บททั้งหมดของ สวาทรักสลักใจ: บทที่ 51 - บทที่ 60

“จริงๆ นะคะ พี่ภพจะช่วยน้ำทุกอย่าง จริงๆ นะ” “จริงสิ น้ำอยากให้พี่ทำอะไร น้ำมีปัญหาหรือไม่สบายใจเรื่องอะไร น้ำบอกพี่เลยนะ อะไรที่พี่ช่วยได้ น้ำไม่ต้องเกรงใจเลย” แววกระตือรือร้นทำให้ธารธาราน้ำตารื้น หากต้องสูญเสียผู้ชายคนนี้ไป เธอจะมีความสุขได้ไหม หรือทั้งหมดนั่นคือ การยอมรับเท่านั้น เธอยิ้มก่อนจะตัดสินใจ “วันนี้เป็นวันครบรอบสามปีที่น้ำให้โอกาสพี่ภพ” “น้ำ พี่...” “อย่าเพิ่งพูดค่ะ ฟังน้ำให้จบก่อน แล้วน้ำจะให้โอกาสพี่ภพได้พูด แต่น้ำขอคำตอบที่เป็นความจริงทุกอย่างนะคะ” แผ่นภพที่เหมือนจะเพิ่งนึกได้ทำให้เธอต้องยั้งเขาไว้ก่อน ขอให้เธอได้พูดในสิ่งที่คั่งค้างให้หมด จากนั้นเธอจะให้โอกาสเขาได้พูด “สามปีที่ผ่านมา มันคือระยะทางเพื่อพิสูจน์ว่าพี่ภพกับน้ำยังอยู่ในสถานะเดิมกันได้หรือเปล่า ตลอดระยะทางมันไม่สะดุดเลยนะคะ ราบเรียบ สวยงาม ไร้ขวากหนามใดๆ ทั้งสิ้น และวันนี้น้ำก็ได้คำตอบแล้วค่ะ พี่ภพดีกับน้ำทุกอย่าง ซื่อสัตย์กับน้ำตามที่พี่รับปากไว้จริงๆ พี่แสดงให้น้ำเห็นว่าพี่สามารถดูแลน้ำได้ แต่... น้ำไม่ได้ต้องก

แผ่นภพเหมือนถูกดูดกลืนเข้าไปสู่อดีต สำหรับนักท่องเที่ยวอย่างเขาที่มีความเป็นไทยอยู่ในสายเลือด แม้เพียงครึ่งเดียว แต่เขาก็มีความสุขมากเมื่อได้มาเห็นอะไรแบบนี้ สิ่งที่เป็นเสน่ห์ทางวัฒนธรรมและความเป็นอยู่ของคนไทย ที่ไม่มีที่ใดๆ ในโลกจะเลียนแบบได้ เพราะทุกคนที่มองตรงมาล้วนมีรอยยิ้ม กล้องถ่ายรูปถูกยกขึ้นบ่อยครั้ง ภาพประทับใจในครั้งนี้จะถูกบันทึกไว้ทั้งจากภาพถ่ายและความรู้สึก นาฬิกาบอกเวลา 1 ทุ่มกว่า ทั้งลมเย็นๆ ที่พัดโชยมาก็ทำให้แผ่นภพต้องหันหาที่มาของสายลมนั้น เพราะนั่นคืออีกจุดหมายที่เขาตั้งใจมาสัมผัส เขาพาตัวเองเดินลัดเลาะไปตามทางเดินเล็กๆ มีป้ายไม้สีสันสดใสทำหน้าที่ระบุจุดหมายที่เขาจะไปถึง เพียงอึดใจเท่านั้น ร่างสูงใหญ่สไตล์หนุ่มลูกครึ่งก็มาโผล่บริเวณถนนที่ปูพื้นด้วยอิฐตัวหนอนและมีระเบียงไม้กั้นไว้ด้านหน้า ซึ่งเป็นการแบ่งเขตแดนระหว่างบนบกและพื้นที่ของแม่น้ำโขงอย่างชัดเจน แผ่นภพเลือกนั่งพักที่ร้านอาหารริมแม่น้ำ ระหว่างนั่งรออาหาร ก็อดไม่ได้ที่จะถ่ายภาพเพิ่ม แม้กระทั่งความมืดมิดของแม่น้ำโขงก็เป็นสิ่งที่เขาอยากเก็บภาพประทับใจเอาไ

“แต่ร้านเราปิดแล้วนะคะลูก คุณลุงก็ต้องกลับไปที่พักก่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้คุณลุงก็มาใหม่ค่ะ น้องรุ้งนอนก่อนนะคะ พรุ่งนี้จะได้ตื่นแต่เช้าไปรอคุณลุงไง” “แต่คุณลุงอาจจะรอน้องรุ้งอยู่ก็ได้นะคะ คุณแม่จ๋า พาน้องรุ้งไปหาคุณลุงหน่อย” “พรุ่งนี้คุณแม่จ๋าต้องไปทำงานแต่เช้านะคะ ถ้าน้องรุ้งไม่นอนแบบนี้ คุณแม่จ๋าก็จะตื่นไปทำงานไม่ไหวน่ะสิ น้องรุ้งไม่สงสารคุณแม่จ๋าเหรอคะ คุณแม่จ๋าเหนื่อย” อิงฟ้าจ้องมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่ยังมีแววสับสน น้องรุ้งเป็นเด็กที่ใส่ใจความรู้สึกของคนรอบข้างเสมอ แต่ก็ไม่เคยมีครั้งไหนที่ลูกสาวของเธอจะเก็บมาคิดจนไม่ยอมนอนแบบนี้ แต่แล้วเสียงถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนของน้องรุ้งก็ทำให้เธอต้องหันมาสนใจเจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้มอีกครั้ง “ก็ได้ค่ะ น้องรุ้งรักคุณแม่จ๋า ไม่อยากให้คุณแม่จ๋าเหนื่อย น้องรุ้งนอนก็ได้ แต่พรุ่งนี้คุณแม่จ๋าต้องปลุกน้องรุ้งแต่เช้านะคะ น้องรุ้งจะแต่งตัวสวยๆ คุณลุงต้องดีใจแน่ๆ ค่ะ ที่น้องรุ้งไปต้อนรับแต่เช้า” “จ้า... งั้นนอนนะคะลูก มาค่ะ คุณแม่จ๋ากอด” “น้องรุ้งรักคุณแม่จ๋าที่สุดในโลกเลย”

เสียงเจื้อยแจ้วของน้องรุ้งที่ได้ยินอยู่ด้านนอกทำให้อิงฟ้าต้องรีบคว้าเป้สะพายหลังโดยเร็ว เพราะคาดว่าน้องรุ้งต้องกำลังคุยกับ ‘คุณลุง’ ที่ทำให้กังวลใจจนไม่อยากนอนเมื่อคืนนี้แน่ และตัวเธอเองก็ไม่ค่อยวางใจจนทำให้เกือบนอนไม่หลับเหมือนกัน และเช้านี้เธอก็ได้บอกป้าอี๊ดไปแล้วให้ช่วยดูพฤติกรรมของผู้ชายคนนี้ที หากไม่ชอบมาพากลก็ควรจะให้น้องรุ้งห่างออกมา แม้ว่าเขาจะเป็นลูกค้าและไม่ได้คิดอะไรไม่ดีกับน้องรุ้งก็ตาม แต่หากทำให้น้องรุ้งติดเขามากแบบนี้ สุดท้ายเขาอาจรำคาญได้ และจากคำบอกเล่าของป้าอี๊ดเท่าที่เห็นเขาก็เพียงแต่เอ็นดูน้องรุ้งเท่านั้น แต่สำหรับคนเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวอย่างเธอ ก่อนจะไปขึ้นเครื่องก็ขอดูหน้าผู้ชายคนนี้สักหน่อยเถอะ อย่างน้อยก็น่าจะสกรีนความไม่ชอบมาพากลได้บ้าง แต่แค่เยี่ยมหน้าออกมาเห็น ดวงตาสวยหวานก็เบิกกว้างอย่างตกใจ หัวใจสั่นไหวจนต้องกดฝ่ามือทาบลงที่หน้าอก และขาก็สั่นจนเธอต้องเท้าฝ่ามือที่โต๊ะด้านข้าง ไม่อย่างนั้นคงได้ล้มพับลงไปแน่ เพราะสิ่งที่เห็นนั้นคือ เบื้องหลังของเขา... “ไม่ใช่หรอก ต้องไม่ใช่ ไม่มีทางแน่” อิงฟ้าบอกตัวเองอย่างนั้นก่

ความห่วงลูกและช่องทางที่เอเดนหยิบยื่นให้คือสิ่งที่ดีที่สุดในขณะนั้นทำให้เธอต้องยอมเชื่อใจเขา หลังจากเธอนอนอยู่โรงพยาบาล 1 สัปดาห์เต็ม เอเดนก็มารับเธอไปอาศัยอยู่กับเขาที่คอนโดฯ โดยเขานำเอกสารสำคัญทุกอย่างของเธอติดตัวมาจากบ้านแผ่นภพด้วย จากผู้ชายที่เธอเพิ่งรู้จัก ไม่น่าเชื่อว่าเอเดนจะกลายเป็นเพื่อนคู่คิดและคนแก้ไขปัญหาให้กับเธอ เขาให้เกียรติที่จะไม่ถามถึงสาเหตุที่เธอต้องอุ้มท้องหนีแผ่นภพ และยังชวนเธอไปอยู่ต่างประเทศกับเขาในฐานะของภรรยา โดยเขาจะเป็นพ่อให้กับลูกของเธอเอง แต่เธอไม่อาจรับความหวังดีของเขาไว้ได้ แค่เขาเป็นธุระเรื่องเธอทุกอย่างก็มากพอแล้ว เธอจึงเลือกที่จะอยู่เมืองไทย และเธอก็เชื่อมั่นว่าความรู้ที่มีจะทำให้เธอดูแลลูกได้ ดังนั้นกว่า 2 สัปดาห์ที่เขาอยู่เมืองไทย เขายกเลิกการท่องเที่ยวร่วมกับเพื่อนๆ โดยมีเธอเป็นสาเหตุ แม้จะเกรงใจเขาที่สุด แต่ในเวลานั้นเธอไม่มีทางเลือกจริงๆ เธอจำเป็นต้องรักษาตัวเองให้ดีที่สุด เพื่อให้ลูกในท้องปลอดภัย และสถานที่ที่เธอเลือกมาพักพิงก็คือ ‘เชียงคาน’ เพราะที่นี่คือ สถานที่แห่งเดียวที่เธอเคยมาไก