Forced to Marry the Cold-Hearted Billionaire のすべてのチャプター: チャプター 601 - チャプター 610

Nakatuon ang buong pansin ni Greg sa kalsada habang nagmamaneho. Tahimik ang biyahe, ngunit sa kalagitnaan nito, biglang nagsalita si Alec.“Ilan ang nakapasok mula sa Island?” tanong niya, mababa at matalim ang tinig. “Anong ruta ang dinaanan nila? Nasaan ang lagusang pangtakas sa ilalim ng tubig?”“Opo, Sir Alec! Ipapasuri ko agad sa mga tauhan ko.” Walang pag-aatubili, kinuha ni Greg ang kanyang telepono at nagsimulang mag-dial.Ngunit bago pa man tumawag—“Sandali lang,” sabat ni Alec.Napatigil si Greg, bahagyang nakabitin pa ang kamay sa ere. “...Sir?”Walang mabasa sa ekspresyon ni Alec. “Ipakansela mo muna. Hindi pa ito kagyat. Baka lalo lang tayong mapansin ng kalaban.”“Intindido po, Sir.” Maingat na ibinaba ni Greg ang telepono at nagpatuloy sa pagmamaneho sa maayos na bilis.Pagsapit nila sa kumpanya, medyo huli na kaysa karaniwan.Bago pa man bumaba si Greg para pagbuksan siya ng pinto, bumaba na si Alec, dala ang kanyang maletín, at diretsong naglakad patungo sa gusali n

Yumuko si Irina at napabuntong-hininga. Pagkatapos, tumingin siya kay Alec.“Alec, patawad… Hindi ko talaga inakalang seseryosohin ni Duke ang lahat ng ‘to. Ni hindi ko inisip na mag-isa siyang pupunta sa isla.”Pagkasabi niyon, mariin niyang kinagat ang labi at lumingon palayo, hindi magawang tingnan sa mata si Alec.Sa totoo lang, hindi rin iyon inaasahan ni Alec.Nang dumating ang mga magulang ni Duke sa kompanya para kausapin siya, labis siyang nabigla.Ngunit hindi ang katapangan ni Duke ang higit na umantig sa kanya—Kundi ang walang kapantay na pagmamahal nito para kay Irina.Anim na taon. Anim na taong hindi nagbago ang damdamin ni Duke. At ngayon, ang pagmamahal na ‘yon ay mas lalo pang naging matatag—hindi na makasarili, kundi isang pagmamahal na handang magsakripisyo, na walang hinihinging kapalit.Sa sandaling iyon, may kumislot sa dibdib ni Alec—isang di-mapakaling damdamin.May umusbong na matalim at mapusok na pagseselos sa kanyang kaibuturan.Maaaring mawala sa kanya a

Bagamat nasa kalagitnaan ng kabundukan ang shooting range, kamangha-mangha ang tanawin—payapa, luntiang-luntian, at nakagugulat na maganda.Mahigit kalahating taon na rin mula nang ikasal si Irina kay Alec, ngunit ni minsan ay hindi nabanggit ng asawa niya ang lugar na ito.At sa kanyang gulat, hindi pala ito isang tahimik at liblib na pook gaya ng inaasahan.Pagkababa pa lang niya ng sasakyan, agad niyang napansin si Jiggo na nakaayos sa isang maayos na pang-sport na kasuotan, kasabay ang kanyang matagal nang kasama, si Dahlia.“Mrs. Beaufort, muli tayong nagkita,” bati ni Dahlia nang may magiliw na ngiti habang lumalapit.Maganda ang naging unang impresyon ni Irina kay Dahlia.Tahimik pareho ang dalawa, ngunit magkaibang-magkaiba ang kanilang katahimikan.Si Irina, sa kabila ng panatag at mahinahong anyo, ay may tinatagong sigla. Ang kanyang seryosong pagkatao ay hinubog ng isang mahigpit at malupit na kapaligiran noong siya’y lumalaki. Ngunit kapag binigyan ng sapat na seguridad at

Humahagulgol si Irina habang nakatingin kay Alec.“Alec… ang pagpunta mo sa isla ay lubhang mapanganib, hindi ba? Inihanda mo na ang plano ng pagtakas para sa amin ni Anri. Pero Alec, ayokong gawin mo ito… Alam kong wala akong karapatang pigilan ka, lalo na’t ang lugar na iyon ay punô ng alaala ni Ina. Hinding-hindi ko pipigilan ang paghahangad mong makapaghiganti.”“Pero Alec… puwede bang sumama na lang kami ni Anri sa ‘yo? Mabuhay man o mamatay, harapin na lang natin nang sabay. Hindi ba’t mas mabuting mamatay tayong tatlo, nang magkakasama?”“Hindi ko kailanman hinangad ang marangyang buhay o karangalan. Walang saysay sa akin ang kayamanan o kapangyarihan. Kayang-kaya kong mabuhay kahit wala ang mga iyon. Sa loob ng anim na taon, kami ni Anri ay nabuhay sa pagkatapon. Isang miserableng buhay—parang pulubi. Pero dahil sa ‘yo, kapatid ko, at kay Anri, nagpatuloy ako.”“Ako pa rin si Irina—ang babaeng natutong mabuhay sa hirap. Hindi ko kailangan ang yaman o impluwensya. Kung mawawala

Aliw na aliw si Jiggo habang pinagmamasdan ang maliit na babaeng ito na pilit pinananatili ang kanyang composure. Nakatayo siya sa likod ni Dahlia, may kapilyahang ngiti sa labi, malinaw na nag-e-enjoy sa pang-aasar.Sa kabutihang-palad, si Dahlia ay likas na mahinahon at maunawain. Kahit pa tinutukso siya ng todo, pinilit niyang panatilihin ang kanyang maayos na ngiti at hindi inalis ang paningin kay Irina—sinusubukang huwag pansinin ang lalaking kinikilig sa pangungulit sa kanya.Samantala, sa dulo ng shooting range, parang batang nagtatalak si Irina habang nakayakap kay Alec, kalahating umiiyak, kalahating natatawa. Paapak-apak siya sa sahig sa inis.“Paano nangyari ‘to? Paano ko naipahiya ang sarili ko ng ganito? Hindi ko tinamaan kahit isang target! Ugh…”Kailanman, hindi pa siya nagyabang sa harap ng kahit sino. Si Irina ay kilala bilang isang tahimik, mahinahon, at reserbado—hindi mahilig makialam sa mga bagay na wala siyang kinalaman.Ngunit ngayong araw… tunay siyang masaya.