All Chapters of ทัณฑ์เสน่หามาเฟีย: Chapter 11 - Chapter 20

มัสมินอยากปฏิเสธแต่ก็ไม่ทันร่างสูงใหญ่ซึ่งทำท่าไม่สนใจว่าเธอจะแสดงอาการแข็งขืนออกมามากเท่าใดก็ตาม ร่างบางในชุดราตรีชื้นหมาดถูกเขากระชากลงมาจากรถแต่หนุ่มอิตาเลี่ยนก็ยังแสดงน้ำใจเล็กน้อยด้วยการดึงกระเป๋าไวโอลินที่เธอกำลังจะกุมไว้ไม่ได้ไปอยู่ในมือของตัวเอง หญิงสาวขืนตัวออกจากแขนหนาที่โอบบ่าเธอไว้อย่างถือสิทธิ์ก่อนจะโพล่งออกไปอย่างเหลืออด                “ฉันกลับห้องของฉันเองได้...คุณคงไม่ต้องหวังดีกับฉันขนาดนั้น เพราะถึงยังไงตอนนี้คุณก็แทบไม่อยากเห็นหน้าฉันอยู่แล้ว!”                เสียงนั้นสั่นเครือ เธอจะควบคุมตัวเองต่อหน้าเขาได้อย่างไรไม่ให้ความอ่อนแอข้างในสำแดงตัวตนออกมา ทั้งที่ก็รักเขามากขนาดนี้แต่ท่าทีร้ายกาจของลอวเรนซ์ทำให้เธออยากตายมากกว่าจะได้รับแม้เพียงเสี้ยวหนึ่งของความเมตตา                “เจ็บขนาดนี้ยังจะมาทำอวดด

“สวัสดีค่ะ คุณมัสมิน...ทำไมวันนี้มาเร็วจัง เอ๊ะ! แล้วมือของคุณไปโดนอะไรมาคะนั่น?”                นุสบากล่าวทักนักดนตรีของเธอซึ่งอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงเลคกิ้งสีน้ำเงินสวมรองเท้าทรงบัลเลต์ส้นแบนที่ก้าวเข้ามาภายในห้องอาหารของโรงแรมยามสนธยาโรยตัวลงมาห่มคลุมท้องฟ้าสะท้อนแสงสีอำพันอาบเซลิโน่ให้งดงามราวสวรรค์บนแดนดินริมทะเล ผู้จัดการห้องอาหารรีบเดินเข้ามาเพื่อดูมัสมินด้วยความประหลาดใจระคนเป็นห่วงเมื่อเห็นมือข้างหนึ่งของเธอพันผ้าสีขาวเอาไว้ขณะยกขึ้นพุ่มไหว้                “สวัสดีค่ะ พี่นุสบา นุ่นจะมาขอลางานสักสองสามวันค่ะ พอดีมีอุบัติเหตุกับมือข้างที่ใช้จับสายไวโอลิน นุ่นต้องขอโทษจริง ๆ ค่ะ อาจต้องพักมือให้แผลหายเสียก่อน”                “คุณนุ่นคะ...”         นุสบาม

“ถึงแล้วครับ...คุณริครออยู่ด้านในครับ คุณมัสมิน”จิตสำนึกของมัสมินถูกปลุกให้ตื่นตัวอีกครั้งเพื่อจะพบว่าสถานที่ซึ่งเธอก้าวย่างลงจากรถเบ๊นซ์สีดำเป็นมันปลาบคือบ้านสไตล์โคโลเนียลแสนสวยริมทะเล คนของลอวเรนซ์พารถสีดำคันหรูเคลื่อนห่างออกไปราวเข้าใจว่าการปฏิบัติภาระกิจตามคำสั่งเสร็จสิ้นลงแล้วที่เหลือคือเธอซึ่งต้องแผชิญหน้ากับ เขา ลำพังในสถานที่อันเป็นส่วนตัวทว่าเปลี่ยวเหงาเหลือเกินสำหรับความครั่นคร้ามที่กำลังจู่โจมหัวใจของหญิงสาว แสงจากโคมไฟสว่างจ้าส่องนำทางมัสมินไปยังระเบียงบ้านตกแต่งด้วยไม้และเปลือกหอยอย่างวิจิตรที่นั่นเธอเห็นร่างสูงใหญ่ในชุดลำลองเสื้อยืดเนื้อบางแนบลำตัวและกางเกงเดนิมสีทรายขับเสน่ห์บนเรือนกายกำยำสมชายของหนุ่มอิตาเลี่ยนใบหน้าคมคายดึงดูดสายตายิ่งนัก หากแต่สำหรับหญิงสาวเขาคือมาเฟียอาบวิญญาณของซาตานเต็มคราบและไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอต่อไปหลังจากนี้มัสมินเดินไปหยุดอยู่ด้านหนึ่งซึ่งห่างจากเขาที่ยืนกอดอกแน่นไปด้วยมัดกล้ามพิงอยู่กับขอบไม้ริมระเบียงขณะมองมาด้วยแววตาเปี่ยมความสมหวัง เธออยากร้องไห้เมื่อเห็นรอยยิ้มเยาะผุดพรายบนมุมปากหยักสำแดงร่องรอยความอำมหิตชัดเจน“ผมพูดอะไร

“ริค...ได้โปรดเถอะค่ะ ฉันแค่อยากจะบอกคุณว่าฉันไม่ได้มีความสุขเลยกับการตัดสินใจของตัวเอง ฉันรู้ดีว่าถึงฉันจะขอโทษคุณก็คงไม่มีวันให้อภัยอีกแล้ว”                “คนเรามีทางเลือกเสมอ มิวซีอา...แต่เลือกแล้วต้องรับผิดชอบการเลือกของตัวเองเหมือนที่คุณต้องรับผิดชอบต่อการตัดสินใจของคุณ ถ้ามันจะเลวร้ายจนคุณแทบจะแบกรับมันไม่ได้ คุณก็ต้องทนรับ...แบบนี้ไง!”                มาเฟียเลือดร้อนคว้าแขนมัสมินแล้วดึงตามไปถึงโคนไม้ริมหาดที่เรือนกิ่งใบแผ่ขยายเป็นพุ่มเตี้ยเหนือพื้นทรายและโขดหินเล็ก ๆ                “อย่านะ ลอวเรนซ์! คุณอย่าทำอะไรบ้า ๆ นะ ฉันจะร้องให้คนช่วย!”                “ร้องสิ มิวซีอา! แต่เสียงของคุณจะดังพอให้คนอีกฟากของเ

เจ้าของวาจาที่กลั่นออกมาจากความบอบช้ำหลับตาลงและปลดปล่อยตัวเองให้ล่องลอยในกระแสธารอันปั่นป่วนของคลื่นแห่งกามรส ยินยอมให้เขาลิ้มลอง โลมไล้และลูบเลื่อนไปทุกอณูที่กำลังเต้นระริกสะท้านสั่นรับความวาบหวามยามเขาฉกชิมดื่มกินความหวานหอม ร่างแน่งน้อยที่ดูเหมือนจะบอบบางทำเอาหนุ่มอิตาเลี่ยนตะลึงลานเมื่อเนินทรวงสล้างอวดความอิ่มอวบของสองเต้าอยู่ตรงหน้า มัสมินล่องลอยดังพรายฟองบนหาดทรายยามมือสากระคายลูบไล้ลงบนปลายถัน เขากำลังยั่วยุให้เธอตอบสนองและดูเหมือนจะได้ผลเมื่อนิ้วทั้งห้าเริ่มคลึงเคล้นความงามหนั่นแน่นของนวลเนื้อกลึงกลม“มิวซีอา...คุณชอบแบบนี้ใช่มั้ย”ลอวเรนซ์กระซิบถามเสียงแหบกระเส่าทว่าก่อนจะได้คำตอบกลับครอบครองทับทิมเม็ดงามบนยอดถันชูชันสู้มือทั้งสอง“โอ...ริคคะ...พอเถอะค่ะ...พอเถอะ”มัสมินบิดกายเมื่อปลายลิ้นของชายหนุ่มทำหน้าที่ดุนดันอัญมณีสีแดงเข้มราวกระหายอยากมาเนิ่นนานไมเคยพานพบ เรือนร่างทรงพลังนั้นเล่าก็คอยเร่งเร้าให้เธอตอบสนอง หญิงสาวลืมอายแอ่นกายขึ้นรับความแรงร้อนไม่ยอมให้เขาต้องไขว่คว้าอยู่ข้างเดียว“พระเจ้า.