All Chapters of เงารักเพลิงเสน่หา: Chapter 71 - Chapter 80

“พี่ภาคถูกยิงที่ไหล่ ตอนนี้หมอผ่าเอากระสุนฝังในออกแล้ว เห็นว่าจับตัวคนยิงได้ เป็นพวกขโมยเข้าไปในเหมือง...พี่ภาคไม่เป็นอะไร เขาโทรมาหาผมเมื่อเช้านี้ แต่เสียงยังไม่ค่อยดีเท่าไหร่....เอ้อ...พี่ภาคให้ผมพาคุณเมย์ไปเลยด้วยครับ” ดวงตากลมโตบนใบหน้าสวยหวานวาววับขึ้นเพียงครู่ก่อนจะหม่นแสงลงจนแทนประหลาดใจ ในคราวแรกที่ได้ยินข่าวร้ายเมลิดาตกใจเป็นอันมากและภาวนาอย่าให้ทศภาคเป็นอะไร หากแต่วูบหนึ่งของความคิดกลับได้ยินเสียงผู้หญิงคนนั้นที่เดินทางไปพร้อมสามีของเธอโดยไม่รู้สึกอับอายที่จะเปิดเผยให้ภรรยาของเขารู้แว่วอยู่ในหูชัดเจนมากขึ้นทุกขณะ ถ้าสามีของเธอปลอดภัยดีแล้วหญิงสาวก็ไม่อยากนึกห่วงอันใด ในเมื่อ เขา คงมี เธอ คนนั้นคอยดูแลอยู่ข้าง ๆ แล้วเธอยังต้องกังวลให้เสียสมาธิไปใย “คุณแทนไปดูคุณภาคเถอะค่ะ เมย์คิดว่าไม่มีความจำเป็นอะไรที่เมย์ต้องไป เขาคงมีคนคอยดูแลอยู่แล้ว” “คุณเมย์ครับ แต่ว่า...” “เมย์ขอทำงานของเมย์ก่อนคะ ฝากบอกคุณภาคด้วยแล้วกันว่าขอให้หายเร็ว ๆ “ แทนได้แต่หันไปมองนายช่วงราวกับจะขอเสียงสนับสนุนหากก็พบกับแววตาซึ่งท

คนสนิทของทศภาคกล่าวกับแทนก่อนที่ชายหนุ่มจะขอปลีกตัวออกมาเพื่อเดินทางกลับไร่ แต่แล้วเมื่อเดินมาจนใกล้ถึงลิฟท์ของโรงพยาบาลเขาก็เห็นใครคนหนึ่งก้าวออกมาขณะประตูลิฟท์เปิด เจ้าของร่างบางในชุดกระโปรงผ้าไหมจับจีบระบายสีครีมหันรีหันขวางราวกับยังไม่แน่ใจว่าจะไปทางไหนดี “สวัสดีครับ คุณกีรติ” แทนในชุดเสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายและกางเกงเดนิมเดินเอามือล้วงกระเป๋าเข้าไปหาคนที่ชักสีหน้าตึงทันที่ที่เห็นเขา กีรติถอนใจอย่างเบื่อหน่ายเต็มที่กับคนที่ได้พบหน้า “กิโทรมาหาคุณภาคเมื่อคืน คนสนิทของคุณภาครับสายบอกว่าคุณภาคถูกยิง คุณรู้ใช่มั้ยว่าคุณภาคพักอยู่ห้องไหน” ทั้งน้ำเสียงแข็ง ๆ และใบหน้าที่เชิดขึ้นนั้นทำให้แทนรู้สึกหมั่นไส้และนึกอะไรขึ้นมาได้บางอย่าง เขาเลิกคิ้วและทำหน้าซื่อเหมือนลูกแมวเชื่อง “ตอนนี้พี่ภาคกลับไปพักที่คอนโดในเมืองแล้วครับ ผมกำลังจะกลับไปดูที่คอนโด” แววตาของหญิงสาวอ่อนลงกลับมีความสงสัยเข้ามาแทนที่ “อะไรกันคะ ก็เห็นว่าเพิ่งผ่าตัด แล้วทำไมคุณภาคออกจากโรงพยาบาลเร็วนัก” “พี่ภา

แทนหลงลืมตัวเองโหมประกบจูบหนักหน่วงกระทั่งตัวเองก็กำลังจะแพ้พ่ายต่อความปรารถนาที่เร้นลึกในความเป็นชายซึ่งฝังอยู่ในกายปุถุชนทั่วไป เขาจำต้องละริมฝีปากออกจากความเย้ายวนของอิสตรีที่แม้ร้ายกาจแค่ไหนหากแต่ร่างกายก็มิอาจหลีกลี้หนีจากผลานุภาพแห่งเพศรสตามครรลองแห่งธรรมชาติของหนุ่มสาวได้เลยกีรติผลักอกกว้างของแทนออกไปทันที่ที่สติกลับมาอยู่กับตัว เธอร้องไห้และรู้สึกอับอายจนอยากแทรกแผ่นดินหนี ไม่เคยมีใครทำกับเธอเช่นนี้ ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนล่วงเกินเธอมากเท่ากับคนปากร้ายที่เธอเกลียดจนเข้ากระดูกดำอย่างน้องชายของทศภาค“นายแทน!....คนเลว!....ฉันเกลียดนาย!”ชายหนุ่มมองหญิงสาวที่เอาหลังมือถูไปมาบนปากอิ่มที่มีรอยบวมช้ำน้อย ๆ ด้วยความสับสน และเมื่อกีรติทำท่าจะเปิดประตูรถเขาจึงจับมือเธอไว้ก่อนจะกล่าวเสียงเข้ม“ถ้าไม่อยากให้เรื่องนี้รู้ถึงหูของใคร คุณต้องให้ผมพาคุณไปส่งที่บ้าน”“นี่นายคิดจะแบล็คเมล์ฉันใช่มั้ย ทำไมนายเลวขนาดนี้”“หยุดคลุ้มคลั่งเสียที!...ถ้าจะลงจากรถไปตอนนี้ผมก็ไม่ห้ามหรอก แต่แถวนี้ไม่มีบ้านคน อยากลงไปโดนฉุดหรือจะกลับบ้านโดยสวัสดิภาพก็เลือกเอา!”เจ้าของแววตาดื้อรั้นสะบัดมือเขาออกก่อนจะปิดประตู

เมลิดาใช้มือสัมผัสกายของเขาก็รับรู้ความร้อนที่ยังรุมอยู่บนเนื้อตัวก่อนจะลุกไปเข้าห้องน้ำและก้าวออกมาพร้อมกะละมังใบเล็กลอยผ้าขนหนูไว้ในนั้น ร่างบางในชุดเสื้อสายเดี่ยวกระโปรงผ้าพลิ้วเบาวางของในมือลงข้างเตียงและยืนมองร่างหนาของทศภาคอย่างใช้ความคิด ถ้าเธอจะเช็ดตัวให้เขาก็ควรต้องเปลี่ยนผ้าให้เขาใหม่ แต่เมื่อนึกถึงน้ำหนักของคนที่นอนอยู่ก็เหนื่อยใจไว้รอ หญิงสาวเพียงคิดว่าเธอไม่มีเวลาคอยเพราะถ้าปล่อยให้เขาตัวร้อนแบบนี้อาจเป็นอันตราย ว่าแล้วเมลิดาก็จัดแจงปลดกระดุมกางเกงของเขาที่ขอบเอวอยู่ต่ำลงมาจากหน้าท้องซึ่งมีกล้ามเนื้อเป็นลอนกระเพื่อมขึ้นลงตามลมหายใจ ปลายนิ้วเรียวค่อย ๆ ลากซิปลงก่อนจะรั้งขอบกางเกงเนื้อหนาลงมาทีละนิดจนพ้นจากปลายเท้าของเขา ขาใหญ่ดูแข็งแรงเต็มไปด้วยเส้นขนหากแต่ทุกอณูยังคงกักความร้อนไว้บนชั้นผิว หญิงสาวค่อย ๆ รั้งปราการด่านสุดท้ายของเขาออกแล้วดึงผ้าห่มมาคลุมไว้เพราะเธอก็ยังรู้สึกเขินอายทุกครั้งแม้เคยได้สัมผัสแก่นกลางบนร่างกายนั้นหลายหน เมื่อปราศจากสิ่งใดขวางกั้นร่างเล็กจึงจัดแจงบิดผ้าขนหนูฉ่ำน้ำในกะละมังเบา ๆ แล้วซับลงบนผิวของชายห

ทศภาคได้ยินก็นิ่งอึ้ง เขาอยากจะหัวเราะออกมาแต่กลัวจะกระเทือนรอยแผล จึงได้แต่ยิ้มกว้าง ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่เมลิดาไม่ได้เห็นบนใบหน้าบึ้งตึงนานแล้ว “คุณยิ้มอะไรคะ?...หรือที่เมย์พูดมันเป็นเรื่องตลก” “คุณกิเป็นเพื่อนบ้านของผม...แต่เราไม่เคยเป็นคนรักกัน ถ้าผมรักคุณกิ ผมแต่งงานกับเธอนานแล้ว” “เธองดงามมากนะคะ สมบูรณ์พร้อม น่าจะเป็นที่ใฝ่ฝันหาของผู้ชายหลายคน” “แต่ผมไม่ใช่ตัวเลือกของกีรติ ที่ผมไม่เคยปฏิเสธเวลาเธอมาที่นี่เพราะท่านผู้หญิงรัสสิกาเคยดีกับครอบครัวภควัตณ์มาก แต่ไม่ใช่การหว่านพืชหวังผล เราต่างมองถึงความมีน้ำใจให้กัน มันเป็นหลักการหนึ่งในการผูกมิตรที่ยาวนาน” เมลิดานิ่งเงียบและเหมือนทศภาคจะรับรู้ถึงความโรยราในกำลังกายของหญิงสาว เธอคงดูแลเขาตลอดทั้งคืนเพราะพยาบาลจำเป็นยังมีผ้าขนหนูไว้คอยเช็ดตัวอยู่ในมือชายหนุ่มดุนปลายจมูกบนพวงแก้มของเธออีกครั้งเพื่อสูดกลิ่นไออ่อน ๆ ของแป้งหอมที่เขาคุ้นเคย เมลิดาอาจเหน็ดเหนื่อยเต็มทีจนอยากจะเอนกายพักผ่อนและเขาไม่ควรทรมานให้เวลาของเธอยาวนานอีกต่อไป“ผมว่าคงต้องถึงเวลาที่คุณควรพั