All Chapters of เงารักเพลิงเสน่หา: Chapter 61 - Chapter 70

เมลิดาเค้นเสียงพูดขณะใบหน้าแนบตะแคงอยู่กับฟูกหนาในเวลาเดียวกันที่ร่างกำยำของทศภาคทิ้งน้ำหนักทาบทับอยู่บนหลังเปลือย เขาตระโบมจูบหนักบนใบหูและขมับของหญิงสาว สักครู่เธอจึงรู้สึกว่ามือบางถูกปล่อยให้เป็นอิสระแต่เขายังกดทับช่วงล่างของเธอเอาไว้ก่อนจะหยัดกายขึ้นดึงเสื้อผ้าของตัวเองออกไปจนหมด หญิงสาวไม่ยอมขยับตัวได้แต่นอนกำหมัดแน่นขณะปล่อยให้น้ำตาแห่งความรวดร้าวไหลรินและรู้สึกถึงไออุ่นจากแผงอกกว้างตลอดไปจนถึงลำตัวด้านล่างนาบลงมาบนแผ่นหลังอีกครั้งหญิงสาวเบี่ยงหน้าหลบไม่ปรารถนารับรู้รสจูบจากริมฝีปากร้อนที่ซุกไซ้อยู่ในเรือนผมอ่อนนุ่มที่เรี่ยบนท้ายทอยอย่างดิบเถื่อน ทว่าทุกครั้งที่ลิ้นอุ่นฉกลงไล้บนผิวเนื้อเมลิดาก็นึกโกรธตัวเองที่กำลังจะต้านรับสัมผัสอันหยาบร้ายแต่เว้าวอนนั้นไม่ไหวทศภาครู้ดีว่าความแข็งขืนนั้นอยู่เบื้องหลังปราการอันเปราะบางยิ่ง ถึงจะโกรธเธอมากแค่ไหนแต่หัวใจก็ร่ำร้องเพรียกหาแต่ความฉ่ำหวานบนเรือนร่างนี้ ชายหนุ่มขยับสะโพกหนัก ๆ อยู่บนบั้นท้ายงอนงามและไม่ลืมที่จะเลื่อนฝ่ามือสากหนาสอดเข้ายังลำตัวด้านหน้าของร่างนุ่มนิ่มเพื่อสัมผัสเนินเนื้อกลมกลึงทั้งคลึงเคล้นหน่วงหนักอย่างย่ามใจ ร่างเล็กท

“มันไม่ได้สำคัญอะไรกับเมย์! มันเป็นงานเลี้ยงคนในไร่ของคุณ ไม่จำเป็นต้องมีเมย์อยู่เลยก็ได้ มันสำคัญที่ว่าพวกคุณมีความสุขมากแค่ไหน ทำไมคุณไม่กินเหล้าให้เมาแล้วหลับไปเลยล่ะ จะได้ไม่ต้องเหลือสติกลับมาทำร้ายคนอื่นแบบนี้ คุณมันซาดิสต์! คุณมันเลือดเย็น! คุณมัน....”เธอพูดได้แค่นั้นทศภาคก็โถมกายเข้าไปกอดเอาไว้แน่น เมลิดากำหมัดแล้วรัวลงบนอกของเขาจนเหนื่อย ที่สุดแล้วเธอก็หมดเรี่ยวแรงจะตอบโต้เพราะความเจ็บแล่นปรี่ขึ้นมาจากกลางลำตัวซึ่งรองรับความบ้าคลั่งของเขาในคืนที่ทุกคนต่างร้องเพลงดื่มกินอย่างสนุกสนาน แต่เธอกลับต้องทอดกายให้ความทรมานพาดผ่านจนไม่อยากนับครั้งกระทั่งรุ่งสางเขาทำราวกับเธอไร้ตัวตนของความเป็นคนทีมีเลือดเนื้อ บัดนี้ทุกอย่างประจักษ์ชัดว่าเธอมีชีวิตเพื่อให้ทศภาคเป็นผู้ทำลายลมหายใจ ยิ่งเวลาของเธอหดสั้นลงเท่าใดเขาก็คงจะมีความสุขมากขึ้นเท่านั้น“ผมขอโทษ...เมื่อคืนผมเผลอดื่มมากจนลืมไปว่ามันจะทำลายสติของผม ผมจะไม่สัญญาอะไรกับคุณ แต่ผมจะไม่แตะต้องมันอีก”เมลิดาไม่ยอมเปิดปากพูดอะไร เธอเงียบไปจนทศภาคใจหาย ชายหนุ่มไม่เคยเกิดความรู้สึกเช่นนี้มาก่อน ความมึนงงที่ติดค้างมาจากเมื่อคืนหายไปเป็นปลิดทิ

เมลิดาไม่ยอมพูดด้วยเช่นเดิมและทำราวกับไม่ใส่ใจต่อคำพูดนั้น ถ้าเขาอยากไปตอนนี้เธอก็ไม่ได้ยื้อเขาไว้ทว่าลึก ๆ ข้างในก็ยังคงคอยรอเวลาว่าเขาจะไปจริง ๆ ตอนไหน“จะไม่พูดอะไรหน่อยหรือ...หืม...ผมจะไปแล้วนะ”เขาก้มลงไซ้จมูกบนผิวแก้มของคนใจแข็งที่อยู่ ๆ หัวใจก็กระตุกวูบ เธออยากทำเป็นไม่สนใจ แต่อาการอ้อยอิ่งของคนใจร้ายกลับทำให้เธออยากให้อภัยเขาอีกสักครั้ง“เมย์อยากพักผ่อนค่ะ...”“อืม...ผมจะรอให้คุณหลับก่อนแล้วถึงค่อยไป”“เมย์ไม่ใช่เด็กนะคะคุณภาค...คุณต้องเดินทางไกล ถ้าไม่รีบออกรถตอนนี้เดี๋ยวก็ไปถึงค่ำกันพอดี”เมลิดารีบสกัดถ้อยคำเมื่อรู้ตัวว่าเผลอแสดงความห่วงใยเขาออกไปแล้วทั้งนึกโกรธตัวเองไม่เว้นวายให้เขาหลอกล้วงความนึกคิดในใจได้อีกหน“เมย์ไม่ได้ห่วงคุณ...แต่ไม่อยากให้ขับรถไปตอนกลางคืน...ก็เท่านั้น”หญิงสาวรีบกลบเกลื่อนก่อนร่างเล็กจะถูกดึงเข้าสู่อ้อมกอดอันอบอุ่นในวงแขนแข็งแรงโดยปราศจากการขัดขืน“เมลิดา...ชีวิตของผมไม่ได้เกิดขึ้นมาบนความสวยงาม ไม่มีกลีบกุหลาบเรียงรายบนทางที่ผมเดิน และไม่เคยมีใคร...คอยเป็นห่วง”ประโยคนั้นอ่อนเบาก่อนที่ชายหนุ่มจะดึงเธอออกจากอ้อมแขนและลุกขึ้นยืน ทศภาคยิ้มฝืดเฝื่อนให้

คนเพียงคนเดียวที่เธอต้องยอมจำนนต่อความรู้สึก รัก อย่างแท้จริงคือบุรุษผู้นั้น ทศภาค ภควัตณ์เธอเคยหนีจากเขาหวังเพียงจะพบความสว่างบนทางข้างหน้า หากแต่โชคชะตากลับพลิกผันเพราะความดึงดัน ท้ายที่สุดแล้วทุกเส้นทางล้วนตีบตันสำหรับเธอ โลกของเธอคือโลกของ เขา มันแคบเล็กและเธอเองคือผู้มืดบอดมองไม่เห็นที่หมายราวยืนอยู่บนเส้นกั้นกลางระหว่างมัชฌิมโลก กำลังใจคล้ายถดถอยลงทุกวันและความอ่อนแอกำลังกลืนกินวิญญาณในทุกเวลา นี่หรือคือสิ่งที่ทศภาคต้องการ หรือนี่คือสิ่งที่เขาคาดหวังความไม่ย่อท้อของหญิงสาวหลอมละลายราวธารน้ำแข็งหักพังลงสู่ห้วงมหาสมุทร ผู้ชายคนนั้นไม่เคยยินดียินร้ายต่อความรู้สึกของเธอแม้เพียงน้อย ทั้งพอใจจะให้เธอเจ็บปวดไม่จบสิ้น และตอนนี้หญิงสาวเหมือนคนใกล้ตายที่มีลมหายใจอยู่เพื่อความหวัง ว่าวันหนึ่งทศภาคจะปลดปล่อยเธอให้เป็นอิสระเสียที“พี่ภาคไม่อยู่หรือครับ คุณเมย์?”เมื่อได้ยินเสียงของแทนเมลิดาก็รีบใช้ปลายนิ้วไล่น้ำตาออกจากพวงแก้ม เธอไม่ได้หันไปมองผู้ที่อยู่ข้างหลังหากแต่ก็ตอบกลับด้วยน้ำเสียงอันราบเรียบ“คุณภาคไปเหมืองที่จังหวัดเลยค่ะ...คุณแทนมีธุระอะไรกับคุณภาคหรือคะ?”หญิงส

“ที่ไหนมีของมีค่า ที่นั่นก็เป็นที่หมายตาของพวกขโมย มันก็เป็นแบบนี้ทุกที่ล่ะครับ แต่ผมไม่อยากให้คุณภาคต้องกังวลถึงขนาดลงมาด้วยตัวเองแบบนี้ ผมแค่จะบอกให้คุณภาครับทราบเท่านั้น ทางนี้ก็พยายามเข้มงวดเรื่องคนดูแลอยู่แล้ว ถ้าเกิดอะไรขึ้นอาจจะให้คุณภาคจัดคนมาเพิ่ม” “ผมแค่อยากมาดูที่นี่ด้วยตัวเองบ้าง จะได้มาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบของคนที่ทำงานให้ผม ชัชวาลเหนื่อยเพื่อครอบครัวภควัตณ์มามาก จะไม่ให้ดูแลได้อย่างไร” “คุณภาคเหมือนคุณท่านมากจริง ๆ นี่ถ้าคุณทศพิศยังมีชีวิตอยู่ท่านจะภูมิใจมากแค่ไหนที่มีลูกชายเก่งกาจขนาดนี้ คุณขยายอาณาจักรของตัวเองโดยไม่ต้องพึ่งพาใคร...อืม...ผมว่าคุณภาคพักผ่อนก่อนเถอะนะครับ ผมจัดที่นอนไว้ให้แล้ว เดินทางมาทั้งวัน คงเหนื่อยแย่” ที่จริงแล้วการเดินทางจากนครราชสีมาถึงจังหวัดเลยด้วยรถยนต์ส่วนตัวไม่ได้กินเวลายาวนานขนาดนี้แต่ติดตรงที่เขาต้องพากีรติไปส่งยังที่พักของเธอ บุตรสาวของท่านผู้หญิงรัสสิกามีน้ำใจเลี้ยงอาหารเป็นการขอบคุณและแม้เขาจะรู้ซึ้งถึงความนึกคิดของหญิงสาวแสนสวย ทว่าสำหรับกีรติเขามิอาจคาดหวังไปได้ไกลเกินเพื่อนบ้านที่แสนดีผ