All Chapters of Forced to Marry the Cold-Hearted Billionaire: Chapter 431 - Chapter 440

Seeing Alec standing there, momentarily dazed, the two designers assisting Irina grew nervous. One of them quickly stepped forward to explain.“I’m so sorry, Mr. Beaufort,” she stammered.“We originally prepared several of the most luxurious styles from your personal preferences for Madam, but… she seemed to prefer this one. It’s actually the most modest design we have—no accessories, no embellishments. Just fabric.”The second designer added quickly, trying to soften the blow. “But Madam has incredible taste. Despite its simplicity, the dress looks absolutely stunning on her.”Ang unang bahagi ay malinaw na isang paghingi ng tawad na nakalaan kay Alec. Ang ikalawa—isang taos-pusong papuri kay Irina.Dahil tunay nga, si Irina ay ang klase ng babae na hindi kailangan ng dagdag na palamuti. Ang anumang suotin niya ay nagmumukhang natural sa kanya, parang isang gumagalaw na eskultura. Kanina, inalok siya ng mga designer ng mga pinaka-marangyang gown na pinalamutian ng mga diamante, burda

Tahimik lang siyang binuhat ni Alec papunta sa kwarto, diretso sa banyo—walang kahit isang salita.Wala na siyang kawala.Obligado na ang sabay na paligo ngayong gabi.Buti na lang, pagdating sa mga ganitong bagay… masyadong masigasig ang lalaki.Hindi na halos kumilos si Irina. Si Alec na ang nagkusang gumawa ng lahat—hinugasan siya, kinuskos, banlawan. Hindi niya na kailangang gumalaw.Sa umpisa, medyo nagpumiglas pa siya. Siguro dahil sa nakasanayan—o baka pride na lang din.Pero bandang huli, hinayaan na lang niya ito.Ano pa bang silbi ng pagtutol?Matagal na silang magkasama. Mayroon pa ba siyang hindi naipapakita sa kanya?Lahat na ng bahagi ng pagkatao niya—nakita na, nahawakan na, nakuha na. Panlabas, panloob—wala nang sagrado, wala nang sikreto.Kaya sa huli, ipinikit na lang niya ang mga mata at hinayaan siyang magpatuloy. Sa unang pagkakataon sa buong araw, nakaramdam siya ng katahimikan.Hindi niya namalayan kung kailan siya nakatulog—dahil sa init ng tubig at sa banayad

Hindi man lang nagulat si Irina sa sinabi ni Don Pablo.“So?” tahimik niyang tanong, matatag ang titig sa mga mata nito na walang halong takot“Dumating ka ba dito para ipakita ang iyong kapangyarihan? O para ipaghiganti ang apo mo? Kasi huwag nating kalimutan—isang linggo lang ang nakalipas, ginawang katawa-tawa niya ang sarili niya sa mismong kumpanya na ito. Nawala ang lahat ng kanyang dangal. Kung pag-uusapan ang pagiging matigas ang mukha at walanghiya, Don Pablo, mas kwalipikado ang apo mo kaysa sa akin.”Naupo sa ulo ng mesa, nanginginig si Don Pablo sa galit—halos makita ni Irina na nahihirapan siyang huminga.Ngunit matagal nang tusong matanda si Don Pablo.Isang lalaking minsang nangibabaw sa mga militar at pulitika, hindi basta-basta siyang natitinag. Kahit na muntik nang mapuspos ng galit ang kanyang damdamin dahil sa mga salita ni Irina, pinipilit niyang kontrolin ang sarili.Dahil alam niya.Alam niya mula pa anim na taon ang nakalipas—matapos ang paulit-ulit na banggaan

For a split second, Queenie couldn’t even see who was approaching. Just as the slap was about to land—It froze midair.Irina had stepped forward and grabbed the woman’s wrist, stopping the blow cold.“Claire!” Ang tinig ni Irina ay naging parang yelo. “Wala kang karapatang saktan ang pinsan mo.”Marahas niyang itinulak ang braso ni Claire, ang mga mata niya’y matalim at hindi nagpapatalo.Doon lang naisip ni Queenie—si Claire pala ang pinsan niya na nanumpa at sinubukang hampasin siya.Hindi sila nagkita ng tatlong linggo lang, pero sobra nang payat si Claire, na para bang nauubos na ang lakas niya.Pero malinis pa rin ang mga damit niya—mamahalin, disenyo, at kapansin-pansin.Kahit na naka-freeze ang mga bank account niya at hindi na siya tinatanggap sa mansyon ng mga Allegre para mamuhay bilang isang ginang, may dami pa rin siyang koleksyon ng mamahaling mga damit na kayang punuin ang isang bahay.Kaya sa panlabas, mukha pa rin siyang isang mayamang babae.Ngunit sa sandaling ito—n

Tumingin si Irina kay Alec nang may pagkabigla.“Huh? Ikaw… ano’ng ibig mong sabihin?”Walang magawa si Alec kundi linawin.“Ilang araw na ang nakalipas, sinabi ko sa’yo—gusto kong dalhin mo ang pinakamatalik mong kaibigan dito sa bahay.”Natahimik si Irina.Tama nga… nasabi niya iyon. Pero noon, hindi niya gaanong pinansin at pinaubaya na lang.Ngayon, habang nakatitig siya nang seryoso kay Alec, napagtanto niya ang isang bagay—iba na siya ngayon. Pati ang mga tao sa paligid nila ay napapansin na rin. Pati si Mari ay nasabi nga.“Medyo kakaiba ang ugali mo,” matapat na sabi ni Irina.Hindi tulad dati—gaya nung araw na dinala siya sa boutique para mag-try ng damit—hindi siya kasingduda o kasingdepensa ngayon. Mas malambing ang tono, puno ng pagkamausisa kaysa takot.Hindi sumagot si Alec.Kaya nagtanong ulit siya, “Anong nangyari?”“Wala,” maikli ang sagot niya, halos parang binabalewala lang.Pero hindi naniwala si Irina. Bumalik siya sa pinakapusong problema niya.“Hindi ako tinatan