Todos los capítulos de ชายายอดเสน่หา: Capítulo 111 - Capítulo 120

"ข้าจะไม่ทำ" นางพึมพำ "ข้าไม่มีวันทรยศเว่ยอ๋อง"ไม่มีวัน เพราะแม้ในตอนแรกนางจะถูกส่งมาเป็นหมากแต่ตอนนี้แคว้นเว่ยคือบ้านของนางและเว่ยเซวียนเฉิน...คือคนที่นางไม่อาจทำร้ายได้ ฉีเยว่หนิงหยิบตะเกียงขึ้นมาก่อนจุดไฟ เปลวเพลิงสีส้มลุกขึ้นอย่างช้า ๆ สะท้อนอยู่ในดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา นางหยิบสาส์นขึ้นมา มือสั่นเล็กน้อย แต่หัวใจกลับมั่นคงกว่าครั้งไหน"ขออภัย...เสด็จพ่อ"สิ้นคำ นางก็โยนสาส์นลงในเปลวไฟ กระดาษไหมค่อย ๆ ไหม้ทีละน้อย ตัวอักษรดำบิดเบี้ยวก่อนจะกลายเป็นเถ้าถ่านราวกับสายสัมพันธ์สุดท้ายระหว่างนางกับความหวังที่มีต่อบิดา น้ำตาไหลลงมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะความอ่อนแอหากเป็นเพราะนางกำลังกล่าวคำอำลา ต่อหัวใจของตนเอง ทันใดนั้นเอง เสียงประตูห้องก็เปิดออก แกร๊ก... ฉีเยว่หนิงสะดุ้งรีบหันกลับไป ร่างสูงในชุดสีดำยืนอยู่ตรงประตู ใบหน้าหล่อเหลาคมคายใต้แสงเทียน ดวงตาคมเข้มจ้องมาที่กองไฟบนโต๊ะและเศษผ้าไหมที่กำลังถูกเผาเว่ยเซวียนเฉิน ทั่วห้องเงียบงัน ไม่มีใครพูดอะไรมีเพียงเสียงกระดาษไหม้ดังแผ่วเบา สายตาของเว่ยอ๋องเลื่อนไปยังน้ำตาบนใบหน้าของนางก่อนมองกลับมายั

"ท่านพ่อ" นางเอ่ยขึ้น "ดูเหมือนเวลาของพระชายาใกล้หมดแล้ว"เจียงฉางเหอยิ้มบาง "ยังไม่พอ""เพคะ""รอยร้าวเพิ่งเกิดขึ้น...เราต้องขยายมันให้ใหญ่กว่าเดิม"ดวงตาของเจียงรั่วซีเปล่งประกาย นางหลงรักเว่ยเซวียนเฉินมาหลายปี แต่ไม่เคยมีโอกาสเข้าใกล้เพราะฉีเยว่หนิงขวางทางอยู่"หากพระชายาถูกปลด" นางยิ้ม "หม่อมฉันจะดูแลฝ่าบาทแทนเอง"คืนนั้น เจียงรั่วซีเดินทางเข้าวังตามคำเชิญของไทเฮา และเป็นครั้งแรกที่นางได้พบเว่ยเซวียนเฉินตามลำพัง ภายในตำหนักชิงอัน ไทเฮากำลังสนทนากับเว่ยอ๋องเมื่อเจียงรั่วซีเดินเข้ามา นางค้อมกายอย่างงดงาม"ถวายบังคมฝ่าบาท"เว่ยเซวียนเฉินเพียงพยักหน้าก่อนกลับไปอ่านฎีกาต่อ ไม่ได้แม้แต่จะมองนาง แต่เจียงรั่วซีกลับไม่ท้อ นางเชื่อว่าหากไม่มีฉีเยว่หนิงวันหนึ่งนางจะได้ยืนเคียงข้างเว่ยอ๋องขณะเดียวกันตำหนักท้ายวังกลับเงียบเหงา ฉีเยว่หนิงนั่งอ่านตำราเพียงลำพัง ไม่มีเว่ยอ๋อง ไม่มีเสียงหัวเราะ ไม่มีบทสนทนาเหมือนเมื่อก่อน ยิ่งคิดหัวใจก็ยิ่งเจ็บแต่สิ่งที่นางไม่รู้คือขณะที่ทุกคนกำลังจับตามองนางเงาร่างหนึ่งกำลังเคลื่อนไหวอยู่ใน

คำถามนี้ทำให้นางเงียบลงทันที ทั้งท้องพระโรงเหมือนรอคำตอบเพียงคำเดียว ฉีเยว่หนิงกำมือแน่นใต้แขนเสื้อ นางพูดไม่ได้ หากพูด จางลี่กับหลานชายอาจตกอยู่ในอันตราย หากไม่พูด นางจะยิ่งกลายเป็นคนผิด น้ำตาเอ่อขึ้น แต่ถูกนางกลั้นไว้“หม่อมฉันไม่อาจบอกได้”เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที รองมหาเสนาบดีฟางรีบตะโกน“นั่นไงพ่ะย่ะค่ะ นางยอมรับแล้วว่าสาส์นนั้นมีความลับ”เว่ยเซวียนเฉินมองนางนิ่ง ดวงตาคมเข้มเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่พยายามปิดซ่อน“เยว่หนิง ข้าให้โอกาสเจ้าแล้ว”คำพูดนั้นทำให้หัวใจของนางสั่นไหว “หม่อมฉันไม่ได้ทรยศพระองค์”“เช่นนั้นก็พูดความจริง”นางส่ายหน้าเบา ๆ “หม่อมฉันพูดไม่ได้”ความเงียบปกคลุมท้องพระโรง เว่ยเซวียนเฉินหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนลืมขึ้นอีกครั้ง แววตาของเขากลับมาเย็นชาในแบบผู้ปกครองแคว้น“ในเมื่อหลักฐานเกี่ยวพันถึงความมั่นคงของแคว้นเว่ย เรื่องนี้ไม่อาจตัดสินด้วยความรู้สึกส่วนตัว”ฉีเยว่หนิงมองเขา หัวใจค่อย ๆ จมลงเว่ยเซวีย

"องค์หญิง" หลิงเอ๋อร์รีบเข้ามา "แม่นมหลินฝากข้อความมา"ฉีเยว่หนิงรีบหันกลับไป "ว่าอย่างไร""นางบอกว่าเมื่อเดือนก่อน มีขันทีจากตำหนักไทเฮาแอบติดต่อกับคนของกรมคลัง"ดวงตาของฉีเยว่หนิงหรี่ลง กรมคลังคือหน่วยงานที่ดูแลเอกสารทางราชการรวมถึงตราประทับจำนวนมาก หากมีคนต้องการปลอมแปลงหลักฐานสถานที่นั้นย่อมเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี"ชื่ออะไร""ชื่อขันทีซุน""ซุนเหอ?"หลิงเอ๋อร์พยักหน้า "ใช่เพคะ"ฉีเยว่หนิงจำชื่อนี้ได้ ซุนเหอคือขันทีอาวุโสของตำหนักไทเฮา รับใช้มานานกว่ายี่สิบปี เป็นคนที่ไทเฮาไว้วางใจมาก หัวใจของนางเริ่มเต้นแรงเพราะเบาะแสชิ้นแรกกำลังปรากฏขึ้นแล้วในอีกด้านหนึ่งของวัง เว่ยเซวียนเฉินยังคงดำเนินการสอบสวนต่อไปแต่ยิ่งสอบ คดีกลับยิ่งแปลกประหลาด หลักฐานทุกชิ้นล้วนชี้ไปยังฉีเยว่หนิง ชัดเจนเกินไป สมบูรณ์แบบเกินไปราวกับมีคนจงใจจัดวางภายในห้องทรงงาน หานเฟิงกล่าวขึ้น"ฝ่าบาท""ว่าอย่างไร""กระหม่อมคิดว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง"เว่ยอ๋องเงยหน้าขึ้น "เจ้าก็คิดเช่นนั้นหรือ"หานเฟิงชะงักก่อนพยักหน้า

“เขาเกี่ยวข้องกับใครบ้าง”หานเฟิงตอบ“กำลังตรวจสอบพ่ะย่ะค่ะ แต่เบื้องต้นพบว่าเขาเคยทำงานภายใต้คนของซุนเหอ ซึ่งเป็นขันทีจากตำหนักไทเฮา”บรรยากาศรอบตัวเย็นลง ตำหนักไทเฮา ตระกูลเจียง กรมคลัง ทุกอย่างเชื่อมโยงกันเป็นเงาลาง ๆ แม้ยังไม่ใช่หลักฐานสมบูรณ์ แต่ก็มากพอให้ผู้คนเริ่มหวาดหวั่นในขณะนั้นเอง เจียงรั่วซีก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมนางกำนัลสองคน นางสวมชุดสีม่วงอ่อน ใบหน้างดงามเต็มไปด้วยความตกใจที่แสดงออกได้พอดีเกินไป“ฝ่าบาท หม่อมฉันได้ยินว่ามีศพในสระบัว จึงรีบมาดูเพคะ”สายตาของผู้คนหันไปมองนางพร้อมกัน เจียงรั่วซีชะงัก“เกิดอะไรขึ้นหรือเพคะ เหตุใดทุกคนจึงมองหม่อมฉันเช่นนั้น”หานเฟิงไม่ได้ตอบ แต่สายตาของเขาเลื่อนไปยังรอยเลือดบนพื้น เจียงรั่วซีมองตามเพียงเห็นคำว่าเจียง สีหน้าของนางก็เปลี่ยนไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนรีบกลับมาอ่อนโยนดังเดิม“นี่หมายความว่าอย่างไรเพคะ”ฉีเยว่หนิงมองนางเงียบ ๆ เจียงรั่วซีหันมามองนาง“พระชายามองหม่อมฉันเช่นนี้ หรือคิดว่าหม่อมฉั