All Chapters of เงารักเพลิงเสน่หา: Chapter 91 - Chapter 100

สติของทศภาคราวถูกดึงจนขาดกระเด็นและรวดเร็วกว่าความคิดที่หมัดหนาหนักฟาดเปรี้ยงลงบนใบหน้าของน้องชายจนล้มลงไปนอนกองกับพื้น“ไอ้แทน! แกยอมรับแล้วใช่มั้ยว่าแกเป็นชู้กับเมียฉันจริง ๆ ““เอาเลยพี่ภาค!”แทนเค้นเสียงผ่านรอยเลือดที่ไหลออกมากบริมฝีปากเมื่อทศภาคตามลงมากระชากคอเสื้อและเงื้อหมัดค้างเอาไว้โดยไม่ทันจะซ้ำลงไปเป็นหนที่สองเมื่อฉุกคิดได้ว่าโทสะของตนเองพุ่งทะลุพ้นเพดานไปแล้วในบัดนั้น ชายหนุ่มกำหมัดไว้แน่นทั้งใบหน้าก็สำแดงความเกรี้ยวโกรธรุนแรงอย่างที่แทนไม่เคยเห็นมาก่อน“พี่ภาคทำอะไรไว้กับคุณเมย์บ้าง...หลังจากนี้ถ้าคิดจะทำให้เธอต้องเสียใจอีก ผมนี่แหละที่จะปกป้องเธอเอง”“แกยอมรับออกมาแล้วรึ ไอ้แทน ว่าแกชอบเมลิดาถึงขนาดมาขอกันแบบนี้ แกคงถูกปั่นหัวให้หลงผู้หญิงใจโลเลคนนั้นจนโงหัวไม่ขึ้นถึงได้ลืมไปแล้วว่าฉันเป็นใคร!”“ผมสงสารเธอ!...ถ้าพี่ภาคคิดจะทิ้งขว้างให้เธอเสียใจ ผมจะขอเป็นคนปกป้องเธอเอง!”น้ำเสียงแน่นหนักยุยั่วโทสะของทศภาคจนแทบระเบิด หากทว่าชายหนุ่มกลับเก็บกลืนเอาความหนาวเหน็บเข้าไปข้างในเมื่อความโกรธพุ่งทะยานถึงจุดสูงสุดก่อนจะรั้งคอเสื้อจนร่างของแทนเอนเข้ามาตามแรงกระชาก ดวงตาของเขาแดงฉาน

ชายหนุ่มกำลังจะผละออกไปแต่เมลิดากลับดึงมือของเขาไว้และบีบมันจนแน่น...เธอมองมือหนานั้นราวอยากซึมซับทุกอย่างไว้ในความทรงจำซึ่งอาจเหลือเพียงภาพรางเลือนในวันข้างหน้า “คุณแทนคะ...ขอบคุณค่ะ” เธอกล่าวเพียงสั้น ๆ และเขาอาจไม่ทันได้สังเกตว่ามีบางอย่างวาบไหวอยู่ในดวงตาคู่สวยที่หม่นหมองยิ่งนัก เมลิดามองตามเจ้าของร่างสูงใหญ่ที่สาวเท้าออกไปโดยไม่ทันเหลียวกลับมามองผู้อยู่เบื้องหลังที่หันไปมองรูปภาพขนาดใหญ่บนผนังซึ่งบุคคลทั้งสองในภาพนั้นเสมือนมองลงมายังเธอราวปลอบประโลมภายในกรอบนั้นคือใบหน้าบิดามารดาของบุรุษที่ฝังความเคียดแค้นไว้เป็นน้ำเลี้ยงหัวใจดวงนั้นจนด้านชาและที่สุดแล้วเธอก็มิอาจทลายเกราะหนาที่ก่อร่างมาจากความความชิงชังเพื่อฉุดรั้งเอาความอ่อนหวานที่เคยมีให้กันกลับคืนมาได้ เพราะแท้แล้วเธอก็ลุแก่ความเป็นจริงที่ว่าตัวตนซึ่งฝืนทำทุกวิถีทางได้แพ้พ่ายต่อความสิ้นหวังของเธอเองรถเรนจ์ โรเวอร์สีขาวประกายเคลื่อนเข้ามาถึงหน้าเรือนไม้สักและจอดนิ่งอยู่ตรงนั้นท่ามกลางแสงเงินยวงของดวงจันทร์ในเวลาเกือบเที่ยงคืนสักครู่ประตูรถจึงถูกผลักออกก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะก้าวลงมาและเดินเข้าไป

“ใครกันแน่ที่จะแย่!...คุณทำอะไรไว้อย่าคิดว่าใครเขาไม่รู้ ถ้าคุณปฏิเสธที่จะทำตามคำสั่งของผมโดยดี ท่านผู้หญิงรัสสิกาต้องได้รู้ความประพฤติของลูกสาวท่านแน่ ว่ามันเลวร้ายยังไงบ้าง”“นายแทน!”กีรติจ้องหน้าชายหนุ่มอย่างอยากจะฉีกเขาออกเป็นชิ้นแล้วขว้างออกไปบนถนน ทว่าคำขู่ของเขาทำให้เธอเริ่มฉุกใจคิดและต้องสะกดความคั่งแค้นเอาไว้...แทนรู้อะไรเกี่ยวกับเธอหญิงสาวทั้งขึ้งโกรธแต่ก็โทษตัวเองที่ไม่ได้ล็อคประตูตอนเข้ามาในรถทั้งลึก ๆ ก็หวั่นหวาดต่อคำพูดที่เหมือนรู้อะไรมาบางอย่าง และเธอก็ไม่อยากจะคิดว่าน้องชายของทศภาคกำลังสาวต้นตอของเหตุการณ์ร้าย ๆ ที่มีคนคอยชักใยอยู่เบื้องหลัง“นายแทน...นายอยากถามอะไรฉันกันแน่ ทำไมต้องพามาที่อพาร์ตเม้นท์ของนายด้วย”กีรติแหวใส่ชายหนุ่มอีกครั้งเมื่อจำต้องขับรถพาผู้โดยสารที่ไม่ได้รับเชิญโดยไม่เต็มใจสักนิดกระทั่งมาถึงยังที่พักของแทนซึ่งเป็นอพาร์ตเม้นท์หรูใจกลางตัวเมืองห่างจากร้านหนังสือที่เธอเพิ่งแวะเข้าไปไม่ไกล“กลัวนักรึไงกับเรื่องชื่อเสียงของตัวเอง ทีชื่อเสียงของคนอื่นทำไมไม่คิดบ้างว่ามันจะป่นปี้สักแค่ไหน”“นายพูดเรื่องอะไร...ฉันไม่รับรู้ด้วยนะ ใครป่นปี้ ใครเป็นยังไง ฉั

“ไอ้..ไอ้บ้าแทน!...ไอ้บ้า!...บ้าที่สุด!...กลับมาพูดกับฉันให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้...นายทำกับฉันแบบนี้ไม่ได้...นายแทน!”ชายหนุ่มก้าวยาว ๆ ออกจากห้องแล้วปิดประตูโดยไม่สนใจเสียงกรีดร้องไล่หลังของกีรติที่ยืนร้องไห้เพราะเสียรู้จากความผิดพลาดของตัวเองภาพในกล้องวีดีโอขนาดเล็กถูกเปิดกลับไปกลับมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าในมือของทศภาคที่เจ้าของนัยน์ตาเข้มจ้องมองมันอย่างเลื่อนลอยในทุกนาทีที่ภาพแต่ละช็อตปรากฏขึ้นบนหน้าจอมอนิเตอร์ขณะนั่งอยู่ที่โต๊ะไม้หน้าเรือนหลังใหญ่ซึ่งมีแทนนั่งมองอยู่อีกฝั่งหนึ่งในช่วงเวลาพลบค่ำที่แสงสุดท้ายกำลังบอกลาฟากฟ้าอันหมองมัวแสงสุดท้ายที่ลาจากไปเหมือนหัวใจของชายหนุ่มแห้งหายทุกครั้งที่นึกถึงการกระทำและคำพูดของตัวเอง และบัดนี้ความเคียดแค้นได้ดับสลายไปพร้อมหัวใจที่กำลังโผผินเพื่อจะพบเพียงความว่างเปล่าทอดเงาอยู่ ณ ขอบฟ้านั่น สำนึกสุดท้ายของลมหายใจที่ปรารถนาความงดงามคืนกลับคือการยอมรับว่าตัวเขาเป็นผู้ทำลายทุกอย่างจนย่อยยับไม่เว้นแม้แต่ทิฐิของตนเอง“ผมพยายามสืบหาความจริงว่าใครที่ทำให้เหตุการณ์มันวุ่นวายมากถึงเพียงนี้ ก็แค่อยากให้พี่รู้ความจริงว่าคุณเมย์ไม่เคยมีใจให้ใครนอกจากสามีของเธอคนเ

“จะดีหรือลูก...แม่กลัวว่าจะมีใครสมอ้างมาขุดคุ้ยข่าวของเมย์อีก” “ไม่หรอกค่ะ...เมย์แน่ใจ คุณพ่อคุณแม่อย่ากังวลเลยนะคะ เมย์เชื่อว่าเขามาดีค่ะ” กล่าวจบร่างบอบบางจึงเดินลิ่วออกไปยังห้องรับแขกและพบว่ามีใครคนหนึ่งนั่งคอยเธออยู่ที่นั่น เป็นสตรีผิวขาวร่างเพรียวระหง งามสง่าภายใต้ชุดกระโปรงผ้าลูกไม้สวมเสื้อคลุมขนสุนัขจิ้งจอกสีช็อคกิ้งพิ้งค์ใบหน้ารูปไข่ภายใต้กรอบผมบ๊อบเรียบลื่นสีดำสนิทสะท้อนความเฉิดฉายตามแบบฉบับสาวสังคมที่เนื้อตัวพราวพรายด้วยเครื่องประดับเพชรหรูหราอลังการ “คุณลิลลี่...” เมลิดามองผู้หญิงอายุราวสี่สิบกว่าตรงหน้าด้วยความรู้สึกมากมายประดังเข้ามา ในขณะที่อีกฝ่ายมองเธอด้วยความปรีดา รอยยิ้มบนเรียวปากสีชมพูอมม่วงเด่นชัดแย้มพรายก่อนเอ่ยกับหญิงสาวด้วยเสียงกังวานดุจระฆังแก้ว “ขอโทษนะคะที่พี่มาโดยไม่บอกคุณเมย์ล่วงหน้า ก็คุณเมย์น่ะ...ตามหาตัวยากมาก พี่ต้องให้คนช่วยสืบละเอียดยิบ ถึงได้รู้ว่าคุณเมย์มาอยู่ที่นี่” ร่างบางหย่อนกายลงนั่งขณะมองผู้พูดด้วยความสับสนระคนดีใจ “ตอนแรกคุณแม่ท่านนึกว่าเป็นพวกนัก