All Chapters of ทัณฑ์เสน่หามาเฟีย: Chapter 21 - Chapter 30

ค่าตอบแทนของความรัก                  “นุ่นยังไม่มาอีกหรือคะ...พี่นุสบา”พัชชุลีเอ่ยถามผู้จัดการห้องอาหารในทันทีที่มาถึงโรงแรมยามสนธยาโรยตัวโอบล้อมทั่วเซลิโน่“ค่ะ...ก็เห็นบอกพี่ว่าจะลาสักสองสามวันค่ะคุณลี คุณลีไม่เจอนุ่นบ้างหรือคะ”นุสบาถามกลับไปยังร่างระหงของสาวผมยาวเหยียดตรงดำขลับในชุดกระโปรงผ้าไหมสีนวลตา พัชชุลีส่ายหน้าไปมาก่อนตอบ“ลีพักอยู่คนละแห่งกับนุ่นคะก็เลยไม่ได้พบกัน โทรไปหาก็ไม่รับสาย แต่เมื่อวานลีพบเขาเหมือนจะรีบร้อนไปไหนก็ไม่ทราบ”  หญิงสาวเปรยขึ้นเหมือนไม่ได้สนใจคำพูดของตัวเองทว่าผู้ฟังกลับมีสีหน้าแปลกเปลี่ยน นุสบาได้แต่เก็บงำสาเหตุที่ทำให้มัสมินต้องรีบร้อนออกไปก่อนยิ้มกลบเกลื่อนเพราะคิดว่าปัญหาภายในพัชชุลีอาจไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น“คุณลีสนิทกับคุณนุ่นไม่ใช่หรือคะ บางทีถ้าเธอมีปัญหาอาจปรึกษาคุณลีก็ได้”“ไม่หรอกค่ะ”พัชชุลียักไหล่และทำให้น

“เปล่า...ฉันไปล่ะ ว่าง ๆ จะมานั่งดริ้งค์กับนาย”ลอวเรนซ์รีบตัดบทก่อนจะก้าวขึ้นรถสปอร์ตเปิดประทุนเพื่อสตาร์ทเครื่องยนต์และพามันแล่นลับหายไปบนเส้นทางทอดยาวออกจากเซลิโน่********************                เวลาเพียงไม่นานรถเบ็นซ์สปอร์ตเปิดประทุนสีขาวสุดหรูก็พาเจ้าของยูนิโก้ แอร์ไลน์ และหุ้นส่วนใหญ่ของเซลิโน่มาถึงบ้านพักตากอากาศสไตล์โคโลเนียลริมทะเลซึ่งอยู่ห่างมาจากโรงแรมอีกฟากฝั่งของเกาะเมื่อรถเคลื่อนตัวเข้าไปจอดบริเวณหน้าบ้านอันเงียบสงบผู้อยู่หลังพวงมาลัยเห็นก็แต่เพียงดิมิทรี หนึ่งในสองบอดี้การ์ดคนสนิทก้าวเข้ามาคอยรับสิ่งของจากมือเจ้านายซึ่งเป็นกระเป๋าไวโอลินขณะลอวเรนซ์ก้าวลงมาจากรถพร้อมกับคำถามแรก                “มิวซีอาอยู่ทีไหน...ดิมิทรี”                “คุณมัสมินนั่งอยู่ที่ชายหาดด้านโน

ลอวเรนซ์นิ่งงันไปกับการกระทำเสมือนท้าทายนั้น มัสมินทำให้เขาเดือดดาลขึ้นมาในบัดดล เธอทำอย่างกับตัวเองเป็นหุ่น ไร้ชีวิตแล้งชีวาอย่างน่าใจหายและยิ่งกว่าที่เธอทำคือการเสนอร่างกายให้เขาสนองไม่ต่างจากหญิงขายบริการข้างถนน ไม่รู้จักยี่หระ หมดยางอายและไร้อารมณ์สิ้นดี                “คุณทำอะไร มิวซีอา! ผมพูดไม่ได้ยินรึไง!”                ชายหนุ่มกราดเกรี้ยว ความโกรธขับใบหน้าสีแทนให้ยิ่งเข้มขึ้นเมื่อผู้หญิงที่นั่งตรงหน้าทำราวกับเสียงนั้นลอยหายไปในสายลมและตัวเขาเป็นเพียงอากาศธาตุขณะไพล่มือบางไปข้างหลังเพื่อปลดตะขอบราเซีย                “คุณอวดดีกับผมมากไปแล้ว มิวซีอา!”                ไม่ทันที่ตะขอรั้งสายบราเซียจะหลุดออกจากกันร่างของมัสมินก็ถูกชา

“ริค...ได้โปรด...นะคะ”ใบหน้าหล่อเหลาฉาบด้วยประกายแห่งความสมหวังทันทีที่เสียงโหยหอบลอดผ่านออกมาจากเรียวปากอิ่มชุ่มชื่นขณะที่เขาดูดกลืนความหอมหวานบนยอดปทุมถัน ความอบอุ่นกำซาบลึกออกมาจากจิตสำนึกผสานกระไอแห่งปรารถนาสอดประสานกับฝันเพริดแพร้วบรรเจิดของผู้ตั้งความหวังจะได้สดับฟังการร้องขอจากปากเล็ก“คุณพูดว่าอะไร...มิวซีอา...ผมยังได้ยินไม่ชัด”“อา...ริคคะ...รักนุ่นนะคะ...ริค”เจ้าของเสียงสะท้านไหวทั้งหอบหายใจและพาดเรียวแขนกลมกลึงงดงามราวลำเทียนไปบนไหล่หลังเปี่ยมพลังทั้งเบียดร่างเข้าหาอย่างลืมความอาย“ได้โปรด...รักนุ่นเดี๋ยวนี้นะคะ...ริคขา”เมื่อหยุดยั้งร่างทั้งร่างไว้ไม่ได้สาวสวยจึงต้องปลดข้อโซ่ที่พันธนาการตัวตนของเธอปล่อยให้ฝันแสนหวานทะยานออกไปสู่แดนไกลที่ลอวเรนซ์เท่านั้นจะพาเธอไปได้ถึง หนุ่มอิตาเลี่ยนส่งเสียงครางลึกในลำคออีกหลายครั้งก่อนจะเลื่อนใบหน้าลงต่ำถึงหน้าท้องแบนราบนิ้วเรียวที่กรีดกรายบนผ้าปูที่นอนนิ่มลื่นก็เลือนตามลงมาป่ายแปะไปบนเรือนผมสีน้ำตาลประกายทองแดง ริมฝีปากอิ่มบนใบหน้าหวานเม

สำนึกของลอวเรนซ์ในยามนี้รับรู้และตื่นเต็มที่จากการหลับใหลแม้ไม่นานนัก เขายังไม่เคลื่อนตัวไปไหนได้แต่คอยฟังสำเนียงที่ขานขับจับหัวใจและจ้องมองความงามซึ่งเขาเท่านั้นได้ครอบครอง มัสมินบริสุทธิ์และหมดจด เธอหอมหวานและไม่เคยต่อรองมีแต่ร้องขอให้เขารักเธอครั้งแล้วครั้งเล่า หากเมื่อนึกถึงกฎที่เขาตั้งขึ้นมาเองเพื่อบีบคั้นให้เธอปวดร้าว นัยน์ตาสีฟ้าประกายมรกตก็เข้มขึ้นมาทันใดระหว่างเขาและเธอไม่มีความรัก ไม่มีความผูกพัน ต่างสนุกต่างตักตวงจากกันและกัน นั่นก็ควรพอแล้วมิใช่หรือ ลอวเรนซ์หยัดการเปลือยขึ้นนั่งและหยิบผ้าขนหนูข้างเตียงมาพันท่อนล่างไว้ในเวลาเดียวกันนั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นโทรศัพท์ของมัสมินวางอยู่บนโต๊ะข้าง ๆ เขาคว้ามันขึ้นมาและลุกขึ้นยืนก่อนสาวเท้าออกไปนอกระเบียงซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับที่นักไวโอลินสาวบรรเลงบทเพลงเศร้า ๆ ของเธอจบลงพอดี ร่างบางระหงหันกลับมายังใบหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตรจำแลงเพื่อจะพบว่าเขายื่นอุปกรณ์สื่อสารมาให้“มีอะไรคะ ริค”“ตอนนี้คุณไม่ได้เป็นนักดนตรีของเซลิโน่แล้ว โทรไปบอกผู้จัดการห้องอาหารซะ บอกว่าคุณขอลาออก จะไม่ไปเล่นไวโ