All Chapters of เงารักเพลิงเสน่หา: Chapter 51 - Chapter 60

“ผมสัญญาว่าจะไม่ทะเลาะกับคุณ แค่คุณเชื่อฟังและไม่ตั้งข้อแม้กับผม” “แต่คุณก็จะทำร้ายเมย์อีกถ้าคุณโกรธขึ้นมา...” “ผมยอมรับว่าบางครั้งผมยั้งตัวเองไม่ได้...ไม่ให้โกรธมาก แต่ช่วงเวลานี้ผมกับคุณจะไม่ทะเลาะกัน แต่คุณต้องไม่ดื้อดึง ไม่อวดดีอย่างที่ผ่านมา” “ถึงยังไงคุณก็เกลียดเมย์อยู่ดี มันเป็นไปไม่ได้เลยใช่ไหมคะ คุณภาค ที่คุณจะยอมอภัยให้กับคนที่เคยทำร้ายคุณ มันเป็นเรื่องที่ยากมากใช่ไหมคะ ถ้าคุณจะลบความแค้นในใจคุณออกไปได้บ้าง เมย์รู้ว่ามันเป็นแค่คำร้องขอโง่ ๆ ของคนหมดสิ้นหนทาง แต่ถ้าชีวิตต้องล้างด้วยชีวิต คุณก็ไม่จำเป็นต้องสร้างข้อตกลงกับคนที่ไม่มีสิทธิ์เลือกทางไปอย่างเมย์” ทศภาคใช้ฝ่ามือทั้งสองโอบแก้มสีชมพูเรื่องบนใบหน้าแสนหวานซึ่งนองไปด้วยหยาดน้ำตา เขาก้มลงไปจนเกือบชิดทั้งนัยน์ตาเข้มที่จ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตกลับจุดประกายความหวามไหวแก่เมลิดายิ่งนัก “เมย์...ถ้าคุณเคยมีชีวิตที่ต้องอยู่ในความมืดมิด คุณจะรู้สึกอ้างว้างอย่างที่สุด ความเดียวดายมันโหดร้ายนัก มันจะกัดกินหัวใจของคุณทีละน้อย มันจะเข้าไปแทนที่ช่องว่างในชีวิ

เมลิดากอดตอบชายหนุ่มและไม่ยอมให้เขารุกเธอฝ่ายเดียว ลิ้นเล็กของคนดื้อรั้นล้วงกลับเข้าไปในโพรงปากของเขาบ้างทั้งไล้โลมและควานหาสิ่งที่เธอต้องการ บางคราผิวสัมผัสนุ่มลื่นเป็นฝ่ายดูดกลืนและตักตวงความชุ่มฉ่ำจากลิ้นหนาจนเจ้าของแทบจะสะกดกลั้นอารมณ์ที่พุ่งกระโจนออกไปไว้ไม่อยู่ เขารัดร่างเธอแน่นขึ้นแม่ไม่อยากปล่อยเวลาให้ผ่านเลยแต่หากจะให้นิ่งเฉยต่อการเสนอที่เขาควรสนองก็ช่างกระไรทศภาคฝังรอยจูบอันหน่วงหนักแม้ยังประวิงเวลาทว่ารสแห่งรักกลับรัดรึงชายหนุ่มจนมิอาจดึงตัวเองออกไปได้ แม้ชุดกระโปรงชีฟองจะสวยงามเท่าใดบนร่างบางที่บดเบียดเข้าหา หากแต่ในวินาทีนี้มันกลับกลายเป็นอุปสรรคขวางกั้นความแนบแน่นที่ปรารถนาเพียงใจถึงใจ แต่เมื่อมิใช่ตอนนี้บุรุษร่างสูงใหญ่กลับนึกในภวังค์ว่าหากหญิงสาวไม่เหนื่อยเกินไปนักเขาก็จะขอรักเธอให้เต็มคราบในราตรีที่กำลังจะล่วงมาถึงใบหน้าสวยหวานซุกลงกับอกเขาทันที่ที่ชายหนุ่มเลื่อนริมฝีปากออกและจูบซับผะแผ่วบนเรือนผมเหยียดตรงสีน้ำตาลที่พลิ้วยามสายลมต้อง เนิ่นนานที่ต่างมอบอ้อมแขนให้กันราวคืนวันอันเลวร้ายได้ผ่านพ้นไปแล้วกระนั้น ทศภาคไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวตนซึ่งเคยมีความหวังในการทำลา

หญิงสาวเปิดฉากแหวใส่ชายหนุ่มที่ยืนทำหน้าเหรอหราอยู่ข้างจักรยานคันเก่าซึ่งนอนแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น“รีบกลับก็รีบยกมันออกซีครับ คุณกีรติ ไม่มีใครว่าอะไรสักหน่อย”กีรติถลึงตากลมโตใส่คนเสนอความเห็น ร่างบางเดินเข้าไปหยุดตรงหน้ารถจักรยานแต่พยายามเก็บความรู้สึกเต็มที่ไม่ยอมกรี๊ดกร๊าดโหวกเหวกโวยวาย“คุณแทน! คุณแกล้งกิใช่ไหม รถจักรยานนี่มันของคุณ คุณต่างหากที่ต้องยกมันออกไปให้กิ”“คุณกีรติ...คุณจะต้องเป็นกังวลอะไรกัน ผมไม่เห็นว่าคุณจะกังวลอะไรสักอย่าง ขนาดมาหาสามีคนอื่นถึงบ้าน คุณยังไม่เห็นจะกังวลอะไรเลย”“คุณแทน!”คราวนี้กีรติกรีดเสียงสูง ความโกรธแล่นปรี่จนหน้าแดงจมูกแดง ทำใจไม่ได้กับคำพูดทั้งรู้ทันทั้งประชดประชันของอีกฝ่าย“คุณน่าจะดูพี่คุณเป็นตัวอย่าง เขาเป็นสุภาพบุรุษ ไม่เคยใช้คำพูดไม่คำนึงถึงความรู้สึกของใครแบบนี้!”“ผมคิดก่อนพูดเสมอครับคุณกีรติ ผมใคร่ครวญทุกการกระทำของตัวเองจะได้ไม่ดูขัดหูขัดตาคนอื่นเวลาทำอะไร ได้คำว่าไม่คำนึงความรู้สึกของใครน่ะ คุณควรจะเอาไปเตือนใจตัวเองจะดีกว่า”“พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง! คนอย่างฉันก็ไม่มีอะไรที่คนอย่างคุณจะมาว่าได้”“คนอย่างผมมันเป็นยังไง เป็นอย่างนี้รึ

ร่างเล็กรีบวิ่งตัวปลิวเข้าไปในสถานที่จัดเลี้ยงเหมือนกลัวผู้ใหญ่จะเปลี่ยนไจ เมลิดามองเสี้ยวหน้าของร่างสูงใหญ่ที่หันไปตามร่างน้อย ๆ นั่นด้วยความรู้สึกมากมาย คืนนี้เขาคือบุรุษผู้ทรงเสน่ห์ภายใต้เสื้อยืดคอวีสวมทับด้วยแจ็คเก็ตยีนส์และกางเกงเดนิมสีน้ำเงินเข้ม หญิงสาวมัวยืนมองความคมคายจนเกือบหลบนัยน์ตาเข้มที่หันกลับมาแทบไม่ทัน“คุณชอบดื่มไวน์หรือเปล่า?”“ชอบค่ะ แต่เมย์ไม่ได้ดื่มบ่อย บาครั้งเมย์จะดื่มก่อนขึ้นเวทีเดินแบบหรือมีงานปาร์ตี้กับเพื่อน ๆ ““ที่นี่ไม่มีแคทวอล์คให้คุณเดินหรอกนะ แต่มีไวน์จากไร่ของเราให้คุณจิบ”“ไร่ของคุณค่ะ...ไม่ใช่ของเรา งานเลี้ยงที่คุณจัดวันนี้ก็แค่เลี้ยงคนงานในไร่ ซึ่งเมย์ก็คือหนึ่งในนั้น”เสียงหวานแข็งขึ้นมาอีกโดยเจ้าตัวแทบไม่รู้สึกและนั่นทำให้แววตาของทศภาคเริ่มเปลี่ยนไป เขาไม่ทันได้สังเกตด้วยซ้ำว่าในน้ำคำของหญิงสาวล้วนเจือปนไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ สิ่งที่เขาคิดได้คือการประชดประชันอันไร้เหตุผลของคนที่ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องใด ๆ เช่นเธอ“คุณคงลืมไปแล้วเมลิดาว่าคุณอยู่ในฐานะอะไร อย่าใช้สิทธิ์ความเป็นภรรยาเจ้าของไร่มาพูดจาประชดผมแบบนี้ ผมไม่ได้มีหน้าที่ต้องมาแคร์ความรู้สึ

เมลิดาหย่อนกายลงบนที่นั่งอีกด้านหนึ่งในท่าไขว่ห้างและวางมือทั้งสองไว้ข้าง ๆ แทนยังคงพรึงเพริศในความงามเจิดจรัสของหญิงสาวที่ดูคล้ายนางไม้จำแลงกายอยู่กลางป่าเขาทว่าก็อดนึกถึงคำคาดโทษของพี่ชายที่มีต่อเทพธิดาตรงหน้าเขามิได้ เธอก็เป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเป็นเพียงผู้บริสุทธิ์แต่กลับต้องมาแบกรับเอาความทุกข์ทรมานจากกองเพลิงที่ตนมิใช่ผู้ก่อ“ให้พวกคนงานเขาเลี้ยงกันไปเถอะครับ ผมไม่ถนัดดื่มเหล้า แค่ไวน์ดื่มมากก็พลอยจะเดินไม่ไหว เดี๋ยวเขาจะว่าเอาได้ว่าน้องชายพี่ภาคเป็นพวกคออ่อน ขอมานั่งเล่นกีตาร์สบายใจตรงนี้ดีกว่า”“คุณแทนนี่น่ารักจริง ๆ นะคะ เป็นหนุ่มน้อยช่างฝัน เมย์ว่าถึงคุณแทนดื่มเหล้าไม่เก่งก็ไม่ได้ทำให้ตัวตนของคุณด้อยลงหรอกค่ะ”“ผมไม่ใช่ขาลุยเหมือนพี่ภาคหรอกนะครับ แค่ช่วยดูแลในไร่ แต่ถ้าคุมคนงานต้องยกให้พี่ชายผมเลย ดูแล้วเหมือนอ่อนหัดยังไงไม่รู้”“ถ้าคนเราเหมือนกันทั้งโลก ก็จะไม่มีเจ้านาย ไม่มีลูกน้อง คุณแทนเป็นแบบนี้ก็ดีแล้วนะคะ”“ไม่เสมอไปหรอกครับ...”ทุกอย่างเสมือนหยุดนิ่งแต่คำพูดของชายหนุ่มยังคงไหลไปในนาทีที่พ้นผ่าน“ผมรู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอ ปกป้องใครไม่ได้ โดยเฉพาะคนที่เขาต้องได้รับการช