมเข้มปิดลงครุ่นคิดหาหนทางแก้ไข และเขาต้องรีบไปจัดการอย่างเร่งด่วน ฝ่ามือจึงยันตัวเองขึ้นเพื่อให้พ้นไปจากความงดงามและหอมหวานตรงหน้า ไม่อย่างนั้นเขาคงอดใจไม่ได้จนต้องต่อรอบ 2 ทว่าดวงตาสวยหวานที่ช้อนขึ้นมองเขาและรอยยิ้มน้อยๆ อย่างมีความสุขนั้นกลับทำให้เขาชะงัก ดวงตาที่ยังฉ่ำชื้นไปด้วยหยาดน้ำตาจ้องมองมาที่เขาอย่างเปิดเผย ‘ความรัก’ เธอต้องการจะบอกเขาแบบนั้น แต่สำหรับเขามันไม่ใช่ แผ่นภพรั้งกายขึ้นอย่างเร็วจนอิงฟ้าผวา เพราะแววตาของเขาที่มองสบมาที่เธอให้ความรู้สึ

กิจกรรมแรกหลังจากมื้อเช้าผ่านพ้นไปก็คือ แผ่นภพจะขับเรือสปีดโบ๊ทพาเพื่อนๆ ของเขาล่องไปตามแม่น้ำ เพื่อชมทิวทัศน์ของแม่น้ำเจ้าพระยาเรื่อยไปจนถึงปากแม่น้ำซึ่งจะเป็นบริเวณของป่าชายเลน แต่จะเริ่มต้นจากการไปเที่ยวชมพิพิธภัณฑ์เครื่องปั้นที่ชาวบ้านงมได้จากปากแม่น้ำ จากนั้นแผ่นภพจะพาเพื่อนๆ ไปทานอาหารกลางวันที่ตลาดเก่าริมน้ำ ต่อด้วยไปปลูกป่าชายเลนหรืออาจดำงมหอยแครงด้วยก็ได้ และทั้งหมดจะกลับมาดินเนอร์ที่เรือนริมน้ำ โดยอิงฟ้าและจันทร์จะจัดเตรียมอาหารไว้ให้ อิงฟ้าที่มีใบหน้ายิ้มแย้มแจ้งเตือนลูกค้าว่าอย่าลืมหยิบชุดอาหารว่างและน้ำดื่มที่จันทร์จัดเตรียมเอาไว้ให้ติดตัวไปด้วย ซึ่งทุกคนไม่ควรลืมเด็ดขาด เพราะนอกจากตลาดริมน้ำแล้วนั้น สถานที่อื่นๆ ที่แผ่นภพจะพาไปไม่มีร้านค้าเพื่อจำหน่ายอาหาร อีกทั้งขอให้ทุกคนตรวจสอบเสื้อชูชีพและสวมใส่ให้กะทัดรัด ซึ่งทุกคนก็ตั้งใจฟังพร้อมปฏิบัติตามเป็นอย่างดี ยกเว้นแคทเทอรีนเท่านั้นที่คงต้องการให้เจ้าของโฮมสเตย์เป็นผู้แนะนำเธอ อิงฟ้ามองตรงไปยังคนทั้งคู่ก่อนจะหันไปยิ้มให้กับลิลลี่และแอนนาที่ต้องการให้เธอช่วยเปลี่ยนเสื้อชูชีพเป็นขนาดที่ใหญ่

“ทำไม! ต้องการพักผ่อน มีอะไรต้องทำหลายอย่าง นี่เธอนัดแนะกับเอ็ดจะไปไหนกัน อิงฟ้า! ฉันถามเธออยู่ ตอบมา!” “ยังไม่รู้ค่ะ ฟ้ายังไม่ได้คิด” เพราะเขาตะคอกถาม เสียงตอบจึงเริ่มห้วนตามอารมณ์กรุ่นโกรธเช่นเดียวกัน แต่ไม่รู้ว่าโกรธใคร โกรธตัวเองที่ยอมเขามาตั้งแต่แรก โกรธเขาที่กล่าวหาและต่อว่าเธอไม่ยั้ง หรือว่าโกรธที่แคทเทอรีนมายุ่งวุ่นวายกับเขา แต่เธอก็ตอบตามความจริงทุกอย่าง เพราะยังไม่ได้คิดจริงๆ ว่าพรุ่งนี้จะพาเอเดนไปไหน เพราะพรุ่งนี้คนงานที่ลาพักร้อนจะกลับมาทำงานวันแรก เธอก็จะมีเวลาพาเอเดน ดีแลนและอาจจะพ่วงอีก 2 สาวไปเที่ยวได้ และในโปรแกรมคงไม่มีแคทเทอรีน เพราะคนไม่ ‘ร่าน’ คงอยากเกาะติดกับเจ้าของโฮมสเตย์สองต่อสองมากกว่า ยิ่งคิดใบหน้าของอิงฟ้าก็ยิ่งแสดงอาการราวกับว่าเธอกำลึงหึงหวงแผ่นภพ “ไม่รู้นี่ คือไม่รู้จะเลือกไปกับใคร หรือไม่รู้ว่าจะพากันไปมันขนาดไหนใช่มั้ย! เธอมันร่าน! ร่านสุดๆ” ไรฟันขบริมฝีปากล่างจนเจ็บ เพราะเสียงตะคอกกับดวงตาที่วาวไปด้วยความโกรธนั้นพุ่งตรงมาที่เธอเต็มๆ ‘ร่าน’ นี่คือคำจำกัดความของเธอใช่ไหม เพราะเขาใช้เรียกเธอบ่อย

“ไม่มีอะไรหรอกจ้ะน้ำ” “ไม่มีจริงๆ เหรอคะ แต่น้ำว่ามีนะ” ธารธาราเอ่ยเย้า ดวงตาสวยหวานมองอดีตว่าที่เจ้าบ่าวที่เปลี่ยนสถานะมาเป็น ‘คนรัก’ เฉกเช่นดังเดิม เพราะงานแต่งนั้นล้มเลิกไปด้วยเหตุผลบางอย่างที่เธอไม่อยากพูดถึงอีก แต่ไม่พูดก็ใช่ว่าเรื่องนั้นจะสิ้นสุด เพราะตั้งแต่วันที่เกิดเรื่อง จนถึงวันนี้ เธอก็ไม่เคยคิดว่าได้แผ่นภพคนเดิมคืนกลับมาเลย แม้สถานะของคนรักจะยังอยู่ แต่หัวใจล่ะอยู่ที่ไหน นั่นแหละที่เธอต้องหาคำตอบให้ได้ เพราะหากเขายังเหมือนเดิม เงื่อนไขที่เธอตั้งขึ้นก็คงไม่มีปัญหา เงื่อนไขขอดูใจกันอีก 3 ปี เพื่อเป็นการพิสูจน์ว่าเขาจะไม่ทำให้เธอเจ็บช้ำอีก ซึ่งหากแผ่นภพผ่านการทดสอบไปได้ งานแต่งครั้งใหม่ก็จะมีขึ้น และนี่ก็ครบ 3 ปีแล้ว แต่ไม่มีวี่แววว่าแผ่นภพจะเป็นฝ่ายพูดทั้งที่เขาควรจะเร่งวันเร่งคืน นั่นจึงเป็นเหตุผลให้เธอมาในวันนี้ เพราะแผ่นภพควรจะพูดความจริงกับเธอสักที แม้ความจริงนั้นอาจทำให้เธอเจ็บ แต่ก็ยังมีวันหาย ทว่าหากเธอยังทนต่อไป นั่นคือความเจ็บที่ไม่มีวันสิ้นสุด “ว่ายังไงล่ะคะ พี่ภพมีอะไรจะบอกน้ำหรือเปล่า น้ำรอรับฟังอยู่นะค

‘ได้! จันทร์จะคอยดู และจันทร์ก็จะไม่ไปไหนด้วย จันทร์จะอยู่ที่นี่รอฟ้ามันกลับมา จันทร์จะอยู่พิสูจน์ให้คุณภพรู้ว่าฟ้ามันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณภพเข้าใจ ฟ้ามันไม่มีนิสัยเรียกร้องความสนใจ ถ้าฟ้ามันตั้งใจจะหนีไปเอง ก็เพราะคุณภพนั่นแหละเป็นคนทำ คุณภพผลักไสมัน คุณภพทำให้มันต้องทนเห็นภาพบาดตาบาดใจทุกวัน คุณภพนั่นแหละที่ทำร้ายจิตใจของมัน’ จันทร์ต่อว่าเขาอีกมากมาย พลางมองไปยังกลุ่มเพื่อนๆ ของเขาที่อยู่ร่วมในเหตุการณ์ด้วย ซึ่งนั่นคือเหตุผลที่เขาพูดไม่ได้ว่าอิงฟ้าเป็นเมีย ในเมื่อทุกสายตามองตรงมาที่เขาอย่างต้องการคำตอบ โดยเฉพาะเอเดนที่พอฟังภาษาไทยออกบ้าง สายตาของเอเดนที่มองมายังเขา คือต้องการคำตอบสำหรับเรื่องนี้ ส่วนตัวเขานั้น ใจหนึ่งแม้จะเป็นห่วงอิงฟ้า แต่อีกใจก็ไม่อาจวางใจว่านี่คือความจริง เพราะการถูกหลอกลวงซ้ำๆ ซากๆ สุดท้ายความจริงก็อาจเป็นอิงฟ้ากำลังเรียกร้องความสนใจหรือปั่นหัวเขาให้ฟุ้งซ่านจากการเป็นห่วงเธออีกก็ได้ เพราะทุกครั้งเธอก็ทำสำเร็จ เขาไม่สามารถให้คำตอบกับเอเดนได้ว่าอิงฟ้าหายไปไหนและทำอะไรทำไมป้าของอิงฟ้าถึงได้ร้องไห้พร้อมต่อว่าเขามากมายอ