All Chapters of ยั่ว: Chapter 61 - Chapter 70

เสือพานิราอยู่ที่สวิตฯเดือนเดียวจริงๆ แต่ก็ถือว่าเที่ยวได้เยอะพอสมควร เพราะได้ครอบครัวของเมลานีที่อาศัยอยู่บ้านข้างๆ นำเที่ยวตลอด และตอนนี้ครอบครัวของเธอก็ยังอาสามาส่งที่สนามบินอีกด้วย“ถ้าคลอดแล้ว พาลูกสาวมาเที่ยวบ้างนะคะ” เมลานี บอกกับเสือและนิราที่นั่งรอขึ้นเครื่อง“แพทริคอยากไปหาน้องบ้าง” แพทริคที่พูดได้คล่อง บอกเบาๆ พลางวางมือลงบนท้องน้อยๆ ของนิรา“ถ้าน้องคลอดแล้ว จะส่งตั๋วเครื่องบินมาให้แพทริคนะคะ” นิราลูบหัวเด็กชายตัวน้อยอย่างเอ็นดู แพทริคชอบมาหาเธอบ่อยๆ และบ้านของเมลานีก็คอยช่วยเหลือเธอกับเสือมาตลอดหนึ่งเดือน“สัญญานะครับ”“จ้า” นิราเกี่ยวก้อยสัญญากับลูกครึ่งไทย-สวิตฯ ที่โตขึ้นต้องฉายแววความหล่อเหมือนแม่กับพ่อแน่ๆ“เดินทางปลอดภัยนะครับ” สามีของเมลานี ยกมือขึ้นจับเสือเป็นการกล่าวลา ก่อนจะพาเด็กๆ และภรรยาเดินจากไป“กลับบ้านเรากันเถอะครับ”เครื่องบินลำใหญ่ พาเสือกับนิรามาถึงกรุงเทพโดยสวัสดิภาพ ก่อนคนทั้งคู่จะขึ้นรถที่คุณหญิงส่งไปรับกลับมาที่บ้านของตัวเองเท่านี้ก็ถือว่าเขากับเธอปลอดภัยแล้วที่เหลือก็ใช้ชีวิตปกติ และรอแค่ลูกคลอดเท่านั้น“พี่เสือของขวัญเต็มบ้านเลยค่ะ” ทันทีที่เปิดเข

ตลอดเวลาที่อยู่ในห้อง เธอกับเขาทำเพียงแค่นั่งคุยกันถึงเรื่องราวที่ผ่านมา เพราะรู้จักกันไม่นานเธอกับเขาก็มีลูก และใช้เวลาทั้งหมดไปกับการเลี้ยงลูกและดูแลคนในครอบครัว จึงแทบไม่ค่อยได้คุยกันจริงจังแบบนี้เลยสักครั้งและการคุยกันแบบนี้มันช่างสนุก และมีความสุข เหมือนเธอกับเขาเพิ่งจะได้คุยกันเหมือนแฟนเป็นครั้งแรกเสือมองหน้าแดงระเรื่อของภรรยา ส่วนปากเธอก็ขยับคุยเรื่องของเธอให้เขาฟังไม่หยุด เมื่อไหร่จะเมาเนี้ย หมดไปสองขวดแล้วนะ“สนุกไหมครับ” เสือถามคนที่ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม คงจะคอแห้งนั่นแหละ เล่นพูดไม่หยุดแบบนี้“ทั้งๆ ที่แต่งงานกันมา8 ปีแล้ว เพิ่งจะได้มาทำอะไรที่เหมือนแฟนกันครั้งแรก” นิราบอกด้วยรอยยิ้ม วันนี้เธอมีความสุขนะ แม้ตลอดเวลาที่ผ่านมาจะมีความสุขดี แต่การคุยกันแบบนี้ก็ทำให้เธอเข้าใจพี่เสือมากขึ้น“ครับ พี่ก็รู้สึกแบบนั้น”เสือปัดปอยผมออกให้ภรรยา ก่อนจะดึงเธอเข้ามากอด รอไม่ไหวหรอก ถ้ารอให้ยัยนี่เมาเขาต้องหลับก่อนแน่ๆเสือวางเธอลงบนเตียงกว้าง ทั้งยังสบตาคนที่มองเขาอยู่ตลอด เขาจะลองเสี่ยงดวงอีกครั้ง ถ้าครั้งนี้ไม่ท้อง เขาก็จะตัดใจเรื่องลูกชาย จะไปทำหมันแล้วนิราพลิกตัวขึ้นมาคร่อมทับคนที่

“ทำไมไม่กลับบ้านเลยละ” เสือเดินออกมาถามลูกสาว ที่ยังไม่ยอมเข้าไปในบ้าน ข้างๆ เขาคือภรรยาและลูกสาวคนกลาง“ทำไมต้องกลับมาที่นี่ละคะ งานยุ่งจะตาย ตอนนี้คุณพ่อก็มีทุกอย่างครบแล้วนี่คะ จะแคร์ทำไม กับอีแค่ลูกคนเดียวไม่กลับมาบ้าน”ทุกครั้งที่เธอกลับมา เธอจะระเบิดความน้อยใจที่อัดอั้นไว้ทุกครั้งและหนีกลับไป แค่ดูเหมือนครั้งนี้จะแตกต่าง เพราะไอ้ตัวแสบที่กอดเธอไม่ปล่อย จึงไม่สามารถกลับขึ้นรถที่อยู่ห่างออกไปเพียงนิดเดียวได้เลย“นินทำไมพูดกับพ่อแบบนั้นละลูก”“แม่ก็เข้าข้างพ่อตลอด อยากรู้ไหมทำไมหนูถึงไม่อยากกลับ ก็เพราะว่าที่นี่ไม่ต้องการผู้หญิงแบบนินไง”นิรากำลังจะเอื้อมมือไปดึงลูกสาวของเธอที่กำลังร้องไห้น้อยอกน้อยใจอย่างทุกทีที่กลับมาบ้าน แต่คนเป็นสามีกลับเดินไปถึงตัวเธอก่อน แล้วดึงเธอมากอดไว้อย่างหวงแหน“ใครบอกครับว่าพ่อไม่ต้องการนิน พ่อรู้ว่าที่นิน ทำทุกอย่างจนมันเหนื่อย พ่อผิดเองที่ยกทุกอย่างให้นินดูแล แต่เพราะว่านั่นคือสิ่งที่พ่อเชื่อมั่น ว่านินทำได้ พ่อถึงยกให้ นินมีค่านะครับมีค่ากับพ่อและน้องทุกคน และนินมีค่าที่สุดกับแม่”“พ่อขอโทษที่ทำให้เสียใจ เพราะพ่ออยากได้ลูกชายมากจริงๆ แต่ไม่ใช่ว่าพ่อ

อีกด้านหนึ่ง ลินินเก็บจานชามที่ใช้ในงานเลี้ยงมาล้างด้วยตัวเอง แม้ปกติจะมีแม่บ้านคอยช่วยเหลือ แต่เพราะวันนี้เป็นวันครอบครัว แม่บ้านและคนงานส่วนอื่นๆ ถูกสั่งให้หยุดงานพักผ่อนในวันนี้ อีกทั้งเธอมักจะถูกคุณย่ากับคุณยายพร่ำสอน บอกให้ฝึกทำไว้เผื่อสักวันต้องแต่งงานออกเรือนไป อาจจะได้ใช้มันทำหน้าที่แม่ศรีเรือนให้สามี "ให้พี่ช่วยล้างไหม" แพทริคเดินยกจานชามตามเข้ามาในครัว ก่อนจะอาสาช่วยคนที่ยืนล้างชามอยู่เงียบๆ เพิ่งจะเคยเห็นลินินตอนใส่ผ้ากันเปื้อน ชุดทำงานกับผ้ากันเปื้อน มันก็ดูเหมาะดีเหมือนกัน "ตามมาทำไม อย่าคิดว่านินจะยอมตกลงแต่งด้วยง่ายๆนะ พี่แพทต้องพยายามอีกเยอะเลย" เรื่องอะไรจะยอมง่ายๆ ไม่เจอกันตั้งหลายปี อยู่ดีๆก็มาขอเธอแต่งงาน ใครจะไปเชื่อลงว่าเขาจะจริงจัง วางแผนมาแต่งงานฮุบสมบัติเธอเหมือนคนอื่นๆรึเปล่าก็ไม่รู้ "ก็ไม่เคยคิดว่าจะยอมง่ายๆอยู่แล้ว ถึงได้พยายามอยู่นี่ไง พ่อนินก็ไม่ใช่จะฝ่าด่านมาง่ายๆซะที่ไหน" เขาพยายามขออนุญาติพ่อของเธอมาตลอด เพื่อคบกับเธอ แต่เขาถูกกีดกันทุกทาง จึงได้แต่สร้างตัวให้ทัดเทียมเธอ เพื่อหวังให้คุณพยัคฆ์ยอมเห็นใจเขา ตอนนี้ผู้ชายคนนั้นเห็นใจเข

ภัทรพลจำเป็นต้องแบกร่างที่ไม่ได้สติออกไปขึ้นรถแท็กซี่ ถ้าแบกเธอกลับไปหาพี่สาวของเธอ ลินินเล่นงานเขาถึงตายได้เลย พี่สาวของเธอก็น่ากลัวพอๆ กับคุณพยัคฆ์ผู้เป็นพ่อนั่นแหละ และเขายังไม่อยากเสี่ยงตกงานตอนนี้ คอนโดขนาดกลางย่านแหล่งเศรษฐกิจคือสถานที่ๆเขาตัดสินใจพาเธอมาพัก จะถูกไล่ออกจากงานก็คราวนี้แหละ เขามันแค่พนักงานกินเงินเดือนธรรมดา ถ้าคนที่บ้านของเธอรู้ว่าเขาพาเธอมาที่นี่ อาจจะไม่ใช่แค่ตกงาน คงถูกพ่อเธอฆ่าแบบล้างโคตรแน่ หลังจากวางร่างคนเมาลงบนเตียงเรียบร้อย ดวงตาลึกล้ำก็จ้องมองไปยังโทรศัพท์ของหญิงสาว ซึ่งมันสั่นมาตลอดตั้งแต่เขาพาเธอออกมาร้านเหล้า ตอนนี้มันยังคงสั่นครืดๆอยู่เหมือนเดิม เขาไม่น่าเดินตามเธอไปเลย โคตรซวยเลยอะ ตอนนี้พี่สาวของเธอคงรู้แล้วว่าเธอหายตัวไป และคงเป็นเธอที่พยายามติดต่อน้องสาวอยู่ในขณะนี้ พี่นิน : เธออยู่ไหนมิริน หน้าจอสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้เป็นการเตือนจากแอพพลิเคชั่นหนึ่ง ดวงตาคมเหลือบมองหน้าจออีกครั้ง ตัดสินใจดึงโทรศัพท์ออกมาจากมือเรียวบาง พิมพ์ข้อความตอบกลับไป โชคดีที่สมาร์ทโฟนรุ่นนี้มันสามารถตอบกลับไปได้โดยไม่ต้องปลดล็อกหน้าจอ ไม่อย่างนั้นเขา